Ikitai (1999)

De Russen zijn blijkbaar dol op de films van Kaneto Shindô, ook dit is weer een film die heeft gewonnen tijdens het Moscow International Film Festival.

Een heel andere film dan ik had gedacht, maar ondanks de lange speelduur verrassend onderhoudend. Na Kinoshita en Imamura waagt ook Shindô zich aan de legende van de Ubasute, oftewel het achterlaten van ouderen op een onherbergzame plaats. Shindô trekt hierbij de parallel naar de huidige tijd en het aan hun lot overlaten van ouderen door hun kinderen/jongere generaties.

Rentaro Mikuni steelt de show in een wel héél erg nederige rol van een constant in zijn broek poepende bejaarde, die eigenlijk alleen maar in de weg loopt en zit. Het zou me niet verbazen als óók in deze film veel van Shindô's eigen ervaringen en angsten (hij was al 87 toen hij deze film schoot) zitten verwerkt.

Tussen de 'huidige' tijd door krijgen we (in zwart wit) beelden van het verhaal over de Ubasute dat Yasukichi leest. Voor mij niet zó bijster interessant, omdat ik beide Narayama Bushiko's heb gezien en dus nu wel weet hoe dat in zijn werk ging.

De film is vrij sober geschoten, maar best kijkenswaardig. Wel ook vreemde beelden van Japanners die de Flamengo dansen en op Duitse schlagers zingen en dansen??? Bizar!

Klopt, de Russen waren altijd gek op Shindô. Waarschijnlijk (vanuit de Sovjet-tijd) deels vanwege diens linkse sympathieën. Er staat zelfs een standbeeld van Kaneto Shindô in Moskou!

Twee verhalen over de bejegening van oude mensen, die het einde van hun leven naderen. De raamvertelling over een schier onhandelbare oude man en diens wankelmoedige dochter is gesitueerd in het heden. De binnenvertelling verhaalt in zwartwit de Obasute legende, waarin oude mensen naar een afgelegen bergtop worden gebracht om in afzondering te sterven. Hoewel dat verhaal mij bekend was door de film Narayama Bushikô (1983) sprak dat deel mij het meeste aan. Vooral de fraai uitgelichte scène met de serene oude vrouw op de bergtop vond ik prachtig. Hoewel ons dat allicht een spiegel voorhoudt, begon het hedendaagse verhaal mij al snel tegen te staan vanwege het ergerniswekkende gedrag van de beide protagonisten. Dat kan evenwel niet verhinderen dat ik dit een onderhoudende film vind.