Cairo Time (2009)

Zeer trage film met slecht uitgewerkte karakters, maar wel met 'astonishing' (zoals Juliette het in de fim zelf zegt) mooie beelden van Caïro en Egypte en prachtig pianospel van Niall Byrne!

Een nogal zoutloze bedoening. Cairo Time wordt her en der weleens vergeleken met Lost In Translation en dus verwachtte ik me aan een energieke prent waar de ingehouden passie vanaf spat. Niet dus...

De echte hoofdrolspeler lijkt Caïro, maar hoe steriel kan je zo'n bruisende metropool eigenlijk in beeld brengen? Dat chaotische broeinest is waarschijnlijk nochtans een ideale locatie om voor elektriciteit te zorgen op het scherm. Jammer genoeg is daarvan geen sprake hier. Verder dan wat postkaart-plaatjes komt Nadda niet.

En dan de acteurs. Patricia Clarkson (met d'r eeuwige grijns) is nooit een persoonlijke favoriet geweest, en dat blijft zo. Nergens lijkt ze ook maar een beetje te ontdooien en daar kan de redelijk charismatische Siddig weinig aan verhelpen.

Blijft dus over een film die op zich wel degelijk gemaakt is, maar mij nergens vervoerde. Hier zat naar mijn gevoel dan ook veel meer in.

2,5*

Ik vond een goede Romantische/Drama film...

Komt uit Canada/Ierland/Egypte...

Prima acteerwerk...

Zeker mooie film...

Geen saaie film...

Een mooie muziek achtergrond...

Persoonlijk is het voor deze film wel een groot pluspunt dat het in zich in Cairo afspeeld omdat ik er zelf vaak geweest ben en dat maakt dat deze film persoonlijk wat meerwaarde heeft. Ik vond het heerlijk om weer naar alle beelden te kijken en ik herkende zoveel terug. Zowel de positieve als de negatieve punten die ik ook voel bij Cairo kwamen in dit verhaal naar boven dus dat was wel grappig om te zien. Negatief: de hectiek, de armoede en verschil tussen man en vrouw, de opdringerigheid van sommige mensen en het constante gedoe met geld. Positief: de hartelijkheid van de mensen, de heerlijke buzz die de stad in de avond toch ook wel heeft, de schitterende groene hofjes onderaan de bruggen en langs de Nijl en de vriendelijkheid van de mensen daar.

Leuk om ook weer beelden te zien van bijvoorbeeld de Khan El-Kallili. Op deze schitterende bazaar moet je geweest zijn. Maar goed .... ik dwaal af. De romantiek in dit verhaal vond ik ook sterk. Wat een sterk spel tussen Julliette en Tarique. Aan de ene kant is het een telleurstelling dat hun verliefdheid zo abrupt werd afgebroken maar aan de andere kant houdt het wel een beetje de mystiek in het verhaal.

Toch vind ik het ook weer niet het allermooiste liefdesverhaal dat hier getoont werd. Het bleef voor mijn gevoel behoorliijk op de vlakte. Als Cairo niet zo schitterend in beeld gebracht zou zijn dan denk ik dat ik de film toch een wat lagere waardering had gegeven. Maar omdat we toch een heleboel schitterende beelden voorgeschoteld krijgen is dat een beetje de redding geweest, denk ik.

Ja het zal best een mooie stad enzo zijn, maar dat maakt nog geen mooie film. Ergens spraken sommige gedeelten van de film me wel aan, maar er is gewoon te weinig verhaal en gebeurtenissen om zelfs een 88 minuten durende romantische film vol te ouwehoeren.

Wel redelijk geacteerd, redelijk mooie plaatjes maar zoals Fran hierboven mij ook al zegt; voor een Romantische film blijft het liefdesverhaal op de vlakte. En dat is jammer. Kan er helaas geen voldoende van maken. Ben ook bang dat ie niet al te lang blijft hangen....

Leuke documentaire over Cairo waarin ook nog een flinterdun romantisch verhaal is ingeweven. De beelden van Cairo zagen er overigens fraai uit. Van de cast deden Patricia Clarkson en vooral Alexander Siddig het best aardig. Ze hadden Patricia Clarkson wel een wat meer vurige rol kunnen geven want nu speelt ze alleen de rol van een saaie muts. Het verhaal stelt echt bitter weinig voor en het einde is gewoon abrupt en belachelijk.

An affair to remember voor de twee hoofdpersonages in een film, die naast het romantisch allure, eigenlijk weinig spankracht vertoont maar wel enigszins boeit omwille van de sfeerschepping in het broeierig Cairo en omgeving.

Goed camerawerk, vond ik. Patricia vond ik af en toe "spelen" met haar rol.

Gezien op Prime à la carte.

Pfoe, normaal is een film van een kleine anderhalf uur zo voorbij maar bij deze film bleek het een lange kwelling.

De film gaat over een vrouw die moet wachten op haar man Mark en daarom noodgedwongen een tijd alleen in Cairo moet verblijven.

Daar ontmoet ze een man die haar de stad laat zien en ongewild begint ze iets voor hem te voelen.

Helaas wordt dat zo slecht uitgewerkt dat het gewoon lachwekkend is. Er gebeurt echt helemaal niks in die anderhalf uur en het verhaal kabbelt rustig naar een waardeloos einde.

Af en toe zitten er nog mooie beelden van Cairo in waardoor het nog enigzins draaglijk is en ook het acteerwerk van Patricia Clarkson en Alexander Siddig is prima in orde zodat de laagste score niet terecht zou zijn.

1,5* dan maar.

Ja, want:

Een heel rustig voortkabbelend romantisch verhaal, gekaderd in een achtergrond van de drukke grootstad: Cairo Time heeft een warme en meeslepende sfeer. De 'Time' in de titel is even belangrijk als het woord 'Cairo'.

Het ziet er allemaal heel mooi uit, en een paar details zorgen voor een absolute meerwaarde. De manier waarop de gevoelens tussen Juliette en Tareq groeien bijvoorbeeld: geen love at first sight , maar elkaar stilaan beter leren kennen.

Ook het feit dat het eens niet om twintigers of dertigers hoeft te gaan: prima zet van de schrijver van het verhaal.

Maar helaas, toch maar niet want:

Op een aantal vlakken schiet de film gewoon te kort.

Zo zijn veel van de dialogen leger dan de gemiddelde zeepbel. Goedkoop opvulsel voor de mooie beelden.

Gewoon irritant daarbij zijn de verschillende telefoongesprekken tussen Juliette en haar echtgenoot: twee mensen die elkaar al een poosje niet meer gezien hebben, beperken hun conversaties tot een paar goedkope oneliners - waarbij de tijd tussen twee zinnetjes van Juliette (de stem van Mark hoor je niet) haar echtgenoot geen mogelijkheid laat om meer dan twee woorden te zeggen. Heel erg fake, iets waar je in de 21ste eeuw als regisseur toch iets anders moet mee doen.

Veel storende details; zoals Tareq die al gepensioneerd is; Siddig was 44 bij de opnames ??

Of diezelfde Tareq die de wat moeilijke keuze moet maken om een dag vrij nemen uit z'n taverne voor een uitstap met Juliette - maar hij zit daar wel elk moment van de dag schaak te spelen ??

Of een luxehotel, maar geen receptionist in de loop van de nacht ?

Cairo Time zit vol van dit soort momenten en gebeurtenissen waar niet over nagedacht is.

Maar de grootste stoorzender is het personage van Juliette. Stroef, star, stijf koud, onpersoonlijk; pretentieus ook, alsof ze zichzelf als 'de koningin' ziet. En voortdurend in een roes: elke 'ja' of 'nee' laat op zich wachten, niks van enthousiasme of spontaniteit. Of zat er dan toch cannabis in de waterpijpen met appelsmaak ?

Al bij al haalt Cairo Time toch niet de helft van de punten. Juliette (niet noodzakelijk Patricia) zit daar zeker voor wat tussen.