De Stilte van het Naderen (2000)

Mooi geschoten (af en toe spannend) drama dat in het midden even inzakt, daarna sterk terugslaat, om dan helaas zwak te eindigen. Goed spel van de gehele cast (op enkele momenten na), met als beste Daan Hugaert in de rol van Jules Brasschaert. Een aantal mooie, sterke scènes en dito (begeleidende) beelden leggen het helaas af tegen het wat zwakke scenario en wat geforceerde momenten. Het einde kwam totaal ongeloofwaardig over.

Vanaf het moment dat David met Susan naar België gaat om de moord te reconstrueren tot zo'n kwartier voor het einde vond ik verreweg het beste stuk. Hier kwam ook het beste de mysterieuze en neerslachtige sfeer naar voren. Had op dat moment eigenlijk het gevoel dat de film verder moest gaan als een soort van thriller, waarbij Jules' personage het belangrijkste werd. Gaat hij Susan vermoorden of niet ? Is hij 'genezen' of nog steeds 'verscheurd' ? Het was misschien mooi geweest om de film te laten eindigen in een climax tijdens een boswandeling van de twee. Waarbij je als kijker steeds die onderhuidse spanning voelt n.a.v Jules' personage. Die onderhuidse spanning voelde ik op een aantal momenten namelijk wel in dit 'middendeel' van de film en werkte erg goed. Vond het meteen een stuk boeiender. Had meer in gezeten naar mijn idee.

Wilde je de film zelf op deze manier laten eindigen of heb je zelf ook moeite met de totale, plotselinge (en ongeloofwaardige) ommezwaai van Susan Stephan ?

Twijfel sterk tussen de 2 en 2½ ... voorlopig 2 sterren.

Volg grotendeels Quido's reactie. Verhaal technisch gezien, hier en daar niet geheel kloppend en op sommige stukken gewoon weg niet zo lekker geschreven, maar op andere punten ook wel weer erg spannend.

Jammer dat draaien voor de EO redelijk problematisch is, als ik dat zo lees Stephan. Is het bij andere omroepen eigenlijk ook zo, dat deze een grote invloed heeft in de eindmontage?

Interessant uitgangspunt, maar helaas laat de uitwerking te wensen over. De personages komen niet goed uit de verf en de meeste blijven gewoon oninteressant. Evenals het script. Vooral het gedeelte hoe het hoofdpersonage geïntrigeerd raakt wordt maar matig behandeld. Het leek net of er een belangrijk gedeelte uit de film ontbrak. Daarnaast wil het houterig acteren hier en daar het meeleven ook niet echt bevorderen. Vooral tijdens het eerste uur kabbelde het geheel voor mijn gevoel maar wat voort, er zat bar weinig fut in.

Het gaat op een gegeven moment gelukkig wat beter, vooral als de film het drama wat loslaat en meer lichte thriller- elementen krijgt. De uitbarsting tijdens de reconstructie in het bos en het moment waarop Susan Jules op het einde 'uitdaagt' waren prima geschoten en ook sterk geacteerd. Je krijgt ineens een hele andere Elvira Out te zien. Al met al bevat De Stilte van het Naderen (het blijft een schitterende titel, trouwens) een aantal prima momenten, maar denderend is het verder allemaal niet.

2 sterren.

Mooie titel, matige film.

Persoonlijk pakte de film me nauwelijks, waarschijnlijk omdat het allemaal wat te stijfjes en wellicht ook te formeel is. De karakters komen dan ook nooit echt tot leven. Ondanks degelijk acteerwerk zitten ze vast aan een script waarvan de dialogen en plotwendingen wat te bedacht aanvoelen. Het camerawerk, de montage en de muziek hebben een zelfde probleem: prima vakwerk, maar vaak net niet passend bij de scène. Zo lijkt de muziek vaak dramatischer dan wat er op het scherm te zien is. Alles is niet lekker op elkaar afgestemd. Die moordreconstructiescène is goed gevonden, maar qua uitwerking vond ik het door bovenstaande redenen totaal niet werken en zelfs ongeloofwaardig. Tegen het einde aan komen er wat aardige thrillerelementjes bij kijken, maar het einde mist dan weer aan kracht.
2*

Puur op basis van de titel (en dit soort titels doen hen meestal goed) verwacht je een sfeervolle film en wat dat betreft is Brenninkmeijer daar prima in geslaagd. Want sfeer heeft het zeker.

De Stilte van het Naderen weet constant te intrigeren terwijl het dat gevoel van spanning ook goed op de kijker weet over te brengen. Maar tegelijkertijd is dit ook een min. De spanningsboog is namelijk veel te lang terwijl er ook te vaak teveel 'spannende' (had trouwens "agressiever" mogen zijn) muziek aanwezig is zonder dat daar een noodzaak voor is.

Verder een nogal onevenwichtig verhaal met rare beslissingen c.q. ontwikkelingen en met een toch wel tegenvallende cast. Er wordt houterig, geforceerd en onwennig geacteerd waarbij ik het gevoel krijg dat men teveel opgesloten zit in een bepaald keurslijf met een totaal gebrek aan bewegingsvrijheid is. En vooral dit laatste is jammer want een intrigerende film is het wel.