Woman in a Dressing Gown (1957)

Uitstekende film over een getrouwd koppel waarvan de man een scheiding wil. Een meeslepend, volwassen drama over een echtscheiding. De personages zijn goed uitgewerkt en vooral de vrouw met haar psychische problemen is boeiend. Mooi camerawerk hier en daar en uitstekend acteerwerk waarbij Yvonne Mitchell er toch wel bovenuit springt.

Aanvankelijk meende ik dat ik in een slapstick terecht was gekomen. Hoofdpersoon Amy is een druk pratende ADHD huisvrouw die al stuiterballend een huishouden probeert te runnen en daarin bij voortduring faalt. Ze serveert aangebrand dan wel mislukt eten, er is overal chaos en met de mars van Koning Voetbal als luidruchtig behang loopt alles voortdurend in het honderd. Logisch dat haar echtgenoot, Jim, op zijn werk verliefd wordt op Georgie, een smetteloze, naïeve jonge collega met wie hij aan een nieuw, gestructureerd leven wil beginnen. Zo simpel is dat. Tot zover dus een nogal onnozel verhaaltje. Maar dan schiet de film ineens de diepte in. Nadat Jim zijn vrouw op de hoogte heeft gesteld van zijn voornemen, neemt Amy de regie volledig over en met uitspraken die getuigen van een levenswijsheid waar Jim en zijn jonge vriendin niet aan kunnen tippen, komt zij uiteindelijk als winnares uit de strijd.

De film doet sterk denken aan 'Brief Encounter', maar met dit verschil dat 'het trio' daarin bestaat uit drie volwassen, evenwichtige mensen die in emotioneel en verstandelijk opzicht aan elkaar gewaagd zijn en de confrontatie niet nodig hebben om tot de juiste beslissing te komen.

Amy is een slonzige vrouw,, gekleed in een oude badjas ,die haar dagen vult in haar rommelige woning met luisteren naar de radio en meedoen aan prijsvragen.

Haar ongelukkig getrouwde echtgenoot begint een verhouding met zijn charmante secretaresse Georgie en wil met haar een nieuw leven beginnen.

Als Amy hoort van de verhouding stort haar wereld in.

==================

Alhoewel Yvonne Mitchell een goede actrice is ,wist het personage me niet te raken en vond ik haar regelmatig irritant en begreep ik dat de echtgenoot van haar af wilde.

Verder heeft de film te lijden onder een oubollig weergeven van de relatie tussen Jim en Georgie.

Natuurlijk heeft dit te maken met de normen en waarden van toen,waar de film aan moest voldoen,maar het komt nu erg ouderwets over.

De hoge score op IMDB voor deze film vind ik erg overdreven

Toneelstuk in filmversie met ijzersterk acteerwerk van Mitchel, die we nowadays zouden kwalificeren als iemand met een milde persoonlijkheidsstoornis. De uitzichtloosheid binnen het bestaan van haar man, goede rol van Quayle, uit zich in patriarchisch gedrag, waarbij uiteindelijk de tekortkoming aan liefde wordt gevonden bij Syms, die op haar beurt weer een oprechte liefdesverklaring aan een vaderfiguur geeft. De menselijke interactie op emotioneel vlak wordt knap vertolkt zonder overdrijving. De kernvraag in deze film, durf je echt voor jezelf te kiezen ongeacht wat... Filmisch goed gekaderd met sterke close-ups. Opvallend: de buurman die zijn vrouw om de voordeursleutel vraagt. Wat een patriarchische lading... 4*

ouderwets drama over een man die min of meer uitgekeken is op zijn vrouw , ze heeft het hart op de goede plaats, adoreert haar man maar ze is chaotisch en heeft haar vrouwelijkheid een beetje verloren , vrouwelijkheid die haar man opnieuw denkt te hebben gevonden in de vorm van zijn aantrekkelijke assistente op het werk .

de kracht van de film is dat niemand echt als schuldige word aangewezen , de karakters krijgen alle tijd en zijn nergens oppervlakkig , zelfs de jonge vrouw gespeelt door Sylvia syms krijgt genoeg screentime en komt sympathiek over .

Ouderwets klinkt mischien negatief, maar ouderwets wil niet per definitie zeggen slechter en dat is in deze film overduidelijk het geval .