Patrik 1,5 (2008)

Wat een innemende film nu ik hem voor de zoveelste keer beken heb, ben ik ik wederom geraakt door het spel van blikken, houdingen, aarzeling, verdediging en opening. Je hebt echt zin om de karakters in real person te ontmoeten. Sommige zaken worden wel erg zwart wit of overtrokken neergezet; maar dat deert niet het een klein juweeltje.

Nieuwsgierig gemaakt door de commentaren hier op Moviemeter heb ik de film bekeken. Ik kan alleen maar zeggen: Prachtig!. Ik was oprecht ontroerd om de 15-jarige homofobe jongen gedurende de film langzaam van mening te zien veranderen. De acteur Torkel Petersson kwam me vaag bekend voor en na enig zoeken bleek dat hij ook in de film Jalla Jalla meespeelde in een totaal andere rol.

Uitstekend melodrama

Er wordt prima in geacteerd en hoe het onderwerp is uitgewerkt vind ik verfrissend nieuw. Het script zelf kiest wel weer vaak voor de makkelijke (en voorspelbare) weg. Goede sound track en ook mooi hoe het Zweedse burgerleven is geportretteerd. Wat knap is hoe je Patrik langzaam ziet ontwikkelen zonder grote (onrealistische) wendingen. Ondanks dat de thema's zwaar zijn (homohaat, integratie, incasseren of vechten, wel of geen kinderen etc.) wordt het geheel aangenaam luchtig gehouden zonder dat het oppervlakkig wordt.

Het is wel zo dat de film vaak wat voortkabbelt zonder momenten die er echt uitspringen en men probeert zo nu en dan te veel verhaallijntjes erin te brengen die alleen maar afleiden zonder iets toe te voegen. Het einde blijft helaas open (voor mij wat onbevredigend). De karakters worden over de linie ook een beetje uitvergroot neergezet, soms tegen het karikaturale aan (maar voor mij blijft het geheel nog wel aan de goede kant van de lijn). Overigens vond ik dit absoluut niet comedy, maar echt een melodrama.

Al met al een prima luchtige arthouse film die dik 3 sterren verdient.

Dit kon een pure komedie geweest zijn met tal van gekke situaties, maar het is vooral een gevoelige prent geworden over menselijke toenadering, vertrouwen, ook liefde en ...afkeuring van al wat dwaas fanatiek is.

Misschien een tikkeltje te veel feelgood maar liever een portie menselijke warmte dan grijze narigheid die ons al te veel bereikt.

Het homostel Göran en Sven hebben recent een huis betrokken in een burgerlijke woonwijk. De buurt is van de eerste schrik bekomen en heeft zich erbij neergelegd. Het homostel wordt geaccepteerd. Men is vriendelijk. Men groet. Men maakt een praatje. Op buurtfeestjes wordt het stel echter niet uitgenodigd. De homo's zijn weliswaar aardig maar ze vormen geen normaal gezin en dan is gepaste afstand wel zo prettig, is de algemene opvatting. Göran en Sven zitten er niet zo mee. Ze voelen zich prima in hun nieuwe woonomgeving en willen zelfs een kind adopteren. Na lange tijd komen ze eindelijk in aanmerking. Door een misverstand worden ze verrast met de komst van een 15-jarige tiener in plaats van een schattig klein kindje. Tiener Patrik is moeilijk te hanteren en gewelddadig. Hij is bovendien overtuigd homofoob en homohater.

Patrik 1.5 is feelgood. En dan weet je natuurlijk al in grote lijnen hoe het verhaal zal gaan verlopen. Gelukkig is de film meer dan zijn verhaal. Er is ruimte voor ironie. Voor absurdisme. Maar wel met een serieuze ondertoon. Dat blijkt al uit het kitscherige begin van de film waarin de burgerlijke buurt in vrolijke en warme kleuren overdreven aantrekkelijk wordt gepresenteerd als ware de buurt de hemel op aarde. Het begin waarin het homostel met geschokte verbazing wordt bejegend. Dat blijkt uit latere scènes waarin de buurtbewoners zich vervolgens als vriendelijk en begripvol presenteren maar de achterdocht grappig gloort en de afstand wordt bewaard. Dat blijkt uit de weinige aanloop die de huisartsenpraktijk van Göran heeft zoals een aantal grappige scènes aantoont.

De film behandelt serieuze zaken maar doet dat steeds op een luchtige, ironische toon. Patrik 1.5 geeft maatschappijkritiek en behandelt intermenselijke problemen maar verlaat daarbij (bijna) nooit het pad van de humor. In feite is Patrik 1.5 een familiekomedie met absurde trekjes. Een film die een verbazingwekkende hoeveelheid onderwerpen aansnijdt. Naast de moeizame verhouding tussen Patrik en zijn beide nieuwe vaders gaat het in de film om acceptatie, om tolerantie, om assimilatie, om wantrouwen, om vooroordelen. En zo nog wat.

Patrik 1.5 is echter vooral feelgood, vooral voorspelbaar en vooral grappig. Ook een film die heel bewust af en toe op de traan speelt, zoals het een feelgood betaamt. Ik hou daar niet zo van, maar omdat de rest van de film goed beviel kon ik het goed hebben. Leuk dit.