Wszystkie Nieprzespane Noce (2016)

Gisteren gezien tijdens een speciale vertoning bij LaB-1 in Eindhoven en het is een film die bij vlagen ontroert, overrompelt en op een symbolische wijze motiveert. Een film over de yolo-generatie, die met een scherp, filosofische blik onder de loep wordt gelegd. Een film die terecht in 2016 op Sundance de prijs heeft gewonnen voor beste documentaire. Al is deze categorisatie discutabel.

De hoofdrolspelers spelen zichzelf en lijken daarnaast ook in sommige scènes een overduidelijke 'rol' te spelen. Des te twijfelachtig wordt het wanneer de dialogen in de film óók nog eens gaan over de vraag of ze geen rol spelen. Je met grote xtc-ogen afvragen waarom je tot 11 uur 's ochtends doorgaat op afters, met welke vrienden en met welke doelen. 'Welke rol speel je dan?' vraagt Krzysztof zich af. Zijn beste vriend is een perfecte tegenpool. Een lieflijke twee-eenheid uit de boeken.

De cinematografie is buitengewoon goed en verliest nergens enige kracht. Rondtollende camera's, verweven met enkele techhouseklassiekers (Caribou) en underground locaties in Warschau (belichting is altijd goed!) maken dit tot een knappe prestatie. Hilarische scènes (het in een konijnenpak aanspreken van willekeurige voorbijgangers in een park, ingegeven door een grootverbruik van de stof serotonine) wisselen in hoog tempo af met emotionele, diep-droevige stukken waarin de eenzaamheid expliciet vorm krijgt.

De symboliek van de laatste scène is prachtig. Door de film heen krijgt Krzysztof meerdere hints van zijn mede-feestvierders ('don't think so much, just close your eyes') en hij vindt rust in zijn eigen gecreëerde dans. Een dans die hij zich in de honderden slapeloze nachten eigen heeft gemaakt. Een eigen 'ik' geconstateerd in al die (zelf gecreëerde?) eenzame zoektochten. Al die uren aan afteren, dansen, drugs gebruiken en ex-geliefdes liefhebben hebben dat opgeleverd. Zijn eigen dans is dan ook het tonen waard, temidden van de 'reguliere' samenleving, op een drukke hoofdweg in zijn stad. De aftiteling begint en de oplettende kijker lacht: 'and those who were seen dancing were thought to be insane by those who could not hear the music'.

4,5*

"Like Berlin at the turn of the century, Warsaw has become a city emergent, teeming with a new generation of twenty-somethings trying to discover their place in a city uncomfortably torn between its traumatic past and the bold future that always seems just out of reach.

All These Sleepless Nights tracks a restless group of art school students struggling to find and live forever inside the beautiful moment.

It is a cinematically styled immersion into the heart and mind of this quiet hero who wants what he can’t have, but never stops wanting it nonetheless. It is a tribute to a generation awake enough to dream."

Verwacht hier ook veel van. Stilistisch en thematisch denk ik wel anders, maar lijkt qua gevoel en generatie ook mooi aan te sluiten op een film als El Auge del Humano (2016).

Erg indrukwekkende film. Het riep bij mij associaties op met Terrence Malick. Maar dan met de vrolijke energie die je in het prille begin van de Nouvelle Vague beweging zag, met name À bout de souffle.

Fuck for Forest, zijn vorige docu was overigens ook al een voltreffer wat mij betreft. Eeuwig zonde dat dit als een docu betiteld is. Dit hoort op een zo groot mogelijk doek, met het geluid hard. In zoveel mogelijk filmtheaters te zien te zijn. Ik hoop daadwerkelijk dat er een distributeur is die het aandurft deze uit te brengen in Nederland.

All These Sleepless Nights

Uitstekende film. All These Sleepless Nights voelt aan als een droom, en door de regie, het indringende camerawerk en de muziek lijkt het wel of je naar een documentaire aan het kijken bent. Het naturelle spel van de onbekende acteurs helpt daarbij ook.

Het losbandige en onvolwassen leven van Krzysztof kun je veroordelen, maar gelukkig steekt de film ook wel de draak met de manier waarop hij zijn leven leeft. De manier waarop Krzysztof met vrouwen omgaat, en geen relatie kan onderhouden, verklapt ook wel wat diepere problemen en bindingsangst. Maar gelukkig is All These Sleepless Nights vooral een feest om naar te kijken en te luisteren, en het doet je terugverlangen naar die onbezorgde studententijd waarin je ieder feest afstruinde.

Malickiaans! Alsof het personage dat Christian Bale speelt in Knight of Cups een zoon heeft. Compleet versuft en verdwaalt loopt hij rond. Ouders zijn er niet meer of hebben geen invloed meer op hem. Wat is de zin van het leven?

Dit is hoe Knight of Cups had moeten zijn. Grandioze techno soundtrack, dynamisch camerawerk en het nodige existentialisme.