Zift (2008)

Trailer. Schijnt een behoorlijk debuut te zijn van regisseur Gardev. Ook opgenomen in de lijst van kanshebbers voor de oscar beste buitenlandse film.

Erg genoten van deze film. Een nogal zwarte film die sterk begint. Een goed tempo heeft en het acteerwerk mag er zeer zeker zijn.

Daarnaast was het camerawerk erg goed.

Zift vertelt het verhaal van Moth, die onschuldig gevangen zit. Bij een inbraak stelen ze een diamant, en alleen hij weet waar die is.

Tijdens de inbraak valt een dode en Moth draait hiervoor op.

Het verhaal is niet zo ongewoon, maar de manier hoe alles gefilmd is en de karakters worden neergezet, is gewoonweg subliem.

Een aanrader !

Het begin is erg sterk. Jammer dat het daarna nogal inzakt. Het einde is dan wel weer een stuk sterker, maar het niveau van het begin komt niet echt terug.

De film heeft een heel eigen stijl van vertellen en filmen. Het verhaal wordt vooral in het begin opgeleukt met diverse echt idiote situaties en grappen - zowel echte als subtiele beeldgrappen. Als daar wat meer continuiteit in gezeten had, was dit misschien een echte topfilm geworden.

Zwartwit is een goede keuze, dat draagt bij aan de aparte stijl van de film.

Knappe Bulgaarse film. Het zwartwit maakt de film ook weer erg bijzonder. Het begint allemaal als een gevangenisfilm waarbij Moth ten onrechte is veroordeeld, en waarbij hij weer vrijkomt in het Post Communistische Bulgarije van de jaren 60. Echt een doel lijkt de film ook niet te hebben. Het is meer het levensverhaal van Moth, en hoe hij allemaal in bizarre situaties terecht komt. Wat voor, dat moet je zelf zien, maar ik kan garanderen dat de Oost Europeanen weer een zwart gevoel van humor vertonen hier. Het sombere Oostblok sfeer word, dankzij het zwart wit, hier ook erg goed neergezet.

Prima film.

3,5*

Kun je inmiddels zien op Netflix deze Bulgaarse Neo

noir met allerhande knipogen naar films als Gilda (Hon) en ook Sin City de n zo verder. Verrassend, had hem eerder op bv. MUBI verwacht.

Mijn deelname aan de Movie World Challenge leidt me soms naar bizarre produkties. Zift is een.ilm noir die zich afspeelt in het communisme. Het klinkt als ‘Kuifje in Afrika’.

We zijn jaren ’60 waarin Sofia (Bulgarije) onder een totalitarisme bewind ging. De stijl is een beetje alla Guy Ritchie films nl met komische toetsen, anekdotisch, complex narratief (op een bepaald moment zitten we in een flashback van een flashback van een flashback) en randje karikaturaal. De makers mikken ook bewust op die coole Amerikaanse/Britse produkties door op de poster die knipoog te serveren van 'Tapantino'. Toch even waarschuwen dat de seks (ja !!), drugs (nou ja dan) en rock and roll (oeps) niet meteen de wetten van een doorsnee trash Hollywood film volgen. We zitten in een ex Sovjet republiek en dat zullen we geweten hebben. De film begint met op de klankband de marsmuziek van 'Smuglyanka Moldovanka' een Russisch partisaan lied.

Ik stond wel versteld hoe een film noir kan passen in zo’n universum. Een fonkelende zwart wit fotografie dat retro aandoet (zoals het politieke systeem), voice over, doem en noodlot, kritiek op het materialisme, femme fatale, misdaad. En als geniale uitsmijter die pastiche op de film Gilda dat de oorspronkelijke song 'Put the blame on mame' een Bulgaarse versie ten beste geeft dat vrij vertaald wordt als 'de maan treft schuld'.

Maar de film is niet overal even leuk en spitsvondig, het plot wil slim wil zijn maar uiteindelijk (net zoals de Ritchie films) een ontgoochelende ontknoping. Toch een leuk tussendoortje, zo net achter een vol bord borsjt en voor je aan de fles vodka begint. Nashe zdoróvje !

'Zift' (2008) ontkomt nooit helemaal aan het air van een iets te pretentieuze afstudeerfilm. Maar deze prent heeft toch fijne film noir-invloeden en een woest seksuele aantrekkingskracht tussen Moth (Zachary Baharov) en Mantis (Tanya Ilieva). 'Zift' (2008) is bij vlagen ook best hilarisch. Zoals in de kluchtige 'actiescènes' waarin Moth probeert te ontsnappen aan zijn belagers. Of in de bizarre terzijdes waarin kleurrijke figuren Moth's werkelijkheid beschrijven met hun eigen anekdotes over toeval en noodlot. Geen film die je omver blaast en naar adem doet snakken, maar 'Zift' (2008) heeft toch iets autenthieks.