Offret (1986)

Wil niet die hele discussie herhalen, maar ik vind dus dat 'spiritualiteit' zo'n algemene term is dat je het niet als filmthema kan bestempelen. Het thema van Offret is mijns inziens "the (Christian concept of) selfsacrifice".

Maar waarom dan 'christian concept'? Zelfopoffering komt ook voor in o.a. het boeddhisme.

De aanloop is christelijk, maar de uitvoering is eerder boeddhistisch (gekleed in een 'oosterse' badjas met ying yang symbool) + geloof in reïncarnatie (nogmaals: dat wordt geheel afgewezen in de christendom).

Esoterie lijkt me een betere beschrijving overigens dan 'spiritualiteit'.

Omdat Tarkovsky dat zelf zegt. Zie de teksten van Ramon K op de eerste pagina.
Je kunt het denk ik zo interpreteren dat Tarkovsky hier de zelfopoffering uitwerkt zoals dit voorkomt in het christendom, wat inderdaad niet uitsluit dat dit concept ook in andere religies bestaat.

Overigens blijven christelijke motieven in de film aanwezig tot en met het eindshot.

Ik heb besloten een boom te planten.

Na een gesprek over de film, kwam ik tot de conclusie dat die boom geen schijn van kans heeft omdat ie zo'n beetje in zee wordt geplant! Sterker nog, de boom die ze planten is al dood, volgens mij. Dus dan kan het weer geen kwaad. Maar dat jongetje loopt maar te zwoegen met emmers water die hij letterlijk naar de zee draagt.......Niets vermoedend ligt hij te dromen onder zijn boom, en op een dag leert hij een keiharde les als het kwartje valt.
Dat is weer buitengewoon interessant, waar heb ik nou eigenlijk naar gekeken? Dat vraag ik me meestal af bij Tarkovsky.
Ik kwam tot deze conclusie na een gesprek met een Tarkovsky-fan, die hem meedere malen had gezien, maar dit ook nog niet had bedacht.
Ik vond dit eigenlijk wel zijn beste film van de 4; Zerkalo, Solyaris, Stalker, die ik gezien heb.

Hij is wel alweer aan herziening toe, door het trage verloop en de afstandelijkheid en de karige plothandreikingen die Tarkovsky's film kenmerken, dwalen mijn gedachten steeds af waardoor ik altijd het gevoel krijg iets gemist te hebben.

Is de hele film nou een droomsequentie van een gestoorde/getroubleerde man vanaf dat hij onder de boom gaat zitten, terwijl zijn zoontje water naar de zee draagt, of bestaat dat huis echt, c.q. bestond dat huis echt en zit hij op de plek waar het volledig afgebrand is?
Ik moet hem nog maar eens zien dus, Tarkovsky kennende zullen er wel weer meerdere opties mogelijk zijn..

P.S. Volgens mij is Tarkovsky de reïncarnatie van Johannes Vermeer , al die shots in dat huis........schilderijen zijn het, composities a la Vermeer.

De DVD makers hebben een foto van de finale afgedrukt op de extra's DVD, zodat je gelijk al weet hoe het afloopt. Grrrrrrrrrrr

Mên, dit is een geniale film van de heer Tarkovsky. Het is niet het meest gemakkelijkste werk, al is het maar de vraag of je uberhaupt over gemakkelijk bij Tarkovksy kunt spreken. Ik vond hem ook behoorlijk zwaarmoedig met her en der nog wel een komische noot. Het concept een naderende apocalypse en de manier hoe mensen hiermee handelen, is hoe dan ook erg boeiend en vooral meeslepend. De scenes zijn voortreffelijk uitgevoerd en dan met name de lange eindscene en de nog langere beginscene. Opvallend is ook hoeveel stijlkenmerken van de vorige films van Tarkovsky terug te zien is in deze film.

Reïncarnatie wordt afgewezen door de kerk, sinds het concilie van Nicea.

De christelijke kerk kende oorspronkelijk de reïncarnatie, maar dit idee of geloof werd verworpen tijdens het Concilie van Nicea in 325 n. Chr. keizer Constantijn naar verluid aangestuurd door zijn vrouw, kon zich niet vinden, zoals dat heet, in de opvatting dat hij misschien de reïncarnatie van een slaaf was of, in een volgend leven, zelf slaaf zou zijn.

Jezus zelf zegt in Matheus 11.14 dat Johannes de doper Elia is, "Hij is Elia, die zou kome. Wie oren heeft die hore!". En zo zijn er wel meer aanwijzingen in de bijbel.

Wat denk je bijvoorbeeld van "Wie zaait zal oogsten", en de erfzonde, in dit licht bezien een stuk beter te begrijpen..

geheimenindebijbel.nl

Overdonderend meesterwerk. Kon niet geloven dat een film van 142 minuten in no time voorbij vloog. Behandeld met prachtige beelden, samen met fantastische dialogen van fenomenale acteurs de kracht en macht van het gesproken woord en de ethiek hieromheen.Terstond één van mijn favorieten.

De 4e 5* bij Tarkovsky is dus nu ook een feit. Ik heb er lang over nagedacht maar deze verdiend zeker niet minder. Wederom een prachtige film. Echter is deze juist zijn meest angstige maar ook sensationele film van allemaal. Tarkovksy was tijdens het maken van de film al ziek. En hij is natuurlijk niet lang er naar overleden.
Deze film is een reflectie op het leven en dood. RamonK heeft in een van de aller eerste berichten uiteen gezet waarom Tarkovsky deze film maakte en welke emotie er ten grondslag ligt aan dez film.

Ik zat letterlijk de gehele film op het puntje van mijn stoel. Wat een pracht, maar ook zo duidelijk een eer betoon aan Bergman en de europese manier van filmen, wat me ook een paar keer aan Angelopoulos zijn stijl deed denken.

Tarkovsky is en blijft een zeer eigenzinnige filmmaker en gelukkig laat hij in deze film zien, dat hij de 'van Gogh' is van de filmgeschiedenis.

Dit is van Tarkovskys laatste film over leven en dood vlak voor zijn dood en ook de laatste die ik van hem moest zien. En ik kan concluderen dat Tarkovsky zonder enige twijfel tot de top 3 beste regisseurs uit de geschiedenis behoort.

Het word weer eens tijd voor een Tarkovskiy.

Heb er inmiddels 3 op zitten. Kan niet anders zeggen dan dat ik het ontzettend spannend vind. Zal me komende weken wagen aan Offret.

Speelduur staat wel iets tegen. Het mag van mij wel iets luchtiger dan Stalker en Solyaris.

Ben weer benieuwd!

Die Tarkovskiy toch. Weer zo n zware lange film. Het lijkt er echt op dat zijn films zijn bestemd voor de Intellectuelen onder ons.

Je moet echt wel een beetje koppie koppie hebben om de films van deze bijzondere regisseur te begrijpen. Met name de lange dialogen zijn soms behoorlijk pittig, mede door het taalgebruik.

Het voordeel van zijn films is, dat over het algemeen, zelf besloten mag worden hoe het alles wordt geïnterpreteerd.

Ik heb de film net als velen hier niet 100% door. Maar denk het een heel eind te begrijpen;
Tot hoe ver is de mens in staat te gaan als je te horen krijgt dat het leven plots lijkt te stoppen.
Wat doet dat met je? Wat doet dit met je geloof? Met je geloof in medemens of eventueel in een God? Ergens lijkt Melancholia wel iets op dit Zweedse drama.

Dit is nu mijn vierde film van Tarkovskiy, en na Stalker absoluut één van de betere.
Ik vond de soundtrack (Bach) echt prachtig, en heb genoten van de dromerige lange beelden, daar waar ik er bij Solyaris en Ivan's Childhood wel is zat van werd.
Ook het moment waarop er iets bij de vrouw van Aleksandr knapt als zij hoort van de atoomaanval is erg schokkend en prachtig in beeld gebracht. Aangrijpende scene.

Ondanks zijn lengte, en het typische zware thema een boeiende film.