Hanada Shônen-shi (2006)

De animatie is werkelijk briljant en ook voor volwassenen erg leuk. Ichiro is daar echt een vreselijk vuilbekkend etterbakje die echter behoorlijk daarvoor wordt teruggepakt door zijn contact met de geesten. De familieleden zijn eigenlijk een soort sociale Flodders, die onderling elkaar regelmatig de hersenen inslaan.

Wat de serie leuk maakt is dat de opdrachten die de geesten Ichiro geven hem vaak de pet boven gaan. Hij is natuurlijk nog maar een kind en dan nog een vrij dom exemplaar ook en, naast zijn natuurlijk dwarsheid en onwilligheid om wat dan ook te moeten doen, kan hij niet begrijpen waarom de volwassen geesten zoveel belang stellen in b.v. het achteroverdrukken van liefdesbrieven naar maitresses, het éénmaal willen bevoelen van borsten of als respectabele heer niet dood gevonden willen worden met je tong uit je mond en je leuter half uit je broek.

Daarnaast zijn natuurlijk veel grappen te halen uit de voorkennis die Ichiro soms per ongeluk heeft en het feit dat hij geesten ziet, maar de rest van de wereld niet (wat hij wel eens vergeet).

Toen deze film dus tijdelijk voor een prikkie bij Yesasia te verkrijgen was, werd ik dus wel nieuwsgierig wat men er van had gebakken, want het is natuurlijk een prachtig gegeven voor een leuke film!

Helaas.....

Allereerst heeft men de setting verplaatst naar de tegenwoordige tijd en één of ander vissersdorp i.p.v. een bergdorpje. Is moeder geen lelijke kijvende heks, maar best knap en normaal (diegene rechtsboven op de poster). Is Ichiro een stuk minder dom en een stuk beschaafder. Hij is alleen in het begin een beetje de Ichiro van de animatie. Verder is vader vrij normaal en heeft men eigenlijk alle humor uit het verhaal gesneden om een soort feelgood drama te creëren.

Jammer, jammer!

Toch heeft men niet helemaal hopeloos gefaald. De jongetjes die Ichiro en Sota spelen doen het goed tot voortreffelijk, óók in vergelijking met de animatie. Ook opa is goed gecast en lijkt zo tot leven geworden vanuit de animatie. Heel spaarzaam maakt men gebruik van het leuke gegeven dat Ichiro de geesten zien en zijn familie niet. Daar had men veel meer en beter mee moeten uitpakken!

Voor diegenen die de animatie nooit zagen is dit ook best een feelgoodfilm waar je je mee kunt vemaken. Voor diegenen die wèl de animatie zagen heerst vooral de teleurstelling over de gemiste kans tot geweldige komedie, maar als je daar overheen kunt stappen en probeert dit als een op zichzelf staande film-gebaseerd-op te zien, is het ook nog net te pruimen.