Sita Sings the Blues (2008)

Ik had er een hoop van verwacht, maar het viel enigzins tegen. Met name dankzij de humor. Het verhaal wordt constant onderbroken door drie personages die de gebeurtenissen interpreteren en er bijdehand commentaar bij leveren. Erg postmodern natuurlijk, maar niet erg scherp en voornamelijk flauw. Ook tijdens de gebeurtenissen zelf is het kennelijk nodig om de personages de dialogen zo overdreven mogelijk te laten zeggen, maar is dat werkelijk grappig? Ik heb niet een keer gelachen, ondanks dat er niet bepaald een tekort aan grappen was. Ik dacht dat dergelijke zelfbewuste grappen vooral populair waren bij Dreamworks, maar ze dringen nu zelfs no-budgetfilms binnen. Had ik ook helemaal niet verwacht.

De film werkte voor mij het best als er dus niet al te grappig gedaan werd, wat bijna alleen gebeurt tijdens de muzikale stukken. Schitterend is de titelsequentie, maar ook de bluesmomenten zijn mooi uitgevoerd, al worden ze iets te vaak gebruikt. Ik vind de animatie op deze momenten, ondanks de technische eenvoud, erg mooi. De handgetekende stukken waren aardig, maar deden mij weinig. De andere momenten, die wat realistischer geanimeerd waren, vond ik vooral flauw omdat daar de humor voornamelijk zat, maar er wordt ook visueel weinig creatiefs mee gedaan. Eigenlijk was dit het best geweest als een kortfilm van net onder drie kwartier of zo, dan had net alles eruit gekund waar ik me aan ergerde en zou het verhaal niet minder helder zijn.

2,5*

Ik heb deze film gezien zonder enige voorkennis, en ik ben 80 minuten van de planeet geweest. Nog nooit zoiets gezien. Visueel sterk, perfecte soundtrack en onweerstaanbaar grappig. Alleen al voor de originaliteit verdient dit een dikke vier. Prachtig hoe die vier totaal verschillende animatie stijlen en de twee muziekgernes die bijna 100 jaar uit elkaar liggen tot zo'n sterk geheel worden gemixt.

Wat ik achteraf over de film en de making of ben te weten gekomen heeft mijn respect en bewondering alleen maar doen toenemen. Hoed af Nina Paley!

Samen met Persepolis en Mary and Max is dit het beste wat ik de laatste jaren qua full-length animatiefilm gezien heb. A must see voor elke filmliefhebber. Omdat ik nooit een 5 geef aan films die ik niet meer dan driemaal gezien heb, momenteel een 4,5*

Erg matig.

Al is de combinatie op zich wel interessant. Enerzijds de oude Indische folklore en religie, anderzijds Paley en wat commentaar van buitenaf op de gebeurtenissen. Jammer genoeg is de animatie erg goedkoop en is de structuur van de film veel te repetitief.

Ik heb het niet zo op Flash animatie, al helemaal niet in een film van 80 minuten. Het oogt mij altijd wat goedkoop en gemakkelijk, zeker de animatie zelf. De visuele stijl van deze film is dan nog wel aangenaam, al vond ik de mix van de verschillende stijlen niet echt veel toevoegen. Het was wel duidelijk hoe de segmenten aan elkaar hingen, daar hoefde geen visueel onderscheid gemaakt te worden.

Het cyclische verloop van de film (liedje, Indisch verhaaltje, Paley's verhaal, ...) werd na een tijdje ook wat vermoeiend. Wat meer afwisseling was leuk geweest, al denk ik vooral dat deze film nooit 80 minuten had mogen duren. Een kortere versie van 20 minuten ofzo had beter bij dit project gepast. In het begin was het nog wel enigszins intrigerend, maar na een half uurtje had ik het wel gezien, en dan heb je toch nog een goeie 50 minuten te gaan. Het is niet zo dat daar niks interessants meer gebeurt, maar verrassen kan de film jammer genoeg niet meer.

2.0*