Not Quite Hollywood: The Wild, Untold Story of Ozploitation! (2008)

In Not Quite Hollywood wordt een kant van de wereldcinema belicht die normaliter weinig aandacht krijgt. En ook ik moet toegeven niet veel meer titels dan The Howling III en de Mad Max-films te kennen. Deze documentaire heeft mij in ieder geval weten te overtuigen dat dat gebrek aan kennis enorm zonde is. Er werden voldoende fascinerende films getoond die voor filmjunks interessant zijn. Nadeel aan de documentaire vond ik toch wel de behoorlijk eentonige stijl, het was enkel een cut-up van filmbeelden met (recente) interviews waarbij de exploitation films in drie categorieën (en daarmee drie delen documentaire) werden verdeeld. Hoe dan ook het enthousiasme (van onder andere Tarantino en vele cast/crew leden) maakt het redelijk goed en de film slaagt erin je enthousiast te maken voor deze ozploitation.

Australie? Was dat niet het land waar men tot in den treuren documentaires maakte over kangaroes en koalaberen of anders wel over de verloren generatie Aboriginales? Duidelijk was wel dat men schoon genoeg had van de sociaal geëngageerde films en de wereld wat van het echte Australie wilde laten zien. Trauma `s had men ervan, dat Picnic at Hanging Rock prijkte met de titel van een van Australie `s bekendste exportproducten qua film uit de jaren `70. De vele regisseurs die werkzaam waren in het Ozploitation tijdperk hadden het liever anders gezien. Kom nou, moet men gedacht hebben, we leven in een land waar het voor blokes not done is om openlijk te zeggen dat je de muziek van Shania Twain kunt waarderen en dan zou dat vervloekte Picnic at Hanging Rock, een verkeerd signaal aan de wereld af kunnen geven!

Not Quite Hollywood wil niet louter informatie verschaffen. De film heeft zich ten doel gesteld om mensen te overtuigen om eens een film uit het Ozploitation tijdperk mee te pakken. Juist dat maakt dat Not Quite Hollywood een zeer vermakelijke film is geworden, iets waar het in docu `s nog wel eens aan wil schorten. Niet dat documentaires in zijn algemeenheid geen mooie plaatjes zouden afleveren, maar het genieten en verwonderen......staat allemaal in geen verhouding tot de shitload aan uiteenlopende borsten, rondvliegende ledematen en auto ongelukken die wij hier voorgeschoteld krijgen.

Gedurende de hele speelduur wordt er een meute films uit de Ozploitation periode gedoseerd, wat maakt dat de film zijn tempo behoudt en hoog scoort qua entertainment. Ondertussen luisteren we naar betrokkenen en fans, die vol enthousiasme en met een immense liefde voor het Ozploitation genre commentaar geven op de meest opmerkelijke beelden uit het tijdperk van de Ozploitation film. Daarbij krijgen we ook veel achtergrondinfo, zoals schetsen hoe het er nou allemaal aan toe ging in die tijd en wat hen nou zo aansprak aan de films. Komen we gelijk aan bij de vraag of het allemaal niet wat van een te rooskleurige kant bekeken wordt? Tot op zekere hoogte wel, al komen er ook filmcritici aan het woord, waarvan er een alles trashy spul noemt en niet zit te wachten op het wederkeren van dit genre op Australische bodem. Helaas blijft argumentatie waarom hij die mening is toegedaan wat vaag.

Een zeer uiteenlopende belevenis met veel geinige fragmenten uit films die hun vleugels uitslaan, sommigen lijken het daglicht amper getoucheerd te hebben. ''Maar of het nou Londen is die op een Monty Python achtige manier te kakken wordt gezet, waar we te zien krijgen waar mannen als Tarantino en Wan de mosterd voor films als Kill Bill en Saw vandaan hebben gehaald, waar gesproken wordt over het moment in een film waar je nog uren over na kunt praten, waar we een kijkje nemen in het leven van stuntmannen en de risico `s die ermee gepaard gaan of hoe het soms een wonder was dat er niet zoveel doden zijn gevallen tijdens het wilde west gebeuren op de filmsets'' het is allemaal een enorm lollig gebeuren. Met een wat tragische ondertoon soms, getuige het vele drankmisbruik en de aan lager wal geraakte regisseurs die geen financiers voor hun monsterfilms konden vinden.

Kortom, een absolute aanrader voor iedereen die van referenties, details en films in zijn algemeenheid houdt en kan genieten van een rondleiding door de Australische cinema van de jaren `70 en 80. Vlot en creatief, doldwaas gemonteerd, kleurrijk weergegeven en bovenal tamelijk onweerstaanbaar! 4*

Boeiende docu, aanstekelijk onderwerp en grappige beelden.

Heb ook wel een veel grotere zwak voor mensen die jong zijn en genre films maken, dan mensen die meteen zware levensvragen willen tackelen met lange shots. Hou op zich best van een trage film, maar als er elementen van exploitatie en genre in zitten ben ik vaak een stuk lyrischer.

Dat gezegd is het verder natuurlijk gewoon interviews en een heleboel beelden van films laten zien. Er zit zeker veel research en werk in, maar ik vind hoger dan 3 sterren voor een informatieve docu ook weer wat veel.

3 sterren dus, goed gemaakte informatieve docu voor de liefhebbers van dit onderwerp zeker een aanrader.

Heerlijke documentaire over Australische exploitatiefilms. Genoeg blote borsten, bloed en ontploffingen om een grindhouse liefhebber de avond van zijn leven te geven.

Dat Quentin Tarantino hier ook weer te vinden is, zorgt juist voor dat kleine beetje extra adrenaline tijdens de interviews. Zoals hij, een duidelijke fan van deze films, praat over de films en de makers is enorm aanstekelijk. Je wil meteen al die films gaan zien.

Wat deze docu helaas ook duidelijk maakt, is dat dit soort films nooit meer gemaakt kunnen worden. Niet alleen omdat de maatstaven wat betreft de veiligheid op een set veranderd zijn, maar ook omdat ze stukken losser en cooler zijn dan de meeste nieuwere films in deze genres.

Zoals ik al zei, een heerlijke docu!

4*

Leuk! Leuk! Leuk! Documentaire over het vergeten genre... Ozploitation oftewel Australisch exploitatie ongein. Geweld, sex, bloed, horror, auto's, ontploffingen.. alles werd er in de jaren '70 en '80 toen gemaakt. Heb me zeer vermaakt met een hoop enthousiaste sprekers (oa. Tarantino en Dennis Hopper) die hun zegje doen over vergeten low-budget werkjes. dikke 3,5*

Fantastische documentaire die op een vlotte manier de ins and outs van de Australische exploitation films verteld. Nergens wordt de documentaire saai of langdradig ondanks dat de verschillende onderwerpen toch lang en uitgebreid worden behandelt. Van de sexploitation ga je naar de splatter en van de splatter naar actieklassiekers als Mad Max. Je krijgt een goed beeld van hoe het er in die films achter de schermen aan toe ging. Achtervolgingsscènes werden op de openbare weg uitgevoerd zonder de weg af te sluiten of ook maar een vergunning voor het filmen te hebben. Stuntmannen die op compleet onverantwoorde manier hun levensgevaarlijke stunts uitvoeren en dat soms met hun leven bekopen om nog maar niet te spreken over de sex, drugs & rock 'n roll mentaliteit van de acteurs achter de schermen. Vooral het extreme alcoholgebruik van Dennis Hopper tijdens het filmen van Mad Dog Morgan is interessant om over te horen.

De film wordt aan elkaar geluld door verschillende figuren die op de een of andere manier iets met de Ozplotation-films te maken hadden. Naast de producenten, regisseurs, acteurs en actrices die er echt bij betrokken waren geeft ook Quentin Tarantino commentaar op/over de films. Natuurlijk zijn er weinig andere mensen op de aarde die zo gepassioneerd kunnen praten over low-budget trash films als Tarantino en dat is dan ook een genot om te zien.

Not Quite Hollywood is een perfecte documentaire met een goed tempo, veel inside knowledge en héél veel geweldige scenes uit de behandelde films. Haalde uit deze film dan ook 14 film-tips om in de toekomst te bekijken, maar zelfs als je geen fan bent van het genre is het door de geweldige achtergrond info over de productie van dit soort films het toch waard om eens te zien.