Guest in the House (1944)

Er bestaat alleen een niet geremasterde Alpha DVD release met slechte klank en geen onderschriften.

Meer een melodrama dan een film noir, droevig, oververhit en tegelijk zwaar op de hand, met een verhaal over een psychopathische dame, die een huwelijk wilde laten stranden. Het verhaal ontwikkelde zich in mooie beelden, maar moest het niet hebben van de logica en sommige scènes waren onbedoeld grappig. De cast speelde solide.

Sfeervol gefilmd en goed geacteerd melodrama waarin Anne Baxter alle registers opentrekt als Evelyn Heath, een emotioneel labiele vrouw met een vogelfobie, die intrekt bij de familie van haar geliefde Dr Dan Proctor [Scott McKay] om te herstellen. Wanneer de manipulatieve Evelyn haar zinnen zet op Dans broer Douglas [Ralph Bellamy], een schilder die gelukkig getrouwd is met Ann [Ruth Warrick], begint ze een psychologisch spel met alle bewoners met als doel Douglas en Ann uit elkaar te drijven en Douglas voor haarzelf te winnen.

Baxters vertolking is op het randje van het karikaturale en je vraagt je regelmatig af hoe het mogelijk is dat niemand haar doorziet. Maar Bellamy is buitengewoon charmant en ook Marie McDonald maakt indruk als Douglas' wereldwijze vaste model. De scène waarin Bellamy en McDonald terugkomen is zeer vermakelijk. Dit is romantisch melodrama in extremis, maar beslist een kijkje waard.

Een melodrama, maar dan eentje met visuele kwaliteiten. Het spel met licht en schaduw start al bij de opening credits, en blijft de hele film lang op niveau. Camerapunten en bepaalde frames passen volledig in het noirplaatje. Regisseur John Brahm (die de job overnam van een zieke Lewis Milestone) werd hierin bijgestaan door eerste cameraman Lee Games, een begaafd artiest die gedurende zijn carrière met de absolute top heeft samengewerkt (Hitchcock, Sternberg, King Vidor, e.a.).

Een genot voor het oor dan weer is de originele sfeervolle score van de getalenteerde Werner Janssen, naast het herhaaldelijk gebruik van Liszt’s Liebestraum.

Deze film afdoen als een zoveelste vrouwenpraatfilm zou dus voorbij gaan aan de artistieke verdienste die aanwezig is.

In mijn ogen hebben de acteurs geloofwaardige prestaties geleverd. En we moeten toegeven dat Anne Baxter een heel moeilijke rol te spelen had. Hoe speel je een geesteszieke die er soms over gaat maar dikwijls een masker opzet en de boel manipuleert? Niet simpel maar ze heeft haar streng getrokken. Ik voelde me alleszins in het verhaal meegezogen.

Omwille van de visuele kwaliteiten vind ik deze film zeker een aanrader voor noirliefhebbers.

Redelijk goed psychologisch drama waarin een manipulatieve vrouw de broer van haar man probeert te verleiden.

Ann Baxter speelt der rol van labiele manipulator behoorlijk overtuigend .