Snuff 102 (2007)

Waarschijnlijk één van de betere.

Het verschil tussen een fake snuff movie zoals deze Snuff 102 en bijvoorbeeld August Underground is dat een regisseur zoals Peralta er wél werk van maakt om het visueel in orde te houden.

Daar ligt dan ook meteen de kracht van dit werkje, het is zo verdomd sterk geschoten. De kalme en zeer sfeervolle zwart/wit beelden zorgen voor de nodige ontspanning terwijl de drukke (donkere) en vreemd belichtte (veel groen/rood tinten) een zwaar gevoel meebrengen, passende bij de martelingen die zich hier afspelen.

Het deed me veel aan Iskanov denken maar dan in een light-versie. Erg knap, hypnotiserend en uitdagend neergezet. De soundtrack mag er ook wezen, sterke industriële beats die helaas wat in herhaling vallen maar het goed weten te dragen. Jammer dat Snuff 102 af en toe wat sloom is, 105minuten is dan ook gewoon te lang voor dit genre.

Heel opvallend is de montage bij de gore, het doet vrij 'onschuldig' aan wanneer het beeld op het laatste moment even zwart wordt, de impact blijft echter behouden en dat is best knap. Blij dat er een interessante cineast achter deze film zit want anders tapt het uit hetzelfde vaatje als een August Underground en dat is toch wel minder plezierig. Niet dat dit zo'n pretje was hoor, vrij ongemakkelijk gebeuren natuurlijk, zoals het bedoelt is.

Al met al één van de betere dus, zeker leuk voor een aantal gebruikers hier .

Half geslaagd.

Erg gezond is deze film absoluut niet. De wat intelligentere laag die gepoogd wordt neer te zetten wil niet echt aanslaan, daartegenover biedt het eerste uur echt niks anders dan extreem gore martelingen.

Het gebazel over snuff en dergelijke is niet zo boeiend. De zwart/wit stukken zien er ook niet al te best uit. De martelscenes staan daarmee in sterk contrast; Zwaar gedistorte en vertraagde kreten en gejammer, vuile kleurfilters en zware korrel zorgen voor een ongemakkelijk realistisch laagje.

Toch blijft het meer hangen in een soort van tech demo, beetje zoals het eerste Guinea Pig deel. Een beetje kijken wat je allemaal van gore op het beeld kan toveren. Daar slaan ze echt supergoed in, maar na een tijdje wordt het wat repetitief en verliest het allemaal wat van z'n kracht. Vooral tijdens de onduidelijkere stukken, dan zit je vaak maar naar wat bewegende schimmen te kijken.

De laatste 20 minuten komt er zowaar een klein verhaallijntje in de film. Breekt wat met het eerste deel maar zorgt wel voor de nodige afwisseling. Toch was het dan al iets te laat.

Er zitten echt zwaar smerige scenes in deze film, de smerige soundtrack en ditto beelden zorgen voor een aardig walgelijk effect. Jammer genoeg gaat het slome en repetitieve karakter van de film daar een beetje tegenin.

Het resultaat is een film met een aantal interessante scenes voor horror fans, maar als film zelf wil het niet helemaal lukken. Daarvoor is de opzet te zwak en gebeurt er iets te weinig buiten het martelen om.

Maar wel eentje die je als horrorliefhebber mag gezien hebben.

2.5*

Verrassend 'goed'. Via via kwam ik bij deze film terrecht en aangezien een aantal users best positief waren over dit filmpje, heb ik me er ook maar eens aan gewaagd.

Snuff 102 heeft een heerlijk gritty sfeertje wat wordt ondersteund met een goeie pompende industriële sound. De martel scènes komen door deze audiovisuele middelen extra hard aan en ik moet zeggen dat er behoorlijk wat ellende op je af komt. De tussen scènes met de dieren vond ik overbodig en had voor mij helemaal niet gehoeven.

Verder heeft de film weinig inhoudelijks te melden, maar slaagt er dubbel en dwars in om een zogenaamde snuff movie voor te schotelen. Dit is nou een voorbeeld van torture porn, geen humor, geen genade.

3*

Ik vond er eerlijk gezegd geen zak aan. Het was allemaal zo waardeloos en slecht opgenomen dat je nauwelijks wat zag en het me ook niets deed. Het verhaal was opzicht wel leuk gevonden maar de uitvoering was zeer beroerd en het duurt eigenlijk ook allemaal veels te lang. Deze film had men makkelijk in 60 minuten kunnen verfilmen. Natuurlijk zitten er wat gruwelijke beelden (beitel op tanden was wel aardig gedaan) in maar men laat vrijwel niets zien en als men een close-up ergens van maakt weet je direct dat het al nep is. Dat gedoe met die dieren (varken en aap) had er van mij niet in gehoeven en voegde ook niets toe.

Een film met twee gezichten. Voor de liefhebbers van schokkende ranzige scenes,

dan moet je deze film gezien hebben.

Maar de poging van de makers om er ook een thrilleraspect in te verwerken is kansloos mislukt.

*2.0

De halve ster is voor de realisatie belichting. De regisseur probeert met man en macht om te shockeren maar slaagt daar niet in. En slaat volledig de plank mis. Er is geen verhaal, de film duurt veel te lang. En het is allemaal gewoon niet boeiend of grof of smerig. Ik heb via amazon de 2 disc collectors edition gekocht en had hier na het kijken gelijk spijt van. Als je echt opzoek bent naar een obscure fake snuff film die wel shoqeert ga dan voor august underground mordum van fred vogel.

Slecht.

Gekeken vanwege de status. Snuff 102 leek enkel en alleen bekend te zijn vanwege de inhoud, en die status is dan ook niet onverdiend. Qua grafisch geweld is Snuff 102 1 van de heftigste films die ik ooit heb gezien. Het blijft goedkoop, dus zeer expliciet is het niet, maar het mag er behoorlijk zijn.

Op visueel vlak wordt er in ieder geval van alles uit de kast gehaald om het resultaat niet goedkoop te laten ogen. Heel veel kleurenfilters en effectjes, maar toch kan Peralta het niet verbergen dat sommige scenes erg goedkoop in elkaar gestoken zijn. Dat valt vooral te merken aan het feit dat deze film ter plekke is opgenomen en dat er niet veel met geluid ge-edit is.

Verder is vooral het eerste kwartier van deze film verontrustend, gezien Peralta naar echte gore en animal cruelty grijpt. Totaal onnodig en vooral goedkoop, maar de toon zetten zet het wel, eerlijk is eerlijk. Het gevoel van ongemak breekt al snel door en zodra de eerste "vertraagde" beelden binnenstormen is het al snel duidelijk dat deze film geen relaxend resultaat gaat worden.

Jammer dat de film niet veel meer te bieden heeft dan expliciet en zeer grof geweld en wat ongemakkelijke geluidseffecten. Acteerwerk is erg slecht en het verhaal compleet bagger. Na een tijdje begint de film te slepen vanwege de volstrekt oninteressante inhoud. Saai verhaal, en gaat ook veel te lang door. De 105 minuten zijn hierdoor beslist geen makkelijke opgave.

De film probeert het erg hard, en daar scoort het punten mee. Voor de rest hoef je het namelijk niet echt te doen. Snuff 102 is een erg saaie film die grof en naar wil zijn, maar vooral oninteressant en irritant is. Ondanks de vele pogingen van Peralta om de film ongemakkelijk te maken verzandt de boel naar een bedenkelijk, slepend en ronduit onoverzichtelijk resultaat. Kan niet zeggen dat ik blij ben deze film gezien te hebben.

“Until which point are you willing to watch?”

Mocht de verwijzing in de titel naar snuff-films (films waar echte verkrachtingen en moorden worden getoond) al niet een idee geven Zegt hierboven staande citaat natuurlijk al voldoende...dit is een extreme of verontrustende film. De film begint met een video in lage resolutie van echt beelden waaronder een wreed dierexperiment. Daarna korrelige zwart-witbeelden van een schimmige figuur. Waarna je de drie meisjes die zijn uitgekozen om gemarteld en gefilmd te worden, ziet.

Het grootste deel toont het expliciete marteling, verkrachting en afslachting van een groep vrouwen die in hun ondergoed aan stoelen zijn vastgebonden. Dit wordt onderbroken door zwart-witscènes van de drie vrouwen die hun leven leiden in de dagen voorafgaand aan hun huidige situatie. Een vrouw is een verslaggever die een psycholoog/schrijver interviewt

Echter geloof het of niet, regisseur Mariano Peralta probeert ook een paar dingen te zeggen; het stelt zichzelf de vraag waarom men voor hun vermaak tot deze beelden, video-inhoud of websites aangetrokken voelt. Seksualisering van vrouwen door de geschiedenis heen, vrouwenhaat, pornografie en de waarde van het menselijk leven, kwamen an het bod. Het is dus niet alleen bedoeld als martelporno-film. Het probleem is dat de film dit idee niet in de structuur van een verhaal kan verweven; hij laat het ons gewoon door een van zijn personages vertellen. Tja dan worden 105 minuten wel erg lang!

De video bezit opzettelijk slechte belichting en constant geschreeuw en gekreun van de slachtoffers (duidelijk een band) Het eerste zwak sommige dingen gelukkig wat af maar het tweede is domweg onuitsprekelijk irritant. De soundtrack kende een industriële loop die best aardig was maar ook repetitief. Toen de film verscheen veroorzaakte het reacties en een wervelwind aan commotie bij het gevoeligere publiek. Dat er weerzinwekkendheid is te zien kan ik niet ontkennen maar door hoe het eruit ziet kon het mij helaas niet echt overtuigen.