119 (1994)

Niet onaardig Japans niemendalletje over brandweermannen die vooral wachten in een nogal gezapig kustplaatsje waar werkelijk nooit iets gebeurt. De komst van een mooie jonge vrouw uit de grote stad zorgt voor de nodige opwinding en onrust bij de mannen uit de kazerne.

Bovenstaande 3 zinnetjes dekken eigenlijk wel de volledige lading van deze bijna 2 uur durende film en ik moet toegeven dat is eigenlijk net iets te lang. De film is helemaal niet onaardig gemaakt hoor, het ziet er allemaal best verzorgt en leuk uit alhoewel het soms wel een beetje iets te cheesy wordt bij tijd en wijlen.

119 deed me wel wat denken aan films als The Taste of Tea en Kikujiro. Films met redelijk normale, wellicht ietwat minder doorsnee, mensen die ook met redelijk alledaagse problemen worden geconfronteerd. Het is de dagelijkse sores van de buurman/vrouw die op met een mix van licht dramatische en komische elementen lichtvoetig en luchtig wordt gebracht. Echt een makkelijk verteerbare "slice of life". Toch wel een typisch Japans (dan wel Aziatisch) product, bij enige vergelijking met Amerikaanse tegenvoeters zou ik denken aan de films van Kevin Smith, of films als Juno of Little Miss Sunshine.

Ondanks dat de film gewoon net te lang blijft doorgaan en de meligheid soms gevaarlijk dicht boven komt drijven is het toch een sympathiek en charismatisch filmpje en ik zou het dan ook gewoon niet over m'n hart verkrijgen om hier een slechte beoordeling aan te geven.

Ik hou het op een aardige 3*

En... Wat hebben Japanners toch in hemelsnaam met rennende mensen Is me al vaker opgevallen maar hier in deze film ligt het er extra dik bovenop. Het geeft de films meteen iets heel erg kolderieks. Vind het altijd heel vreemd om te zien in films, rare jongens die Japanners.

Na 'Muno no Hito' ook gezien te hebben durf ik wel te stellen dat dit een typische Takenaka-film is. Langzaam en zeer droogkomisch. Hij heeft hier leuk een aantal contrasterende koppen genomen in de hoofdrollen: Takenaka zelf, Akai, Tsukamoto en Nukumizu; als je ze alleen al in een rijtje naast elkaar zet moet je al lachen!

Grappig ook om de piepjonge Asano te zien in deze film. En inderdaad, net als in 'Muno no Hito' gebeurt er hier vrijwel niets en geen Hollywood Happy End, maar juist een geweldig droog einde! Gelukkig ben ik juist gek op dit soort films. Ik heb me dus weer zeer vermaakt.