Fender Bender (2016)

Het plot is inderdaad behoorlijk cliché, maar duidelijk zo bedoeld en met opzet gedaan.
Mark Pavia brengt met deze film een ode aan de (jaren '80) slashers en dat is werkelijk aan bijna ieder detail terug te zien. Als liefhebber van dergelijke genre films vind ik het prachtig om te zien, maar het is tegelijkertijd ook de valkuil. Mensen die geen doorgewinterde liefhebbers zijn zullen deze film dan ook snel bestempelen als saai. Hell, zelfs ikzelf zie in dat de film dat op bepaalde momenten ook is, maar ik geniet gewoon om al die elementen terug te zien die mij zo'n fan van dit subgenre maakte.
Goed, ik begin er iets teveel een loop van te maken, dus laat ik nu maar inhoudelijk op de film in gaan.
Ondanks dat de film in de auto ongeluk scenes weinig verassingen kent, slaagt Pavia er toch in om een suspensevolle dialoog vast te leggen tussen 'final girl' Hilary (Makenzie Vega) en de naamloze 'eerste verdachte' (Bill Sage). Wat wel al gelijk opvalt is dat Vega wat overdrijft in haar spel. In deze specifieke scene nog niet storend, maar later in de film doet het wel wat afbreuk aan de sfeer en geloofwaardigheid. Daarnaast valt in de eerste minuten de soundtrack in positieve zin op. De door synths gedreven score van 'Nightrunner' doet denken aan de hoogtijdagen van John Carpenter en draagt in meerdere scenes bij aan de spanning en de sfeer.
De hoofdlocatie (het huis waarin Hilary achtergelaten word door haar ouders) is sterk gekozen, want meerdere malen komt het isolerende, haast claustrofobische van deze locatie goed naar boven.
De geïsoleerdheid van de omgeving komt nog eens extra goed tot zijn recht, want naast Hilary en de moordenaar komen er maar 3 andere personages voorbij in de periode dat Hilary 'alleen' thuis is. De platte personages dient uiteraard enkel als het slachtvee van de moordenaar. Hierin ontbreken toch wel een aantal dingen. Zo is de keuze van de moordwapens weinig origineel (een mes, een auto en de blote hand), daarnaast vind ik dat er met een dergelijke lage bodycount toch wel een aantal memorabele (gore fx) moorden tussen moeten zitten. Helaas stelt Pavia de kijker hierin tamelijk teleur. Jammer, want ik vind dit toch wel een belangrijk aspect van het slasher genre.
Nu word het echt nog een stukje persoonlijke smaak, want ik vind zelf de keuze van het masker ook een beetje teleurstellend. Naar mijn mening heeft dit exemplaar geen potentie om uit te groeien tot een iconisch beeld.
Door deze missers en het feit dat het hier om een haast letterlijke ode gaat denk ik niet dat deze film een groot succes gaat worden. Ik zie hier geen nieuwe 'slasher franchise' uit groeien.
Persoonlijk vind ik dit ook geen ramp, want ik denk ook dat dit meer een film is voor de fijnproevers.
Het is gewoon een heerlijke throwback en mij heeft het zeker weten te vermaken, maar voor velen zal de film waarschijnlijk iets te cliché zijn.

Puur genrewerk, goed uitgevoerd.

't Is geen film die je moet gaan kijken als je verrast wil worden. Of als je hoopt eens wat nieuws binnen het genre te zien. Waarschijnlijk ook niet zo vreemd dat deze film rond oktober uitgebracht werd, perfect voer voor Halloween, wanneer horror films niet zozeer origineel hoeven zijn, maar vooral aan de verwachtingen moeten beantwoorden.

Werkelijk alles is bekend terrein. De film start met een korte intro waarin de killer en z'n methodes geïntroduceerd worden. De rest van de film krijgen we een uitgebreider verslag van zijn nieuwe slachtoffer. De controle die de killer over z'n slachtoffer krijgt, het pak/masker, de opgebouwde spanning die een aantal keer met een sisser afloopt (in afwachting van de echte killer uiteraard) en uiteraard de comebacks. Enige originaliteit zit in het feit dat alle slachtoffers uiteindelijk ook het loodje leggen en de killer lekker op weg kan naar z'n volgende slachtoffer, maar ook dat is wel al een paar keer eerder gedaan (alleen is het niet zo typisch).

En toch werkt het wel. Pavia bouwt goed de spanning op, ondanks dat de slachtoffers wat dom zijn, zijn ze niet al te irritant en de killer heeft genoeg presence. Met dank aan de openingsscene die toch wel sterk eindigt in het bed. Genrefilms hebben voor liefhebbers doorgaans genoeg aan een goede uitwerking, en daarin slaagt deze Fender Bender.

Minpuntjes zijn de eerste ontmoeting tussen killer en slachtoffer (iets té geforceerd ongemakkelijk) en het overdreven gepaai met de 80s. Begrijp het wel, slasher era bij uitstek uiteraard, maar dat eindeloze terugharken naar een tijdperk dat ondertussen al meer dan 25 jaar gepasseerd is, is gewoon wat vermoeiend. Je vraagt je soms af wat ze binnen 25 jaar zullen moeten aanvoegen. Een paar referenties mogen best, maar muziek/auto/masker/setting ... een beetje teveel van het goede.

Maar verder wel een fijne film. Gevoel van spanning zit er goed in, tempo is goed en sfeervol van begin tot eind.

3.0*

Een zeer middelmatige thriller die nergens de geijkte paden verlaat. De genre-aanduiding “horror” is ook hier weer (wat is dat toch tegenwoordig?) volkomen onterecht. Dat heeft ermee te maken dat de identiteit van de moordenaar al in de openingssequentie wordt vrijgegeven en dat het geen bovennatuurlijke entiteit betreft (cfr. Jason of Michael). Toegegeven: het masker is bevreemdend genoeg om enige angst in te boezemen. Dat belet niet dat de pogingen tot suspense vrij mager zijn en de uiteindelijke confrontatie met de killer weinig opzienbarend. Fender Bender is gewoon opvulsel, meer niet.

Niet echt verrassend, maar wel oerdegelijk qua opzet. De dader ziet er fantastisch uit met zijn dreigend masker, maar ook zijn handelen spreekt aan. De cast doet het naar behoren, zeker voor dit genre.
En het slot is gezien het verloop van de film enigszins verrassend te noemen.
Conclusie : klein fijn filmpje waarbij de spanning knap wordt opgebouwd. Voortdurend is er een dreigende sfeer te bespeuren. 7/10

Een adolescente die in de auto van haar ouders zit heeft nog maar pas leren rijden als er een man haar achteraan aanrijdt. De man stelt voor de politie er niet bij te halen omdat het alleen maar wat blikschade is en hun identiteitsgegevens uit te wisselen. Het naïeve meisje stemt toe ondanks het feit dat het een rare snuiter lijkt. Wanneer ze haar ouders van het ongeval inlicht wordt ze gestraft: ze mag niet mee met hen op de weekendtrip waarnaar ze zo had uitgekeken. Ze moet alleen thuisblijven. Maar al vlug stelt ze vast dat ze niet alleen thuis is. Haar vermoeden wordt bevestigd als ze haar iPhone raadpleegt en er foto's aantreft die ze zelf niet heeft genomen. Even lijkt het een geruststellend bezoekje van enkele vrienden te worden die haar wilden verrassen, maar al vlug gaan de poppen aan het dansen en vallen er dodelijke slachtoffers.

“Fender Bender” betekent ‘auto-accidentje’. Kleine oorzaak met grote gevolgen. Een slasher over een seriemoordenaar die zijn nietsvermoedende slachtoffers na een kleine aanrijding hun naam, adres en telefoonnummer laat uitwisselen. Beste spannend gemaakt en door de meesten goed vertolkt. De muziek is weliswaar minimalistisch maar toch sfeerscheppend. Er wordt zorgvuldig gebouwd aan climaxen en anti-climaxen. Een degelijke horrorthriller ondanks de cliché’s. Nee, ik ben niet in slaap gevallen.

Ach voor een home-invasie-slasher, die is gemaakt voor tv, was het wel aardig...Door het tv-aspect is er niet veel geweld en bloedvergieten, maar wat er wel is aan bloed is lekker en leuk. Het zit zeventienjarige middelbare scholier Hilary niet mee, ze betrapt haar vriend op vreemdgaan en tot overmaat van ramp rijd er iemand achterop haar moeders auto...Blikschade (uit de titel) de chauffeur en Hilary wisselen informatie uit. Zoals je hoort te doen...maar euh…is dat wel veilig?

Maar dat komt later..want hoewel het helemaal niet haar schuld was, moeten haar ouders er wel voorzorgen dat ze thuis blijf voor de killer Een moordenaar waarvan je al weet wie is, dus er is niet veel spanning. Omdat op te lossen zie je eerst Hilary rondlummelen in het huis, hangen op bed en sms'en. Terwijl jij als kijker niet echt weet of ze de enige persoon in huis is...

Er hangt een verteerbaar briesje over de film dat hem de hele tijd vermakelijk en charmant houdt En het is netjes gemaakt maar dat gezegd hebbende, er zijn ook geen wendingen, is erg veilig en er zijn echt meerdere domme momenten. Ach ook al doet het niets bijzonders is soms iets onderhoudend en goed uitgevoerd, ook prima genoeg.