Marjoe (1972)

Oscar voor beste lange documentaire in 1973.

Marjoe Gortner ging na deze documentaire acteren, was te zien in Earthquake en daarna in B-films en als gastacteur in afleveringen van TV-series als The A -Team, Falcon Crest en Airwolf.

Marjoe heeft passie voor performen, ziet zijn voordrachten niet als goddelijk, eerder als groepstherapie en heeft na jaren preken een zwaar hart (hij geloofd er niet, heeft er sowieso nooit in geloofd, en dat knaagt). De documentaire is los uit de hand geschoten en bestaat grotendeels uit registraties van verschillende preken, in circustenten of met een gospelkoor op de achtergrond. Het publiek volgt hem trouw (al sinds zijn eerste preken op z'n vierde jaar!), en vervalt meermaals in het spreken in tongen, in ecstase en hysterisch. Marjoe is dit gewend en ziet er wel de positieve kanten van in. Het feit dat hij telkens God en verdoemenis erbij moet betrekken knaagt alleen wat, hij zou graag eens de waarheid (zijn waarheid) willen vertellen.

Daarnaast gaat de docu nog een klein beetje in op de hypocrisie van de diensten, waarbij grof geld wordt verdient - dit vond ik persoonlijk wat minder boeiend.

Na het uitkomen van de film lijkt het een uitgesloten zaak dat Marjoe ooit nog kan prediken, maar hij wilde er sowieso al de brui aan geven. Het maakt de documentaire des te interessanter. Dat en natuurlijk ook het tijdsbeeld (maar zo gaat het er nu hoogstwaarschijnlijk nog steeds aan toe). Het document is overigens iets minder oordelend dan de recente Jesus Camp.

Deze film was niet goed voor mijn Christenallergie

Er mag dan niks nieuws meer te zeggen zijn over de (hele vele) schaduwzijden van het 'geloof', het is toch altijd weer een schok met dergelijke afschuwelijke taferelen geconfronteerd te worden. De spirituele groepsverkrachting die Gortner hier verricht mag voor hem dan als een zoete wraak zijn op de gemeenschap die verantwoordelijk was voor zijn mishandeling als kind, feit blijft wel dat dit soort praktijken in de VS niet alleen nog beangstigend veel voorkomen, maar dat er ook een enorme politieke macht achter dit soort circusfiguren schuilt, die de laatste jaren zelfs een flinke toename kende. Nachtmerrieverwekkend. Maar wel een goede film.

Marjoe (een samenvoeging van Maria en Jozef) moest als vierjarige in de voetsporen treden van zijn ouders, die hun geld verdienden als rondreizende evangelisten die hun centen verdienden met shows/bijeenkomsten waarin ze het evangelie op vurige wijze verkondigden. Deze Oscarwinnende documentaire volgt de volwassen Marjoe, die genoeg heeft van zijn werk, tijdens zijn laatste optredens. Een onthullend exposé waarin Marjoe zeer openhartig spreekt over hoe hij allerlei trucs gebruikt om ervoor te zorgen dat mensen hun (veelal zuurverdiende) geld afgeven. Tevens stelt hij zichzelf en de kijker de lastige vraag of zijn werk te rechtvaardigen is. Het is opvallend hoe nuchter Marjoe kan spreken over zijn leven, gezien het feit dat hij van kinds af aan door zijn ouders is gedwongen om deze rol aan te nemen. Zeer onderhoudend, maar je vraagt je ook af hoe het kan dat er nog steeds miljoenen zijn die zich laten meeslepen in soortgelijk evangelisch gezever.

Als je als trouwe gelovige wel eens naar één van zijn "shows" was geweest, geld hadgegeven en vervolgens deze docu zag, moet je je knap lullig gevoeld hebben.