Enter the Ninja (1981)

Lekkere lollerfilm! Normaal vind ik reacties als 'leuke film joh, samen met wat vrienden, biertje drbij en lachen hierom' tenenkrommend, maar eerlijk gezegd is zoiets wel van toepassing op deze film.

Deze ook ooit begin jaren '90 op RTL4 gezien en deze was niet best.

Qua titel natuurlijk mee liften op de klassieker Enter the Dragon, maar daar kan dit Cannon-gedrocht niet eens ver bij in de schaduw staan.

Een drie ofwel 1,5 ster omdat Nero en George op zich natuurlijk wel de nodige charisma en klasse hebben, om het geheel nog een beetje het kijken waard te maken.

Lekkere onzin ninja-film, met een goede hoofdrol van Franco "Django" Nero.

Qua verhaal is dit niet bijzonder, maar de typische '80s sfeer en de actie zien er goed uit.

Jammer dat de kwaliteit van de videoband (jaja, een echte videoband) niet al te goed was, maar desondanks was dit toch zeer vermakelijk.

3*

Ninjafilms, wat was ik er dol op vroeger en eigenlijk nog steeds. Het sfeertje in de film is goed en dat begint al met de muziek van de opening, lekker cheesy jaren tachtig. Sommige personages zijn om te lachen (the Hook bijvoorbeeld) en de actiescenes zijn soms best goed. Ik had echter wel iets meer 'ninja' verwacht. Met uitzondering van het begin en einde trok hij zijn pakje niet aan.

2,5*

Geen Bruce maar Franco.

Het in de jaren tachtig welig tierende subgenre der ninjas komt vooral voort uit deze Cannonklassieker met spagettiheld Franco Nero. Ondanks alle martial arts, die knullig tot redelijk wordt uitgevoerd, is het hier de knipoog van de blauwogige Italiaan die voor een klein beetje vertier zorgt. En anders doet de aan 'Enter the Dragon' refererende titel dat wel. Want de blonde vechtmachine steekt schril bij Bruce Lee af. Daar kan zijn kekke witte pak niets aan veranderen.

Ook de schmierende George verzorgt onbedoelde maar welkome humor. Een en ander te serieus nemen leidt bij deze film namelijk tot teleurstelling. De hilarisch overduidelijke mistrap van Kosugi tijdens de openingstitels zijn een onheilspellende en goofy voorbode op deze twijfelachtige klassieker, die door Golan zelf werd geregisseerd. De film veroorzaakte een hele hausse aan ninja-pulp. De Cannontheatertjes vaarden er wel bij.

Twee werpsterretjes.

Deze film bracht een soort ninja gekte teweeg met laagwaardige maar vermakelijke films zoals de American Ninja films (eerste paar). Deze film is eigenlijk in alle opzichten matig tot slecht maar weet desondanks te vermaken. De setting is overigens niet onaardig, maar het verhaal is slecht en zit vol toevalligheden en de actiescènes zijn vaak knullig. De rol van de slechterik met Duits accent die plots uit de film verdwijnt is lachwekkend, maar zoals meer aspecten lachwekkend in de goede zin van het woord. Als je zin heb in een onzinnige en nostalgische (ninja) film zul je je prima vermaken.

Na de Godfather trilogie te hebben gezien met zijn erg dik gevuld plot is een simplistische Cannon film een heuse aanpassing. Ninja films zijn aan mij besteed dus helemaal tegenvallen kon niet echt. Maar toch, dit is geen al te beste film, waarbij heel wat tegen zat : te weinig Sho Kosugi, korte gevechten zonder enige suspense, dialogen die de meesten onder ons wel beter kunnen neerschrijven. Geen feest dus, en al zeker niet door de bedroevende prestatie van Franco Nero aka Django