Yamazakura (2008)

Yamazakura heeft eigenlijk veel in zich dat me tot een hoge score zou moeten verleiden: mooie plaatjes van mooie omgeving en decor, laag tempo en een fraaie, terughoudend ingezette score met melancholisch cellospel en soms een vleugel erbij.

Het verhaaltje daarentegen is beduidend minder boeiend en combineert een introverte liefdesgeschiedenis met de uitbuiting van boeren. De personages zijn overwegend mierzoet goed, of heel erg slecht. Nadrukkelijk traag lopen ze door de film, hun blik is meestal een tijdje op oneindig gericht voor ze nadrukkelijk "subtiel" acteren met een kleine beweging of oogopslag.

Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar ik vond het erg maniëristisch en deed me verlangen naar acteurs uit de jaren '50/'60. Het is alsof ik naar een oud Japan zit te kijken zoals je het in een pretpark zou kunnen vinden of een in de 21e eeuw gefilmde Heimatfilm met een heile Welt. Ook de inbedding in de vier seizoenen voelt als obligaat mono no aware dat alleen maar goed lijkt te zijn voor fraaie, zij het statische, shots.

Mooi, maar hol en akelig dicht bij kitsch. De slotscène met lied - men mag gerust een kaarsje of aansteker bij de hand houden - doet voor mij deur dicht.

Pfffrt.

Geen idee wat het was met deze film, maar het laat een wat nare nasmaak achter. -fal spreekt van een mooie omgeving en decor, zelfs daar heb ik niet van kunnen genieten. Ik durf er ook bijna geld op te zetten dat het hier om een TV-productie gaat, het heeft zowat die zelfde goedkope uitstraling.

Verder is het vooral de droeveloze braafheid die mij bij deze film stoorde. Echt alles is zo geweldig netjes en clean dat het af en toe slaapverwekkend werd. Telkens wanneer het verhaaltje en/of de personages wat diepte leken te krijgen zet Shinohara de voet weer op de rem, om daarna in alle braafheid alle plooitjes weer glad te strijken.

Visueel helemaal niks, net als de soundtrack die ook pover uitgewerkt is, met het onoorlijke j-pop nummertje helemaal op het einde inderdaad als dieptepunt. En dat voor een regisseur die al meermaals bewezen heeft tot veel meer in staat te zijn.

Apart, het is zo'n film die van ver wel oké oogt, maar eigenlijk de hele tijd lang fake en gemaakt aanvoelt. Dat en het gebrek aan durf of eigenheid maken van Yamazakura een redelijk dood geheel.

1.5*