Joy Division (2007)

Ik moet zeggen dat deze film voor de echte die-hards (zoalsik) niet veel nieuws bevat, maar God, wat is ie visueel geweldig! Leuke interviews ook. Wat wel weer irritant overkomt zijn fragmenten, die dan ook maar fragmenten zijn, zoals een zeldzame TV-uitvoering van She's Lost Control. De gehele versie is alleen op TV uitgezonden en daarna nooit meer -volledig- te zien geweest. Het interessantste gedeelte vond ik de hypnose-sessie met Bernard Sumner!

Prachtige docu inderdaad.. must see voor de fans toch eigenlijk wel. Visueel erg hoogstaand en de verhalen zijn gewoon geweldig om te horen. 4*

Joy Division, de maker van mijn favoriet album aller tijden... Unknown Pleasures.

Maar in tegenstelling tot Unkown Pleasures en Joy Division zelf is deze documentaire wel doorsnee. Op een manier gebracht zoals dat al veel gebeurd is. Al proberen ze via montage het nog een speciaal tikje mee te geven.

Maar ochja, weer enorm liggen genieten van Joy Division. Al de ontelbaarste keer dat ik ze hoor en blijft even geniaal klinken. Maar we zijn hier om de film te beoordelen.

3,5*

De historie van Joy Division is al behoorlijk goed gedocumenteerd, dus veel nieuws hoor je hier niet, maar..... de geluidsopname van de hypnose-sessie tussen Bernard Summer en Ian Curtis... zit erin...de nooit uitgebrachte major-opname waarim Ian Curtis probeert te klinken als James Brown ... zit erin.....!!

De legendarische Joy Division-verhalen hier uit de eerste hand, nou ja behalve Ian Curtis dan.

Manchester-kids bereiken een cult-status die alleen door The Velvet Underground geevenaard wordt.

Ik had eerder al Control gezien, de biopic van Anton Corbijn over Ian Curtis. Die ging vooral over de frontman zelf, waar het niet altijd in slaagde. Maar visueel ging Corbijn wel dichter bij de sfeer van de groep. De documentaire 'Joy Division' mikt dan eerder op de groep en minder op enkel Curtis. Waar je uiteraard niet om heen kan en die altijd een groot deel in beslag zal nemen.

Inhoudelijk is het zeker interessant verteld. Al blijft het qua opmaak standaard met de interviews en archiefbeelden. Wel mooi gemonteerd en in een vlot tempo verteld. Liefhebbers zullen dit ook wel graag zien. Dat is bij elke documentaire toch wel grotendeels niet onbelangrijk. Het is een meerwaarde dat de mensen zelf vooral aan het woord komen. Je kan Curtis niet interviewen, maar de rest van de band is wel aanwezig. Dat geeft een getuigenis uit eerste bron, maar misschien ook wel een soms gekleurd beeld.

Boeiende documentaire, mooi om te zien en te horen. Al zit het qua sfeer beter bij Control.

Mooie documentaire over de nog steeds vrij ongrijpbare band Joy Division, die met slechts twee albums een enorme indruk heeft achtergelaten op het muzikale landschap. Natuurlijk gaat veel aandacht uit naar de unieke zanger Ian Curtis, maar ook de rest van de band komt ruimschoots aan bod. Veel zeldzame archiefopnamen, weliswaar van vaak belabberde kwaliteit, en eersteklas interviews met de overige bandleden, die sinds het opdoeken van de band natuurlijk niet onverdienstelijk zijn doorgegaan als New Order.