Une Vie (1958)

Wat zie ik, nog geen stemmen van de cahiers du cinema lijstjes buffs voor een film van auteur Astruc die door de CDC werd uitgeroepen tot 4 na beste film van 58 ? Asctruc behoeft geen introductie, en het verhaal al evenmin : gebaseerd immers en een textgetrouwe adaptatie buitendien van de gekende roman- ja die schreef hij ook- van de Maupassant. Geen volledige trouwens, en dat heeft een goede reden. Behalve dan dat die vervelende zoon steeds belangrijker werd is de voornaamste reden- denk ik- dat de gekendste zin uit het boek hier aan het eind kan worden uitgesproken.

Enfin, Astruc toog naar Normandië en gaf fotograaf Renoir de opdracht schijnbaar om de impressionistische klassiekers van zijn gekende verwanten zo goed als mogelijk te evoceren in technicolor, wat leidt tot een nogal bizar kleurgebruik waar vooral het Normandische groen alomtegenwoordig is en dat zeer bijdraagt aan de sfeerschepping. Let ook op sequenties als de zegening van de vissersvloot, echt een impressionistisch schilderij in motion. Dierenvriendjes zullen boos en verdrietig zijn over de jachtpartijen, cult buffs zullen zich trouwens herinneren dat Renoir ook de sfeervolle jacht in la traque schoot ! Het slot was onbedoeld nogal koddig imho, komt misschien door die huifkar.

Inhoudelijk is dit zoals gezegd een getrouwe weergave van het boek, Astruc was schijnbaar zeer geinteresseerd in emensipatie en zoals u zich herinnert ging zijn volgende film LPPLO daar ook over zij het in eigentijdse setting. Wat betekent dat dit narratief boring is, met Schell als geknipte figuur- fysiek ook- om de onnozele, naieve en geplaagde heldin te vertolken. Net als in LPPLO wederom Marquand, ditmaal als de echtgenoot, een onbehouwen bruut die het behalve met Schell ook mag doen met bonne Pascale Petit en met de echtgenote van zijn buddy, niemand minder dan Antonella Lualdi . Ik geef hem geen ongelijk !

De score werd geleverd door de vorige maand overleden Roman Vlad.

Erg theatraal en stijfjes.

[ Ik las ergens dat deze film ten tijde van de 'Nouvelle Vague' werd weggehoond.........en daar kan ik me wel iets bij voorstellen.]

Hoop drama en soap taferelen, kon mij niet boeien. Ondanks de prima sfeer beelden

Zoveelste novelle van Guy de Maupassant waar cineasten brood in zagen (en nog zien). Heel dikwijls van het melodramatische type en in dit geval van "Une Vie" uit 1958 leverde de casting uitstekend werk door een actrice als Maria Schell in de rol van het ongelukkig hoofdpersonage te stoppen. Maria Schell was een actrice die een lieve glimlach, gelukzaligheid en diepe ontgoocheling afwisselend en vliegensvlug op haar gelaat kon toveren en bij het cinemapubliek echt geliefd was (cfr "Gervaise").

"Une Vie" is een verhaal waarvan er dertien in een dozijn zijn maar die eigenlijk wel goed verfilmd is.

De story wordt duidelijk en klaar gebracht met een geslaagd evenwicht tussen de scènes, een goede enscenering en keurig acteerwerk.