Dyadya Vanya (1971)

De film won twee Awards: 1 Jussi Award voor de beste buitenlandse regisseur en 1 Silver Seashell Award op het San Sebastián International Film Festival.

Draait momenteel in de bioscoop.

Mooie beelden waarbij zwart-wit, sepia en kleur elkaar in regelmaat afwisselen. De afstandelijke scene's worden in zwart-wit weergegeven en scene's met hartverwarmende dialogen in kleur.

Veel filosofische gesprekken en lange shots.

De film is voornamelijk vergelijkbaar met Andrei Tarkovski's Offret en is van datzelfde niveau (wat Tarkovski's minste film is). Ook zijn er veel kenmerken met voornamelijk Aleksandr Sokurov's films en Ingmar Bergman's kwelling trilogy.

Dyadya Vanya behoort wat mij betreft niet tot de absolute toppers van het Sovjet cinema, desondanks is het een uitstekende film.

Bij vlagen erg intrigerend en bij vlagen wat afstandelijk drama. Hing af van de personages. Vond de vrouwenrollen érg goed (Sonya met name) en de rol van de professor bijvoorbeeld. Mannenrollen (met name Bondarchuk als intrigant/lapzwanzige arts) en de desperatie Oom Vanya kwam en niet helemaal uit de verf. Irina Miroshnichenko (Helena) had een enorme uiterlijke gelijkenis met Mariangela Melato vond ik - maar knapper. Wat is dat trouwens met huizen in Russische films, die spelen altijd een soort rol op zichzelf (Sacrifice, Kamen, A Casa, Ivan Lapshyn (daar deed deze film me het meest aan denken), Oblomov etc.)

Wow, werkelijk prachtig geschoten. Moest ook denken aan Sven Nykvist's cinematografie van een Offret en Höstsonaten, heel zacht allemaal. Hier alleen nog een pak levendiger, onder meer door ramen die veelvuldig open staan. De belichting is sowieso prachtig hier, en er wordt in een paar scènes zelfs op theatrale wijze (=positief) mee gespeeld. Ook de typische Sovjetlenzen ontbreken niet. Het sepia vond ik gek genoeg minder goed werken, terwijl dat meestal andersom is (Dni Zatmeniya bijvoorbeeld). Zag er iets te glad uit ofzo, niet genoeg contrast? Bij de zeer fraaie openingstake had ik dat gevoel nog niet, maar na het kleurenspektakel leek het sepia wat uit de toon te vallen. Nog steeds op zichzelf vaak erg fraai, vooral de meer ruimtelijke plaatjes, maar de wat dichter op de huid zittende shots mistten toch iets. Daarnaast een dikke pluim voor het audiogedeelte. Constant zijn achtergrondgeluiden hoorbaar. Regen, gedrup, storm, vogels, honden, erg fijn. Ook nog enkele gitaarliedjes tussendoor en een klassieke soundtrack die efficiënt op de juiste momenten wordt ingezet. Enkel de bombastische openingstitels met foto's vond ik wat minder geslaagd. Verder een verhaal dat het altijd wel goed doet bij mij, vaak met een professor, dokter of wetenschapper in de gelederen. Mag ook gezegd worden dat de twee dames een lust voor het oog zijn, en tevens mooi verschillend van elkaar zijn.

Voorlopig geef ik dit vier dikke sterren, maar zou best nog eens meer kunnen worden.