Boris Ryzhy (2009)

Vond dit een erg sterke documentaire. Wat begint als een portret van de jong overleden dichter Boris Ryzhy, wordt langzaam een schets van de stad Ekaterinenburg. Over de impact van de Perestrojka op de stad (land?) waar men geen vrijheid kende.

Bovendien is het ook qua vorm prachtig gedaan.

Ik heb vandaag een lezing over de recente geschiedenis van Rusland (bij Aleksandra) laten schieten voor een bezoek aan het IDFA, maar wellicht heb ik via deze docu zelfs meer over Rusland geleerd.

De film won de prijs voor beste docu korter dan 60 minuten. En is morgen te zien op tv, zie ik net. Aanrader!

Op zich een boeiend persoon, Boris Ryzhy. Zijn gedichten raakte mij echter absoluut niet. En dat neemt dat toch direct iets magisch weg. Wel mooi om te zien dat zijn zoon niet vergeleken wilt worden met zijn vader. Hij praat redelijk rottig over zijn vader. Tot het einde. Dan zie je dat hij zijn vader toch heel erg mist.

Mooi filmwerk, maar het feit dat ik tussendoor op mijn gemakje naar de wc ben gegaan zegt genoeg lijkt mij. Nee, het kon mij niet super boeien.

Sterk portret van deze volksdichter, wiens naam me overigens wel bekend was, zijn gedichten minder. Op deze manier een mooie eerste intiemere kennismaking. Literair is zijn poëzie niet altijd even notabel, toch vaak erg raak. De documentaire is op locatie geschoten, midden in de industriestad, op de besneeuwde straten en in de benauwde appartementen. Aliona houdt het redelijk rauw en voorkomt hiermee het maken van een schoon plaatje. De visuele lyrische intermezzo's sloten hier ook mooi bij aan (wel jammer van Beirut trouwens, haalde iets van de authenticiteit weg).

Daar kan ik me bij aansluiten. Erg fijne documentaire.

Mooie en sterke docu, niet dat ik zo'n poezie-fan ben maar dat is geen probleem, het is mooi in beeld gebracht en niet geromantiseerd.