La Fin du Jour (1939)

Nog maar 1 stem voor deze gekende klassieker? Hij wordt toch door de Connaisseurs tot Duviviers beste werken gerekend. Geen Götter maar een Götzendammerung in het Rosa Spier huis avant la lettre waar merkwaardig genoeg nog vrij jonge en niet bejaarde acteurs als Jouvet, Franssen en Simon hun intrek nemen. Misschien voor echte oudjes wat te gevoelig, al zien we wel wat fossielen als beeldvulling. Qua sentimenteel pessimisme is dit werk duidelijk verwant aan D's bijna gelijktijdige werken als UCDB of LBE, zij het gelardeerd met het nodige cynisme. Duvivier moet een merkwaardige verhouding tot zijn acteurs hebben gehad, want hij breekt de professie hier tot de grond toe af. Maar er lopen nogal wat kokette masochisten rond in het acteursgilde, dus waarschijnlijk zaten die er verder niet mee.

Jouvet speelt hier een personage dat nogal lijkt op zijn karakter in LBF, Simon is uiteraard een totale loser en de Belg Franssen is een beetje de patriarch van de troep, hij mag ook het beroemde obituarium uitspreken.

Wie houdt van Julien Duvivier en wat kennis van de Franse taal heeft, maandag 17 oktober op Arte.

Prachtige portrettering van een groep gepensioneerde toneelspelers waarvan de meesten nog begaan zijn met hun vroegere job, de belangrijke rollen die ze ooit hadden willen vertolken maar het nooit zo ver brachten. Sommigen waren "comédien, mais sans public", zo zegt er ééntje.

Knappe enscenering van Duvivier - hoe meer ge van die man te zien krijgt, hoe meer waardering hij opbrengt - in een film die kan rekenen op het talent van een Michel Simon, Louis Jouvet en Victor Francen die dan ook alles geven om heel wat emoties - pessimisme, tederheid, gekheid, afgunst...- in hun rol te steken.

Is de film artistiek smaakvol, er zitten ook heel wat sociale aspecten in, zoals de home die met liefdadigheid in leven wordt gehouden of iemand die zegt "acteurs zijn lang geen gewone werknemers"...