Liverpool (2008)

Wat is de Nederlandse inbreng in deze film, buiten de producente?

Hubert Bals Fonds bijdrage voor scenario-ontwikkeling 2005

Geselecteerd voor CineMart 2005

Hubert Bals Fonds bijdrage voor postproductie 2007

(bron)

Fortuna Films uit Nederland is aan LIVERPOOL verbonden als producent.

De reis is evengoed innerlijk : Lisandro Alonso (laureaat van de Age d’Or Prijs in 2004 voor Los muertos) filmt het onzegbare, en werkt zo verder aan een merkwaardig coherent oeuvre. Liverpool is een radicale film van ongewone schoonheid, die met aandrang en begeestering wordt verteld. - meldt fffb.be

Hier ben ik heel erg benieuwd naar. Los muertos was echt zo'n plotloos pareltje van verstilde schoonheid, die nog dagen door mijn hoofd bleef spoken.

"Een grasspriet zien groeien vind ik nog interessanter", meldde iemand van het gezelschap waarmee ik deze film zag.

Liverpool is dan ook een zéér trage en minimalistische film. Er is bijna geen dialoog en de scenes zijn lang gerekt terwijl er in beeld bijna niets gebeurt.
De film speelt zich af zich in de meest zuidelijk stad ter wereld (Ushuaia). De locaties voelen ook letterlijk aan als het einde van de wereld. Uitzichtloosheid en eenzaamheid zijn hier de heersende gevoelens en men lijkt zich daarin te berusten. De lege, uitgerekte sneeuwlandschappen versterken dit alleen maar.

Liverpool zal vast niet iedereen bekoren, maar ik vond het een prachtige film. Het drama zit diep bij Farrel, al wordt dat slechts mondjesmaat en zeer subtiel weergegeven. Door al z'n omzwervingen worden z'n gevoelens en twijfelingen langzaam duidelijker, waardoor z'n gedrag interessant blijft. Als hij eenmaal bij plek van bestemming aankomt wordt het hoe en waarom met kleine hints verteld. Enkele parels van scènes waren het gevolg met als hoogtepunt de scene die in de poster hierboven getoond wordt, die werkelijk pijnlijk mooi is.

De beelden van het besneeuwde land waren inderdaad van een grote schoonheid, al zal door de statische manier van filmen en de extreem lange shots niet iedereen het met me daarover eens zijn. Wat mij betreft heeft het weldegelijk een belangrijke functie om de leegte en gevoelens van Farrel (maar ook van zijn moeder en dochter) herkenbaar over te laten komen.

Mja, ik vond er dus geen reet aan. Leuk hoor, hoe het open landschap contrasteert met de gesloten Farrel, maar daar vul je nog geen film mee. Zeker niet als je alles zo statisch in beeld brengt. Film kent totaal geen ritme (nou ja, een heel traag ritme dan), nauwelijks camerabeweging, en als er dan in beeld alleen maar dingen gebeuren die ik thuis ook wel kan zien dan valt er voor mij al helemaal weinig te genieten.

Helemaal niks dit. 1*

Ik heb Liverpool in Rotterdam op het IFFR gezien, aangezien ik een groot aanhanger ben van het werk van Lisandro Alonso. Ik heb zijn andere 3 films in bezit en was dan ook zeer nieuwsgierig naar Liverpool, aangeizen hij hiermee, ondanks het trouw blijven aan zijn eigen stijl, toch een andere weg in slaat.

Ik vond Liverpool in ieder geval weer een juweeltje, kan voor mij niet anders dan nu al de film van 2009 zijn. Prachtige beelden en darabij zeer treffende scenes, de scene die mij echt hard raakte was op het moment dat Farrell weer weggaat zijn vader zegt 'Ik ben blij dat Farrell weer weg is' terwijl hij hem meer dan 20 jaar niet heeft gezien. En dan het feit dat hij bijna bevroren buiten sliep, en er pas de volgende dag naar hem werd omgekeken. Echt ene fascinerend verhaal met een mooie soundtrack, ik hoop op nog veel meer van dit soort films van de hand van Lisandro, al lijkt hij een pauze te gaan inlassen.

5 sterren dus.

Ongelofelijk trage, grotendeels stomme film.

De hoofdpersoon acteert wel goed, zeker voor een amateur.

De beelden van de natuur van patagonie vallen tegen.

Ik heb deze film op IFFR gezien. Het interview met de regisseur na afloop was het hoogtepunt, vele malen leuker dan de film zelf. Een zeer ontspannen, onstuurbare, zeer stijlvolle kerel. De interviewer kon dan ook geen kant met hem op...nogal hilarisch.

Dus uiteindelijk doet de interviewer moeite om een nogal vergezocht compliment mbt de film te maken. De regisseur voelt ook wel aan dat de film enorm langdradig was, klopt de interviewer medelijdend op de rug en zegt : I am sorry for the movie.

Verder werd hem gevraagd of hij test audiences gebruikt. Hij antwoordde dat hij dat bij een eerdere film wel had gedaan en dat het test audience toen had geconcludeerd dat de film beter kon worden gereduceerd tot een korte film

Grappige kerel. Jammer dat ik de Q&A gemist heb. Ik kan me overigens goed voorstellen dat mensen hier geen zak aan vinden. Ik vond het zelf wel een mooie film.

Vandaag gezien in de sneak preview. (Totaal onverwacht want ik rekende op een andere film). Ik heb nog nooit zoveel mensen voortijdig zien weglopen. Dodelijk saaie film die mij geen moment boeit. Voor mij viel er weinig tot niets te genieten.

Vond het nog knap dat ik hem tot het einde heb kunnen uitkijken zonder in slaap te vallen.

0,5*

Lol, je hebt als bioscoop best lef als je deze in het mainstreamcircuit als sneak programmeert .

Dat is vragen om problemen inderdaad.

Was het een sneak in een grote bioscoop dan? Dat zou indd wel bold zijn, als ik de reviews zo lees.

Was de sneak in de LUX in Nijmegen.

In LUX draaien de betere arthouse films maar de meerderheid van het publiek (waaronder ik) konden hem toch niet waarderen.

De filmposter vind ik overigens wel mooi.

Wel slim van de regisseur om de credits aan het begin van de film te zetten, alsof hij geweten heeft dat veel mensen z'n film niet uit zouden gaan zitten.

Tsja, ik ben best te porren voor minimalistische films maar dit is toch wel erg droog en het laatste deel kon totaal niet meer boeien. Toen de hoofdpersoon uit beeld liep na een uur had de film wel mogen eindigen. Laat de kijker dan in ieder geval van begin tot eind de film met de hoofdpersoon en de co-ster de fles wodka (Stolichnaya dacht ik, de regisseur heeft wel smaak) doorleven. Het was de kijker niet gegund, misschien wel omdat een film van 60 minuten niet lang genoeg is om voor de subsidies van filmfondsen voor lange films in aanmerking te komen en de regisseur er dus 20 minutes aangebreid heeft. Zo voelt het wel een beetje.

Ik houd van trage films en dat het maken van trage films een kunst op zich is zie je als het mislukt, zoals bij deze film. Op enkele scenes in het dorp na een verschrikking, een film zonder kop of staart, oer en oervervelend.

Deze film gaat over niks en hij doet mij ook helemaal niks.

Wat deze film beter maakt dan Alonso vorige film (Los Muertos) zit hem in het volgende:

Bovendien vond ik Farrel een ongelofelijk intrigerend personage. Tijdens het kijken van de film liep ik al gauw tegen een aantal (existentiële) vragen aan. Waar kwam hij vandaan? Waar gaat die heen? Wat gaat hij daar doen? En misschien wel interessanter waarom leeft hij zo gedistingeerd van de rest van de wereld? Waarom praat hij niet? En wie is precies die vrouw die op meer dan de helft van de film het verhaal overneemt? Zijn dochter? Wat heeft ze een rare tik. Zou ze autistische zijn of misschien geestesziek? Waarom tekent ze overal hartjes? Is ze op zoek naar liefde?

Uiteindelijk moet je het zelf invullen. Dat is Contemplatieve Cinema. Het is een interactie tussen regisseur en kijker. De ene kijker gaat erin mee en de ander niet. De ene regisseur is daar capabel in en ander weer niet. Zo zie ik vrijwel niets in de films van Tsai Ming-liang en Bruno Dumont.

Nog verder uitgebeend dan Los Muertos, maar toch ook vooral weer heel zorgvuldig gemaakt. Heel gedoseerd kreeg je wat brokjes informatie over der personages, zonder dat aan het eind een kant en klaar beeld onstaat. Mij beviel het wel, al lijkt de film verassend genoeg niet echt te beklijven...mischien moet er toch nog een half sterretje af. Afwachten

Het verhaal en de psychologie van de personages zijn even hermetisch als toegankelijk.

Eigenlijk is het vertelde simpel, maar de betekenis kan per kijker en per kijkbeurt enorm uiteen lopen. Wat is het toch dat Farrel de wereldzeeën over doet varen, en wat verwacht hij te vinden in zijn heimat? Onthechting als zijnsgrond, de grote gelijkmaker.

De ruimtes zijn even conceptueel/abstract als realistisch. Farrel leeft altijd in ruimtes die hem niet toebehoren. Vaak loopt hij in en uit het statische frame, waarna het shot nog enkele seconden hangen blijft op de omgeving. Nooit zal Farrel waarschijnlijk de rust vinden, geenszins zal hij zijn omgeving als thuis kunnen ervaren. Aldoor zijn er de gebeurtenissen en personen buiten het frame die de achtergrond vormen van Farrels ervaring van zijn bestaan. Ze worden veelal buiten het zicht van de kijker gehouden, zoals het televisiescherm, de binnenkomende bezoeker in de kantine, dat wat zich buiten het venster afspeelt. De opake ruimtes vormen zo evengoed mentale omsluitingen als begrenzingen van het bewustzijn. Ze zijn tegelijk fysieke, mentale en sociale barrières, die niet te slechten lijken door de personages die deze film bewonen.

Waarom is de poster veranderd? Vond de vorige veel treffender.

Na twee iets mindere films (Los Muertos en Fantasma) is Liverpool weer minstens zo mooi als het debuut van Alonso. Ik zag vandaag een man die terugging naar zijn moeder die hij had verlaten toen hij een vrouw zwanger had gemaakt van zijn dochter die nu een tiener is. Hij voelde zich opgesloten in het afgelegen gebied. Nu zoveel jaar later ziet hij zichzelf in zijn dochter en weet hij ook dat hij niet moet blijven, omdat hij dan dingen stukmaakt en verlangens opwekt. Hij weet ook dat ze weg zal willen, maar nooit zal kunnen.

Bij een volgende keer is de film heel anders, want wat we echt weten is beperkt. Maar dat het gaat over onthechting en het verstrijken van tijd is zeker. Heel fraai en nu ik alles van Alonso gezien heb wordt het tijd voor een nieuwe film.