We Go On (2016)

“Once you see what I'm gonna show you,

you're kind of gonna be in the inner circle on this thing, and...

well... you'll be open to it.

To them.”

Iedereen kent wel de befaamde zin “I see dead people” uit de ongeëvenaarde film “The Sixth Sense”. De vergelijking met deze film gaat natuurlijk niet helemaal op voor “We go on”. Maar op een bepaalde manier doet het je er wel aan denken. Niet dat deze film echt angstaanjagend is en volgepropte is met hartaanval-bezorgende schrikeffecten. Dus voor diegenen die bij een horrorfilm denken aan demonische verschijningen, een hele meute bloeddorstige zombies of een psychopathische gek die onschuldige meisje openrijt, zal ik nu al zeggen dat dit niet zo’n typische horrorfilm is. Om eerlijk te zijn vond ik in deze film de menselijke interacties tussen Charlotte (Annette O’Toole) en Miles (Clark Freeman) nog het meest amusante. En het uiteindelijke verhaal mag je ook al origineel noemen.

Miles (Clark Freeman) is iemand die door het dodelijk auto-ongeval van zijn vader door de jaren een hele resem fobieën heeft verzameld. Zo heeft hij angst om auto te rijden, pleinvrees, hoogtevrees en angst voor verrottingsverschijnselen. Eigenlijk komt het er op neer dat hij schrik heeft om te sterven. Moest ik alle Latijnse benamingen voor deze fobieën hier opsommen, dan is de kans groot dat bepaalde lezers een fobie zouden kweken om mijn mening nog te lezen. Met andere woorden, Miles is een echte angsthaas. Het wondermiddel dat hij bedenkt is enerzijds redelijk inventief en anderzijds ook iet of wat naïef. Als iemand hem kan aantonen dat er leven na de dood is door hem in contact te brengen met een geest of een spook, veronderstelt Miles dat hij wel eens een doodnormaal (Euh!) leven zou kunnen leiden.

Een paginagrote advertentie in de krant moet voor de nodige aandacht zorgen. Ik denk eerder dat de beloning van 30.000 $ ervoor zorgde dat een heleboel individuen hierop reageerde. Vanzelfsprekend zitten hier charlatans, oplichters, krankzinnigen en kwakzalvers tussen. En dat is dan het moment waarop Miles zijn moeder, Charlotte (Annette O’Toole), in beeld komt en haar zoon bijstaat in de moeilijke zoektocht naar geloofwaardige kandidaten, ook al is ze er stellig van overtuigd dat het allemaal larie en apekool is. Uiteindelijk blijven er drie kandidaten over. Vraag is of deze personen Miles effectief kunnen helpen. Dit moet je zelf maar ontdekken als je de film eens kijkt. Het is pas halfweg de film dat er eindelijk schot in de zaak komt en “We go on” een lugubere sfeer meekrijgt. En dat door de ontmoeting met Nelson (Jay Dunn), een schijnbaar doodnormale vent die als onderhoudsman werkt op de luchthaven. Hij zal Miles helpen om in contact te komen met datgene wat Miles zo dolgraag wil zien.

Zoals ik al eerder zei, is “We go on” niet echt creepy of angstaanjagend. Maar na de ontmoeting met Nelson, neemt de film een hele andere wending en is het toch redelijk spookachtig. Maar over het algemeen tracht men meer de nadruk te leggen op het humoristische dan het griezelige. Normaal gezien ben ik niet zo’n voorstander van humoristische horror. Meestal is het nogal overdreven, infantiele humor waarbij de persiflages op klassiekers elkaar opvolgen. Zoals in de “Scary movie” reeks. Bij aanvang is het nog grappig, maar na een tijdje begon het me te irriteren. In deze film is de humor meer subtieler en doodgewoon. Alsof het niet de bedoeling was om het grappig te maken en het per toeval in de film is geslopen. Ik geef toe, dat is juist het soort humor wat ik het meeste apprecieer. Geen geforceerde dijenkletser waarbij het gebruik van een lachband noodzakelijk is om het publiek te laten merken dat er iets grappigs gebeurd is.

De interactie tussen de twee hoofdpersonages is een genot om naar te kijken. Vooral Annette O’Toole is fantastisch. Beiden acteren op een spontane en natuurlijke wijze. Op bepaalde momenten leek het wel alsof er een levensechte moeder-zoon relatie bestond. Grandioos, uitermate grappig en aandoenlijk tegelijkertijd. Voor dat verdienen ze al sowieso een staande ovatie. Maar ook de film zelf verdient alle lof. Op een eigenzinnige manier slaagt de film erin om zich te onderscheiden van andere spookverhalen. Laat ik “We go on” een horror voor beginners noemen. Een fascinerend bovennatuurlijk verhaal zonder bloederige toestanden en hartkloppingen-bezorgende schrikeffecten. Ik ben ervan overtuigd dat de niet-liefhebbers van horror hier ook van zullen genieten.

3.5*

Ach het is nog wel aardig bovennatuurlijk trillertje. Echter ook veel meer dan aardig is het ook weer niet. Het plot over Miles Grissom die geobsedeerd is door de dood was zeker een goede invalshoek, helaas halen ze er een hele reeks aan fobieën bij om dit te onderbouwen. Fobieën die jaren geleden al zijn opgelopen en ook behandeld hadden moeten worden, hierdoor voelt het als mosterd naar de maaltijd. En alles is dan weer veroorzaakt omdat op jonge leeftijd zijn vader is verongelukt? Wat een pseudo-dramatiek.

Enfin je looft $30,000 uit voor degene die kan bewijzen dat er leven na de dood is. Een populair thema natuurlijk, waar vele zich mee bezig houden. Uiteindelijk worden er drie mensen als geloofwaardig aangeduid; een wetenschapper, een medium, en een ondernemer. De laatste heeft de Lament Configuratie puzzelkubus in zijn hand dus hoe geloofwaardig die was??? Oh en er is nog een vreemd telefoontje? (denk u wat ik denk? en ja inderdaad) Deze drie worden dan bezocht door Miles en zijn moeder, die als hulptroep is ingeroepen. Ik denk ook dat als hij aan moeder haar handje liep hij plots veel minder last had van fobieën? Nu zijn er wat twist(en) en hoe voorspelbaar ze ook zijn, deze zijn de redding van de film. Ze geven de film nog wat spanning mee.

Tja en dan is er nog Clark Freeman, een niet bijster goed acteur! Zijn emotieloze uitdrukking zijn vooral storend, ik vond steeds datzelfde gezicht in ieder geval niet inlevend. Moeder werd vertolkt door Annette O'Toole en telkens als zij ten tonele verscheen werd het acteerwerk omhooggetild. Prima verdienste van haar!

De film wist me tot de eindstreep aardig te vermaken waardoor hij net een voldoende weet te scoren.

Niet echt.

Tweede film van het duo Holland & Mitton voor mij. Ik zag deze film op dezelfde dag als dat ik YellowBrickRoad van hen zag, maar veel voortgang is er met We Go On niet ingekomen. Leuk dat het duo het horrorgenre op een andere manier wil benaderen, maar de missende fundamenten remmen dat proces behoorlijk af.

Sowieso zit het al snel fout als je een hoofdrolspeler cast die niet zo veel durft. Deze Freeman is echt een wandelende zak aardappelen. Scenes met angst zijn gênant en subtielere scenes vallen tevens door de mand. Het geeft de film zelf direct een ongeïnteresseerde indruk, en toch iets waar de regisseurs voor in hadden moeten grijpen. Freeman misschien gewoon meer op de achtergrond plaatsen ofzo.

De allereerste scene van deze film grijpt direct je aandacht, sterke sound editing en direct spannend. Jammer dat het een droom bleek te zijn. De echte film moest nog beginnen, en die is toch beduidend minder sterk te noemen waardoor het niveau direct daalt. Jammer, want de opening was oprecht een goede scene.

Wat je daarna krijgt is een redelijk kalme en stille horrorfilm die de zaken iets dieper en subtieler behandeld. Geen probleem, maar het mist alle strakheid. Acteerwerk is namelijk slecht en de personages saai. Visueel is er weinig te genieten en de look van de film is alles behalve interessant. Daarnaast is het verloop, de montage en het camerawerk gewoon niet strak genoeg om het resultaat omhoog te helpen.

De twists zijn daarnaast ook niet al te bijzonder, maar nog enigszins verrassend. Naarmate we het laatste halfuur inwandelen krijgt de film wat tempo en net als YellowBrickRoad draait het dan weer om een personage die langzaam gek begint te worden. Het wordt hier iets interessanter uitgewerkt dan in eerdergenoemde film, maar nog steeds niet optimaal.

Redelijk uniek qua toon, maar het mist alle strakheid en de juiste fundamenten om indrukwekkend te worden. Veel interesse in de rest van de films die van dit duo afkomstig zijn is er niet bepaald. Toch was die opening, ook al duurde deze kort, echt goed te noemen. 2,0* voor wat dingetjes met de sound editing, sommige goede horrorscenes en een aantal erg pakkende scenes. De rest, niet echt.