Murió Hace Quince Años (1954)

Ze bestonden ook in Spanje : noirs van het "my stepmother is a zombie communist from outer space " type... goed ik overdrijf een beetje met die titel maar de uitgangsidee van deze film is ook tamelijk bezopen te noemen. Dan nog is dit een noir die niet onderschat dient te worden op visueel vlak. Helaas moet je je hier wel door de dik aangezette intrige incl. Oedipaal en katholiek melodrama heen worstelen om de merites ervan te zien.

Regisseur de zeer ervaren Gil met scenario gebaseerd op een toneelstuk, dat laatste is vrijwel geheel weggemoffeld om plaats te maken voor pure noir visuals. We beginnen dus met kiddies die tijdens de burgeroorlog worden weggesleept door boze bolshevieken op de boot richting USSR, onder wie de 10 jaar oude Diego. Die blijkt 15 jaar later getransformeerd te zijn tot Rabal, zombie in dienst van Moskou.

Hij wordt door de rooien naar het buitenland gestuurd om agitatie, propaganda en desnoods moord te bedrijven. Dit in opdracht van schurk Tichy. Rabal is dus een zombie die gevoelens als kleinburgerlijke sentimentaliteit beschouwt, al heeft hij dan een lekker vriendinnetje via Schiaffino look a like Piazza . Family values zijn fasjisties, als Rabal de opdracht krijgt om papa - zgn. in de hoedanigheid van spijtoptant- te bespioneren en desnoods te liquideren, heeft hij daar dan ook geen problemen mee !

En zo keert de anti- held na 15 jaar terug thuis waar het oedipale conflict dan beslecht zal gaan worden. De absurditeit van het verhaal wordt en niet minder op- integendeel- maar we worden wel getracteerd op onvervalste noir- fotografie als verbeelding van de getormenteerde psyche van Rabal, die inmiddels in een hopeloos conflict verzeild is geraakt tussen plicht en geweten. Vol vervreemding , angst en paranoia zwalkt hij dan ook alleen over de nachtelijke, verlaten straten van een abstract Madrid, op zoek naar redemption...die er ook weer heel dik zal worden opgelegd.

Die noir visuals duidelijk beinvloed door the third man, zoals zeker in de tweede helft duidelijk wordt met bijna letterlijke citaten . Je kunt slechtere modellen kiezen. Inhoudelijk zitten we dan inmiddels op puur spythriller terrein, vandaar dat ik die nietszeggende genre aanduiding "drama " dan ook te flauw vindt. Al ontken ik niet dat hier inhoudelijk teveel melodrama van het absurdste soort inzit.

Jammer, want daarom is de film die met een meer alledaagse intrige op grond van de visuals een cine negro klassiekertje had kunnen zijn, nu vergeten en schijnbaar niet gewaardeerd. Al heeft dat helaas zijn redenen. Voor noir buffs echter vanwege de nachtelijke fotografie wel de moeite. Misschien ook voor Fernando Sancho fans : die heeft hier een bijrolletje.

Goede score ook van Halffter, wel wat nadrukkelijk zoals typisch voor die tijd.

Wie heeft dit gezien ?