Ju-on: Kuroi Shôjo (2009)

Wat minder dan z'n tegenhanger.

Visueel iets gestileerder dan de andere Grudge films. Dat zou leuk kunnen zijn, maar veel Grudge is er deze keer niet te zien. Meeste moorden gebeuren off-screen, spanningsopbouw is matig en het zwarte meisje komt amper in beeld. Gemiste kans.

Daarnaast weer een hoop korte fragmentjes rond verschillende personen die samen één verhaal vormen. Vond het alleen wel erg losjes deze keer, bepaalde zaken werden ook niet helemaal duidelijk, misschien dat een tweede zit daar wat bij zou kunnen helpen.

Als filmpje nog steeds redelijk vermakelijk, en wat er van de zwarte grudge te zien is, is wel gaaf. Ook de buikscene is tof. Maar de film komt toch wat tekort om echt leuk te zijn. De oude witte vrouw wint het op dat punt gemakkelijk.

2.5*

Inderdaad minder goed dan de oude vrouw.

Het was zeker geen slechte film, het probleem is dat het nu allemaal erg voorspelbaar begint te worden. Hier en daar nog aardige schrikmomenten, maar veel verder kwam hij niet. Gelukkig zater er een aantal leuke (zogenaamd 'creepy') scenes in die de film nog wat pit geven.

Ik denk dat ik met 3 sterren wel goed zit.

Dus bij deze * 3,0

Meer van hetzelfde.

En dus niet verrassend. Het is weer hetzelfde liedje als in alle andere delen. Het verhaal wordt gesplitst en bekeken vanuit verschillende personen. Allen komen ze in aanraking met de vloek en allen leggen het loodje.

Eng of spannend is het allemaal lang niet meer. Helaas is er dit keer ook weinig te zien van het vervloekte meisje in zwart. Hetgeen wat je zag, was niet eens angstaanjagend. De buikscene was wel erg goed.

Het sfeertje is nog steeds beklemmend en van dat kattengejank krijg ik nog steeds kippenvel. Maar The Grudge komt nooit meer op het oude niveau van het eerste deel, dat is nu wel duidelijk. Gelukkig duurt de film maar een uurtje.

Aantal aardige dingen rest is veel van het zelfde.

3 sterren

Regisseuse Mari Asato schept een opvallend angstaanjagend horrorfiguurtje, maar vergeet haar vervolgens in beeld te brengen. Het is uiterst bijzonder hoe weinig er van de doeltreffende potentie wordt benut en het geduld van de kijker wordt verder op de proef gesteld vanwege de uitvergroting van het drama-aspect. Het acteerwerk is niet bepaald sterk, de opbouw van spanning wordt redelijk genegeerd en de niet-chronologische vertelstructuur oogt dit keer uitermate rommelig. Verder maakt in het bijzonder de uiteindelijke insteek een belabberde en geforceerde indruk die de toonzetting van de gehele reeks amper weet te matchen. Black Ghost voelt dan ook aan als een film geregisseerd door iemand die zich niet kon bekommeren om het bronmateriaal en daardoor teveel verzandt in een eigen gedachtegang. Links en rechts kent het gebeuren best sfeervolle momenten en het posterfiguurtje ademt effectieve horror uit, maar is verder in veel opzichten compleet ondermaats aan de tegenhanger uit hetzelfde jaar.