Hotaru no Haka (2008)

Teleurstelling.

De film probeert z'n kracht te putten uit het opwekken van emoties, maar deze kwamen helaas niet los, bij mij dan. Nadat Seita met z'n zusje eropuit trekt, belanden ze bij een vrouw die claimt 'n goede vriendin van hun wijlen moeder te zijn. Was 'n leuk gegeven, ware het niet dat de vrouw geen greintje acteertalent heeft.

Hotaru no Haka laat de toenemende armoede en voedseltekorten in Japan zien tijdens de bombardementen, maar wil jammer genoeg niet overtuigen. Wie echter door de wat ondermaatse acteerprestaties kan heen prikken, zal waarschijnlijk wel overtuigt worden en vallen voor de lange, lege shots van de complete moedeloosheid van Seita om voor z'n zusje te zorgen terwijl hij geen geld heeft en ze geen moeder meer hebben.

Wanneer ik een betere tv heb, kijk ik hem opnieuw; ik zag hem namelijk in het zwart-wit (tv vertoont kuren), maar deze film moet je echt in kleur zien. En aandacht erbij houden!

Het waargebeurde verhaal van Seita en Setsuko is erg indrukwekkend, degelijk en staat op zichzelf. Een goed verhaal is echter geen garantie voor een goede film. In tegenstelling tot het meesterwerkje uit 1988 slaagt de film hier niet zo goed in om de kijker te bereiken. Het weet het verhaal ook niet echt goed te vertellen. De sterke momenten uit het verhaal zijn vooral te vinden wanneer de twee kinderen op zichzelf aangewezen zijn, een moment die de regie niet weet te waarderen, want het duurt meer dan een uur voor het zover is, en het einde van de film laat dan niet lang meer op zich wachten.

Een gemiste kans. Ook qua acteerwerk stelt deze film helaas niet veel voor. Bij films in een taal die je niet beheerst is het vaak moeilijker om matig acteerwerk en slechte intonatie te herkennen, maar in deze film valt dat vrij snel op. Ook de scenario's voelen veel te vaak als zodanig aan, als een scenario, zonder dat je het gevoel krijgt dat de personages tot leven komen en werkelijk deel van die scenario's uitmaken. Het moment dat de kinderen op zichzelf aangewezen zijn verandert daar wel veel in, vanaf dat moment wordt de film stukken beter, maar zoals gezegd blijft de regie veel te lang hangen in de periode daarvoor.

Deze variant wijkt wel op onderdelen af van de versie uit 1988, sommige stukken zijn de werkelijkheid meer trouw, al weet ik niet of dat wel voor alle variaties geldt die de film hier laat zien. Waar ik in de versie uit 1988 bij volwassenen vooral egoïsme zag in hun handelen richting de kinderen, zie ik bij deze film ook minachting en desinteresse vanuit de volwassenen voor de situatie van de kinderen, iets wat best mogelijk is. In beide films is hun tante de belangrijkste, en schadelijkste, factor in deze.

Nu ben ik wel heel benieuwd naar de versie uit 2005. Voor deze versie uit 2008 hou ik het voorlopig op 3*, verdiend door het verhaal en het laatste half uur, het zijn wel twee volle sterren minder dan wat ik die uit 1988 gaf.

De oorlogsroman "Grave of the Fireflies" van Akiyuki Nosaka is denk ik één van de bekendste verhalen uit Japan over de Tweede Wereldoorlog. En vertelt het verhaal van puber Seita en zijn kleine zusje Setsuko. We volgen de twee in het door oorlog verscheurde Japan. In 1988 maakte Isao Takahata voor Studio Ghibli van dat verhaal een onovertroffen anime van. Sindsdien heeft Hotaru no Haka niet één, maar zelfs twee live-actiefilms gekregen. De eerste was een televisie-film uit 2005 en dan is er nog deze uit 2008.

Ondanks dat je duidelijk kan zien dat er voor de film een goed verhaal is gebruikt, komt dit niet altijd even goed tot zijn recht. De verhaallijn is dus niet goed ontwikkeld en het acteren was allesbehalve overtuigend. Vooral het kleine meisje dat Setsuko speelt heeft moeite om de emoties waar ze mee kampt over te brengen. De jongen die Seita speelt doet dit net iets beter. Daarnaast zijn ook de overige personages niet heel goed. Nu zal elke live actie-film van Grave of the Fireflies moeten concurreren met, of leven in de schaduw van, de versie van Studio Ghibli. En deze film overtuigd in dat geval maar mondjes maat!