Liverpool (2008)

"Een grasspriet zien groeien vind ik nog interessanter", meldde iemand van het gezelschap waarmee ik deze film zag.

Liverpool is dan ook een zéér trage en minimalistische film. Er is bijna geen dialoog en de scenes zijn lang gerekt terwijl er in beeld bijna niets gebeurt.
De film speelt zich af zich in de meest zuidelijk stad ter wereld (Ushuaia). De locaties voelen ook letterlijk aan als het einde van de wereld. Uitzichtloosheid en eenzaamheid zijn hier de heersende gevoelens en men lijkt zich daarin te berusten. De lege, uitgerekte sneeuwlandschappen versterken dit alleen maar.

Liverpool zal vast niet iedereen bekoren, maar ik vond het een prachtige film. Het drama zit diep bij Farrel, al wordt dat slechts mondjesmaat en zeer subtiel weergegeven. Door al z'n omzwervingen worden z'n gevoelens en twijfelingen langzaam duidelijker, waardoor z'n gedrag interessant blijft. Als hij eenmaal bij plek van bestemming aankomt wordt het hoe en waarom met kleine hints verteld. Enkele parels van scènes waren het gevolg met als hoogtepunt de scene die in de poster hierboven getoond wordt, die werkelijk pijnlijk mooi is.

De beelden van het besneeuwde land waren inderdaad van een grote schoonheid, al zal door de statische manier van filmen en de extreem lange shots niet iedereen het met me daarover eens zijn. Wat mij betreft heeft het weldegelijk een belangrijke functie om de leegte en gevoelens van Farrel (maar ook van zijn moeder en dochter) herkenbaar over te laten komen.

Mja, ik vond er dus geen reet aan. Leuk hoor, hoe het open landschap contrasteert met de gesloten Farrel, maar daar vul je nog geen film mee. Zeker niet als je alles zo statisch in beeld brengt. Film kent totaal geen ritme (nou ja, een heel traag ritme dan), nauwelijks camerabeweging, en als er dan in beeld alleen maar dingen gebeuren die ik thuis ook wel kan zien dan valt er voor mij al helemaal weinig te genieten.

Helemaal niks dit. 1*

Na twee iets mindere films (Los Muertos en Fantasma) is Liverpool weer minstens zo mooi als het debuut van Alonso. Ik zag vandaag een man die terugging naar zijn moeder die hij had verlaten toen hij een vrouw zwanger had gemaakt van zijn dochter die nu een tiener is. Hij voelde zich opgesloten in het afgelegen gebied. Nu zoveel jaar later ziet hij zichzelf in zijn dochter en weet hij ook dat hij niet moet blijven, omdat hij dan dingen stukmaakt en verlangens opwekt. Hij weet ook dat ze weg zal willen, maar nooit zal kunnen.

Bij een volgende keer is de film heel anders, want wat we echt weten is beperkt. Maar dat het gaat over onthechting en het verstrijken van tijd is zeker. Heel fraai en nu ik alles van Alonso gezien heb wordt het tijd voor een nieuwe film.