Down to Earth (2015)

Als je de mening over de inhoud even weg laat dan kan je niet anders dan concluderen dat het cinematografisch een zeer mooie documentaire was. Alleen al daarvan heb ik erg genoten. Inhoudelijk zet het je echt aan het denken en de een kan er iets mee en de ander nu juist helemaal niets. Het is beiden prima.

Beetje over het paard getilde documentaire film. Dat we de aarde een beetje boel aan het verkloten zijn hoeven we toch niet te horen van een sjamaan in de woestijn of het oerwoud, dat weten we inmiddels zelf wel.

De reis van de familie duurde vijf jaar. Moet je aardig wat verdiend hebben in onze verrotte wereld. Én ik neem aan dat ze, toen hun eigen kind ziek werd ze het niet overgeleverd hebben aan voodoodansen en kruidenthee, maar gewoon naar een echte dokter zijn geweest. Mooie beelden, dat wel.

Een aantal jaren geleden zag ik deze in een filmhuis en was erg onder de indruk. De landschappen zijn soms betoverend mooi. Ook de diverse wijze mensen die geïnterviewd worden komen wellicht met open deuren, maar desalniettemin boodschappen die we ter harte mogen nemen.

Onlangs zag ik hem weer, maar nu bekeek ik hem anders. Wat me vooral opviel was een bijzonder pessimistische kijk op de westerse wereld. En daaruit voortkomend, een sterk romantisch verlangen naar een meer pure wereld, die het best gevonden kan worden in culturen die zo ver mogelijk van de westerse af lijken te staan.

Nu zal ik de eerste zijn om te erkennen dat onze westerse leefstijl de aarde en onze levens niet altijd goed heef gedaan. Maar deze film benadert de grote problemen van onze tijd vanuit een bijzonder naïef geloof in andere culturen. Natuurlijk kunnen wij leren van elkaar. Graag zelfs. Maar deze docu voelde voor mij meer als een gezin dat op de vlucht is voor de moderne maatschappij.

2*