Stella (2008)

Ook deze film op de Filmbeurs in Den Bosch gezien en itt "The Duchess" die ik ook op dezelfde beurs gezien heb en die mij absoluut niet kon bekoren, vond ik dit een zeer mooie en warme film. Geweldig goed geacteerd door Léora Barbara als het "kneusje" Stella Vlaminck, hoewel ze dat allerminst was. Integendeel zelfs. Haar milieu waar ze opgroeide werd ontzettend goed weergegeven. Geen sentimenteel en zielig gedoe, maar gewoon goede en soms ook zeer humoristische dialogen en verder werd ook een zeer goede schets gegeven van de vriendschap tussen Stella en Gladys, waarvan de laatste een zeer positieve invloed uitoefende op Stella. Dit itt haar ouders, die het te druk hadden met hun eigen sores. De voice-over van Stella die we de hele tijd in deze film horen was vond ik absoluut niet storend.
In deze film gedroeg de hoofdrolspeelster zich als een eigenwijze donder en vechtertje die zich inderdaad bewust van haar eigen waarde als overwinnaarster uit de bus kwam. En zo zie ik het ook graag en zo moet het volgens mij ook. Een hoge waardering (4,0*) vind ik dan ook meer dan terecht.

Erg mooi. Sterke en goed doordacht stijl waar er enorm op de huid van hoofdpersoon Stella gezeten wordt. Deed me bij vlagen denken aan Diep, niet alleen qua stijl, maar ook de thematiek.

Daarbij is Stella ook nog eens prachtig geschreven en is de film bijna geheel character driven. Plot elementen komen hier en daar wel langs, maar grotendeels lijkt het Stella allemaal maar te overkomen. Meestal zorgt dit voor irritatie, maar hier werkt het uitstekend.

De echte actie die Stella onderneemt gebeurd van binnen en die is enorm voelbaar.

4*

Wou deze film eigenlijk erg graag in de bioscoop zien maar mede omdat ie pijlsnel uit de zalen was, is het er niet van gekomen. Dankzij de MovieMeter prijsvraag de film dan toch te pakken gekregen en Stella heeft me zeker niet teleurgesteld.

De verwachtingen waren nochtans hooggespannen: een film over een meisje dat opgroeit in een café klonk heel interessant en een coming-of-ageprent gaat er bij mij eigenlijk altijd goed in. Bovendien heb ik een serieuze boon voor de Franse cinema dus kon dit bijna niet foutlopen.

Maar je moet het dan nog altijd waarmaken en Sylvie Verheyde slaagt met brio: verbluffend hoe ze je meesleept in een woelig mileu dat weliswaar z'n charmes heeft maar waar ook gevaar schuilt en er weinig toekomstmogelijkheden zijn. Daarnaast leert Stella een andere wereld kennen die haar ergens wel aantrekt maar waar ze volgens zichzelf toch nooit deel van kan uitmaken.

Die keuze tussen het volkscafé en de "middenklasse" vormt de hoofdmoot, gelardeerd met een goed getroffen seventies-sfeer. Dit is dan ook een sfeerfilm van het zuiverste water die de dronken taferelen in de bar afwisselt met bloedmooie, tedere poëzie. De scène waarin Stella het uitzicht bewondert vanuit de kamer van Gladys vond ik bijvoorbeeld magnifiek: alsof je samen met haar ontdekt welke schoonheid de wereld herbergt. Diezelfde kracht ging uit van het stukje waarin onze heldin haar eerste boek koopt en naar huis loopt, opgeluisterd door dezelfde zweverige klanken die ook de schitterende slotbeelden kleuren (Werd kinderlijke onschuld al eens zo treffend op beeld gevangen?).

Hierbij kleeft de camera de personages op de huid terwijl je als toeschouwer ondergedompeld wordt in de mooie kleuren. De "droom"-momenten hebben echter een soort kitscherigheid over zich die deze prent kan missen, bijvoorbeeld wanneer Stella zich inbeeldt dat ze samen is met haar droomprins. Maar verder visueel erg sterk vind ik persoonlijk.

Ook de soundtrack is indrukwekkend, waarbij toch vooral de eerder aangehaalde melancholische deuntjes me konden bekoren. Daarnaast een zak "jukebox-songs" waarvan bijvoorbeeld Ti Amo wonderwel werkt maar niet alles dat niveau haalt.

Maar bovenal is Stella de krachttoer van Léora Barbara, die de kijker met al haar charmes in geen tijd heeft betoverd. De andere acteurs doen het eveneens uitstekend (weliswaar in de schaduw van de jonge hartenbreekster): Karole Rocher is bijzonder overtuigend als labiele moeder, Benjamin Biolay doet nauwelijks onder als nonchalante papa / Benicio del Toro-lookalike en ook Mélissa Rodriguez als Gladys en Guillaume Depardieu (in z'n laatste rol) doen je vergeten dat je naar fictie zit te kijken. Zeer naturel!

Bedankt MovieMeter voor dit pareltje, echt een film die op mijn maat is gesneden: een intimistisch coming-of-ageverhaal met een dromerige cinematografie en veel sfeer zonder dat het al te impressionistisch wordt. Mooi.

Een saaie sociaal realistische film. Inhoudelijk en visueel niets te beleven. De muziek was af en toe aardig en de jonge actrices deden hun werk goed maar zij konden deze film ook niet redden. Honderden keren eerder en beter gedaan.

Ik vond deze film een hele mooie vertelling over het leven van een 11-jarig meisje dat zonder structuur, velige basis en solide begeleiding in het leven staat. Hoe dichter we bij het einde kwamen, hoe meer ik zoiets had van"ach meis".....

Ik vond dat er wel een realistisch beeld gegeven word van hoe het er aan toe kan gaan in een bepaald deel van de samenleving. Mensen die wegvluchten in de kroeg met drank, zonder om te kijken naar de rest van hun leven en zo uiteindelijk hun leven weggooien.

Triest ook dat de school ook zijn verantwoordelijkheid niet nam om het kind te helpen in haar moeilijke positie. Ook dit vond ik wel realistisch weergegeven want sommige scholen kijken niet verder dan hun neus lang is. Zolang de cijfers maar goed zijn .....

Het meisje zette een hele knappe acteerprestatie neer. Ik was zeker onder de indruk van deze film.

Deze film deed mij erg denken aan de helaasheid der dingen. De sfeer, het acteren, de muziek. Vooral het acteerwerk was hier erg overtuigend. Niet alleen Stella zelf maar de hele cast was sterk. Met name haar vader maakte veel indruk.

Enig nadeel vond ik het iets te langzame tempo en de karikatuurleraren maar dat mag over het geheel genomen de pret niet drukken want de rest van de film is zeer overtuigend.

Goed

Mooie bescheiden coming of age-film waarin een kind zich langzaam losmaakt van haar afkomst. Ook een ode aan een vriendschap (die tussen Gladys en Stella), wat er ook gebeurd verder ze heeft heel veel aan die Gladys te danken. Erg mooi geloofwaardig uitgewerkte vriendschap. Geen nieuwe thema's, maar heel goed uitgewerkt. Eigenlijk heel veel scenes die erg sterk zijn , zonder te vervallen in dik drama..

Ik had een probleempje met dezelfde scenes als Niethe, dat houdt me net aan van de vier sterren af, maar verder een geslaagd debuut.

Ruim 3.5*

Mooie herschepping van regisseuse Verheyde van haar jeugd als net beginnende brugpieper in de jaren 70: let op de initialen van de regisseuse en Stella Vlaminkx zijn precies hetzelfde!

Verhaal over een meisje dat altijd een buitenbeentje blijft door haar onvoorspelbare gedrag, haar achterstand in algemene ontwikkeling al ziet ze in het café van haar ouders wel weer een werkelijkheid die voor haar klasgenoten weer onbekend is.

Soms een beetje te veel pas-op-de-plaats, maar ook met meeslepende prachtig herkenbare scenes als de traditionele vakantiedagen op het platteland met het vriendinnetje die ook een buitenbeentje is in haar dorp.

Sommige scènes in het café deden me even denken aan "Helaasheid der Dingen" maar dit hier is minder ruw (daarom niet minder echt) maar heel wat tederder, emotievoller en de kleine Stella laat niemand onberoerd.

Verbluffende acts (Een heel aandachtige camera) van de jonge meisjes maar ook anderen als Benjamin Biolay en Karole Rocher, als de oppervlakkige en weinig verantwoordelijkheid uitstralende ouders, presteren zeer goed.

Een aanrader.

Een goede Franse dramafilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Mooie portretfilm. Vooral de café-scenes overtuigen, terwijl die van de schoolgang wat minder natuurlijk aanvoelen. Paar fraaie tracking-shots in de buitenscènes ook. Verhalend is er, zoals verwacht, niet heel veel te beleven, waardoor Stella zich wat mij betreft niet erg onderscheidt van andere films in het genre. Het hier al eerder genoemde Blue bird vind ik daarom een stukje beter. Ruime drie.

Een soort van Brits drama van Frans komaf. De film kijkt doorgaans lekker weg al mist het voor mijn gevoel de puntjes op de i, o.a. qua acteerwerk en originaliteit. De hele stijl doet vooral aan soortgelijke Britse films denken, waarin de hoofdpersoon uit een lager milieu komt en wat te verduren krijgt, met een wat deprimerende achtergrond. Aardige film, maar zoals eRCee al aangaf, zonder onderscheidend vermogen, en af en toe iets te gemaakt.

3*

Deze autobiografische film van Sylvie Verheyde volgt een jaar in het leven van een jonge puber, die opgroeit in de rumoerige arbeiderskroeg van haar ouders die amper tijd voor haar hebben. Dat milieu contrasteert sterk met de deftige school waar zij terecht komt door toedoen van een van de vaste klanten van het café. De film tekent op empathische wijze de worsteling van het meisje om zich in beide omgevingen staande te houden. Een sympathieke, goedgevoel film met fraaie vertolkingen van Léora Barbara in de titelrol en van Mélissa Rodriguès als haar vriendin.