119 (1994)

Komt in Nederland uit via het Koinobori label!

Ah, zie mijn post bij Gonza. Eindelijk dan ook een titel die belooft was en dus ook uitkomt die niet bij elke zichzelf respecterende winkel te krijgen was.

Met Asano en Tsukamoto in bijrollen. Ben erg benieuwd. Net gekocht...

Al gezien?

Net Tsukamoto's Tokyo Fist herzien en daar speelt Takenaka in, een beetje als een tegenprestatie en als bedankje omdat Tsukamoto hierin speelde. Dus ben benieuwd wat dit is .

Ja 1 van Asano's eerste, denk niet dat hij een grote rol heeft.

Ongeveer zoals je bij een droogkomische Japanse brandweerfilm mag verwachten. Ook gelijk het probleem, omdat de film nergens verrast en de brille en timing mist van bijvoorbeeld Sabu's Posutoman Burusu, met name in het weergeven van de (schijnbaar) alledaagse handelingen. Het lezen van de liner notes van Tom Mes stemmen mij toch wat milder, als je in ogenschouw neemt dat dit in de Jaren 90 een 'voorloper' was van dergelijke lichtvoetige kleine drama cinema in Japan. We zien dan ook Asano in een klein rolletje als een van de spuitgasten. Tsukamoto heeft een iets grotere rol.

Nog een nadeeL; het lijkt soms wel een soft-focus erotisch filmpje (maar misschien was die keuze óók onderdeel van de grappenmakerij), vreselijk. Vooral bij de scenes met de vrouw in kwestie (zie synopsis). Zo oogt een fietstochtje als een Timotei reclame. De lengte van 115min is dan ook zeker niet gerechtvaardigd wat mij betreft. Sympathiek dat zo'n film een Nederlandse DVD-release krijgt, maar het is minstens zo curieus. Dan komt het oeuvre van Sabu (als we daar toch mee bezig zijn) daar eerder voor in aanmerking wat mij betreft.

Niet onaardig Japans niemendalletje over brandweermannen die vooral wachten in een nogal gezapig kustplaatsje waar werkelijk nooit iets gebeurt. De komst van een mooie jonge vrouw uit de grote stad zorgt voor de nodige opwinding en onrust bij de mannen uit de kazerne.

Bovenstaande 3 zinnetjes dekken eigenlijk wel de volledige lading van deze bijna 2 uur durende film en ik moet toegeven dat is eigenlijk net iets te lang. De film is helemaal niet onaardig gemaakt hoor, het ziet er allemaal best verzorgt en leuk uit alhoewel het soms wel een beetje iets te cheesy wordt bij tijd en wijlen.

119 deed me wel wat denken aan films als The Taste of Tea en Kikujiro. Films met redelijk normale, wellicht ietwat minder doorsnee, mensen die ook met redelijk alledaagse problemen worden geconfronteerd. Het is de dagelijkse sores van de buurman/vrouw die op met een mix van licht dramatische en komische elementen lichtvoetig en luchtig wordt gebracht. Echt een makkelijk verteerbare "slice of life". Toch wel een typisch Japans (dan wel Aziatisch) product, bij enige vergelijking met Amerikaanse tegenvoeters zou ik denken aan de films van Kevin Smith, of films als Juno of Little Miss Sunshine.

Ondanks dat de film gewoon net te lang blijft doorgaan en de meligheid soms gevaarlijk dicht boven komt drijven is het toch een sympathiek en charismatisch filmpje en ik zou het dan ook gewoon niet over m'n hart verkrijgen om hier een slechte beoordeling aan te geven.

Ik hou het op een aardige 3*

En... Wat hebben Japanners toch in hemelsnaam met rennende mensen Is me al vaker opgevallen maar hier in deze film ligt het er extra dik bovenop. Het geeft de films meteen iets heel erg kolderieks. Vind het altijd heel vreemd om te zien in films, rare jongens die Japanners.

Rennende mensen?

Sabu is een makkelijk voorbeeld van iemand die een fascinatie heeft voor langdurige sprints en veel rennende mensen, - maar verder zou ik geen ander duidelijk voorbeeld weten?

En wat nou eens als je jezelf wijsmaakt dat Japanners de normale mensen op de wereld zijn, en wij de rare snuiters? Ja, dat is pas filosoferen.

Ja rennende mensen... Je weet wel er gebeurt iets of wat beschamends en de persoon in kwestie maakt zich heel gehaast (rennend dus) en gebogen uit de voeten. In deze film komt het opvallend vaak terug.

Weet ook zeker dat ik dit al vaker in Japanse films ben tegengekomen al zou ik wel naar concrete voorbeelden op zoek moeten.

En Japanners normaal.... Nah, toch maar niet, ik bedoel ze wonen op een eiland. Je zou een Engelsman toch ook niet een gemiddelde Europeaan noemen

Wat is het Koinobori label? Ik kan er helemaal niets over vinden op google, ik krijg alleen plaatjes van traditionele Japanse vliegers.

Hebben ze een site toevallig? Anyone?

Via de site van Filmfreak. Of via de startpagina en dan Koinobori (rechtsboven).

Dankje

Ik kwam op een site een link naar dit stukje tegen:

Kiyoshiro Imawano - Kimi no Minato gezongen in de film.

Dit stond er ook bij haha, Shinya maakt ff wat rare geluiden:

"Not only does Shinya Tsukamoto look like Gilbert Gottfried in this one, he also sounds like him. Pay close attention at 0:36."

Haha, Shinya met die hoelahoep is ook echt priceless. Krijg steeds meer zin om deze te zien.

Alleraardigst filmpje. De titel vat de film eigenlijk perfect samen, een stel brandweermannen in een klein stadje die de dagen slijten in relatieve verveling. Er gebeurt dan ook vrij weinig maar het trage en vredige tempo van het dorpsleven heeft iets lieflijks waardoor de film lekker gemoedelijk wegkijkt.

Persoonlijk hou ik wel van dergelijke films die niet zozeer om het verhaal als om de sfeer draaien. Hier moet deze film het dan ook van hebben want het verhaal, de humor en de karakters zijn eigenlijk allesbehalve bijzonder te noemen. Voor zij die laatstgenoemde drie aspecten als criteria gebruiken kan ik me voorstellen dat de film een lange zit is.

Wel vreemd dat uitgerekend deze film een Nederlandse release krijgt terwijl er massa's Japanse titels zijn die eerder hiervoor in aanmerking zouden moeten komen. Zal wel met het financiële plaatje te maken hebben.

Na 'Muno no Hito' ook gezien te hebben durf ik wel te stellen dat dit een typische Takenaka-film is. Langzaam en zeer droogkomisch. Hij heeft hier leuk een aantal contrasterende koppen genomen in de hoofdrollen: Takenaka zelf, Akai, Tsukamoto en Nukumizu; als je ze alleen al in een rijtje naast elkaar zet moet je al lachen!

Grappig ook om de piepjonge Asano te zien in deze film. En inderdaad, net als in 'Muno no Hito' gebeurt er hier vrijwel niets en geen Hollywood Happy End, maar juist een geweldig droog einde! Gelukkig ben ik juist gek op dit soort films. Ik heb me dus weer zeer vermaakt.