Transmorphers: Fall of Man (2009)

Verrassend.

Want na net het verschrikkelijke eerste deel te hebben gezien, valt deze nog mee. Schijnbaar schuilt er in mij een kleine masochist. Iets wat u zou begrijpen na het zien van deel 1. U zult dan hier i.i.g. niet terecht komen. Een gewaarschuwd mens telt immer voor twee, niet waar?

Maar goed. Dus toch den stouten schoenen. En, zoals ik zei, viel e.e.a. best mee. Met dank aan Frank Buck (ook bekend als Boxleitner) die zowaar de halve film meedoet. In tegenstelling tot de rest van de cast komt hij nog enigszins geloofwaardig over.

En men begint ook nog eens met aardige CGI. Het moet niet gekker worden. Gelukkig moet het eerste slachtoffer van de regisseur de robot-spin tegen haar gezicht aandrukken. Net alsof hij haar aanvalt. Juist ja, dit is natuurlijk van The Assylum-boeven. Lachen dus.

Sowieso doet de film regelmatig denken aan de monster-movies uit de jaren '50. En ook dat is een meevaller.

Laat u echter niet verleiden. Ik heb de film al gezien, opdat u rustig kunt gaan slapen. Zomaar 80 minuten weggooien is namelijk zonde. Want ook ditmaal valt er, ondanks het iets ruimere budget en één echte acteur, weinig te genieten. En wanneer de eerste aktie-scènes en explosies in spiegelbeeld herhaald worden (zo'n vijf keer op een rij), zakt ook bij mij het lood in de schoenen.

Matig.

De advocaten van The Asylum hadden na het eerste deel hun angsten overwonnen en vertrokken ditmaal zelfs geen spier toen de nieuwe titel binnen de officieuze Tranmorphers-franchise bekend werd gemaakt. ‘Fall of Man’ heeft evenveel met het eerste deel te maken als de Paus met een besmette komkommer, maar excelleert jammer genoeg nog steeds in het tentoonspreiden van geestdodende quatsch.

De muziek tijdens de intro kon me nochtans meteen bekoren, waarmee ik wil stellen dat de drang om de film stante pede uit te zetten vooralsnog werd onderdrukt. Ook een serie beelden die geschoten zijn vanuit een helikopter kwamen zeer indrukwekkend over. Het bescheiden budget een paar centimeter overschrijden resulteert al gauw in een publiek dat met verstomming geslagen is.

Het verhaaltje bestaat in feite uit twee 'hoofdstukken', die elk apart afzonderlijk individueel al vierkant falen, maar vooral als zijnde een geheel over bananenschillen uitglijden. Zo omvatten de eerste veertig minuten slechts oninteressant geneuzel, een koppel bokkensprongen en een spetterende finale op het herkenbare parkeerterrein van The Asylum. De laatste veertig minuten strompelen ongegeneerd verder op een alternatief elan, en blazen het schijnbaar voltooide eerste deel tegen beter weten in nieuw leven in. Met een laatste krachtinspanning neemt de overgebleven cast de wapens nog een allerlaatste keer ter hand en gaat de strijd aan met een kersverse lading robots.

Ondanks het verteerbare begin blijkt al vlug dat verhaaltechnische waterdichtheid niet bepaald wordt geambieerd. Om niet te zeggen dat een blad papier meer weerstand biedt tijdens een overstroming. Talloze toevalligheden, plotgaten en capriolen treden met veel bravoure ten tonele. Een schouwspel om duimen en vingers van af te likken. Althans, voor de schapenkoppen onder ons. Een opsomming verschaft hopelijk enige duidelijkheid.

Zoals hier reeds werd aangehaald werd er zo’n vijftal keer dezelfde ontploffing herhaald en vloog vervolgens zo’n vijftal keer dezelfde acteur op onbeholpen wijze door de lucht. Niet weggeblazen door een drukgolf weliswaar, maar simpelweg een mislukte poging om aan de radius van de regisseur te ontsnappen. Verder oogt eveneens de volstrekt onverklaarbare opoffering van de sheriff zonderling. Misschien maakte hij deel uit van de Kamikaze tijdens Wereldoorlog II? Onbegrijpelijk in ieder geval, daar het beoogde mechanische slachtoffer luttele seconden voordien onschadelijk was gemaakt.

De burgemeester zet later in het uitzichtloze vertelsel zijn beste beentje voor en heeft een aantal mensen opgevangen in een krakkemikkige schuur, die naar eigen zeggen eersteklas beschutting biedt. Nu, dit zou eventueel kunnen kloppen, ware het niet dat het ‘opvangcentrum’ niet eens over een dak of muren beschikt. De grootste bedreiging wordt zodoende niet door rondvliegende aliens, maar wel door de regen gevormd. Stel je voor dat er iemand een verkoudheid oploopt. Rampspoed! Waar vinden ze in hemelsnaam voldoende zakdoeken en hoestsiroop?

Nevenpersonages die zich in deel twee bij het zootje ongeregeld voegen, leggen daaropvolgend uiteraard het loodje. Op die manier proppen de makers nog wat (overbodig) sentiment en gevoel in het dubieuze brouwsel. Ik had liever het gevoel in mijn verbouwereerde smoel terug. De robots die ten onder gaan, doen dit tevens weinig consequent. De ene heeft twee kogels nodig om aan diggelen te vliegen, terwijl de ander er honderden kan incasseren.

Speciale aandacht wil ik nog schenken aan de misselijkmakende, open wonde die de blonde ‘Action Man’ plots op zijn schouder heeft. Het enige dat nog ontbrak aan het plaatje waren een paar maden die rondkropen in de gore janboel. De rest van de cast weet de braakneigingen gelukkig te onderdrukken. Je zou denken dat een kwetsuur van dergelijk kaliber dringend verzorgd moet worden, maar neen, de arme sukkelaar loopt er dagenlang vrolijk huppelend mee rond.

Enfin, tot zover de merkwaardigheden. Het acteerwerk op zich varieert van plausibel tot gladweg misplaatst. Boxleitner weet een zekere naturel in zijn rol te steken, terwijl de rest flagrant rekening houdt met de camera die doorgaans dicht tegen hun façade gedrukt wordt. Shane Van Dyke is dé expert op gebied van Transmorphers, doch houdt doorheen het vehikel louter een geweer in zijn pollen en brult als een gorilla in de paartijd. Een hersenloze actieheld in plaats van een tactisch ingestelde militair. De enige acteur die voorts nog enigszins vermeldenswaardig is, slaagt er af en toe in serieus op de lachspieren te werken. Ik heb het over de burgemeester, die qua geloofwaardigheid het onderspit moet delven tegenover de burgemeester uit Samson en Gert. Je begint spontaan op je stoel te deinen bij het aanzien van de brave man.

Kortom: asjemenou wat un stommuh boutfillem sjeg

1,00

Dit is niet de eerste Asylum-film die ik gezien heb,

en ik kan de humor van budgetloze 'remakes' wel inzien.

De meeste films in dit genre hebben een bedroevend niveau,

deze film stijgt daar om sommige momenten net iets bovenuit.

Zo waren de special effects in de eerste minuten redelijk,

de transformatie van machines naar Robots zag er gewoon redelijk uit.

Het acteerwerk heb ik ook wel eens slechter gezien in dit soort films.

Maar het blijft een film die in het genre bedroevend slecht valt,

alleen dan wel 1 tikkie beter is dan de andere films in deze categorie: *1,5