Jôen (1967)

Mooie film van Yoshida, die vooral, zoals Mochizuki Rokuro hier eerder al aangaf, opvalt door de aparte mix tussen ingehouden formeel (zeg maar gerust afstandelijk) drama en melodrama, waarbij uiteindelijk geen van beiden de overhand krijgt. Ik vond het wel prettig werken, al moet ik toegeven dat ik niet bepaald kon spreken van enige emotionele betrokkenheid bij de personages, wat voor mij ook meteen de reden is dat dit voor mij net geen echte favoriet is geworden.

Wel is het erg mooi gefilmd allemaal. Wat minder uitgesproken anders dan andere Japanse new wave films die ik zag (niet veel overigens), alsof iemand het werk van Mizoguchi op een logische wijze heeft doorgezet naar de jaren '60 (en iets van het melodrama heeft verwijdert). Iedere scène krijgt een specifieke sfeer van Yoshida, maar alles voelt evengoed als een geheel aan, van de dromerige momenten in de natuur, de noir-achtige scènes met de "seksuele man" tot aan het statische van haar thuissituatie. Knap gedaan, maar misschien net iets te formalistisch naar mijn smaak soms; iets te bedacht wellicht. Maar een mooi schouwspel is het wel en Mariko Okada is geweldig in de hoofdrol.

3,5*

Boeiend stukje van Mochizuki Rukero hierboven.

Hoewel ik vooral meer Yoshida wil zien, heb ik naar aanleiding van deze film nog meer het idee dat ik van een van de drie andere films die ik van 'm zag, Akitsu Onsen (1962), niet veel begrepen heb. Want die valt volgens mij toch wel heel duidelijk in een proces. Ging Yoshida niet eigenlijk van melodrama naar formalisme gedurende zijn carriere? Ik heb nog wat films te zien voor ik die puzzel voor mezelf kan leggen.

Dit is een huwelijk van de twee. En zo'n tegenstelling zit ook in de personages. Oriko die altijd een formeel gereserveerd leven had, haar vrije, losse schoonzus en haar moeder die al meer uit de band sprong.

Ook mooi: de strakke kaders. Met veel lijnen, zowel verticaal als horizontaal. En veel manieren om de mensen die op dat moment een dialoog hebben van elkaar te scheiden.

Geen film die me diep raakt, maar een film die me wel enorm fascineert en boeit.

4.0*

Ik kan maar niet enthousiast worden over de films van het echtpaar Yoshida – Okada. Visueel best fraai allemaal, maar het raadselachtige, zeg maar onnavolgbare gedrag van de protagoniste doet in mijn ogen afbreuk aan de film, zoals dat ook het geval is in de andere films die ik tot nu toe van dit duo gezien heb. Ik sluit niet uit dat ik niet de juiste antenne heb om de boodschap van Yoshida op te vangen. Jammer dan.

Moeizaam. We volgen Oriko die in een strak keurslijf van een bloedeloos huwelijk zit. Ze mag fladderen als ze wil, maar de echtgenoot is toch wat jaloers als puntje bij paaltje komt. Hij beschouwt haar als zijn eigendom en heeft het beschikkingsrecht over haar.

Haar moeder is er niet meer. De relatie was verzuurd en ook met haar zus is de relatie niet optimaal. Oriko legde hen ook verzoeken op waarbij ik vervolgens moeilijk hoogte van haar kon krijgen.

Mooi in beeld gebracht en al bij al onderhoudend, maar echt raken deed het me evenmin.