De Familie van Mijn Vrouw (1935)

Achtergrondinformatie (afkomstig van de dvd-hoes):

De in 1891 in Amsterdam geboren Jaap Speyer vertrok op jeugdige leeftijd naar Duitsland om er zijn heil te zoeken in de filmindustrie. En met succes: op 26-jarige leeftijd regisseerde hij zijn eerste film. Er zouden er nog tientallen volgen, tot de machtsovername door de nazi’s in 1933, waarna Speyer terugkeerde naar Nederland. Hier leverde hij een aantal kluchtige vaderlandse producties af, waaronder het geweldig populaire De Jantjes (1934), Malle gevallen (1934) en De familie van mijn vrouw (1935). Speyers derde Nederlandse speelfilm werd minder positief ontvangen maar kent historisch interessante optredens van toenmalige (revue)sterren als Johan Kaart jr. en Sylvain Poons. Speyer overleed in 1952.

Amusante kluchtige komedie met allerlei misverstanden, dubbele bodems en wat rare snuiters. Johan Kaart als Dokter Nix stal de show.

Sommige films uit de jaren 30, bijv. "Op hoop van zegen", zijn nauwelijks door te komen, maar "De familie van mijn vrouw" is wat mij betreft een van de leukste Nederlandse Filmklassiekers.

Het is een "Comedy of errors", het gaat over allerlei krankzinnige misverstanden en toevalligheden, bijv. briefjes die in de verkeerde handen vallen, die leiden tot onzinnige situaties. Heel komisch allemaal.

Ook bij mij viel de film goed in de smaak en is het toch niet geheel terecht dat het de 'dieptepunt uit de NL filmindustrie' zou zijn. De Jordaanfilms (De Jantjes, Oranje Hein) bevielen mij allemaal veel slechter, ik zie liever dit soort films met beschaafde mensen (hoewel..).

Misschien komt dat door het gebrek aan filmische kwaliteit. Als je de acteurs niet zou kennen en het geluid op mute zet, zou je dit zo aan kunnen zien voor een karige zwijgende film uit 1910. Een film 20 jaar verkeerd inschatten is toch wel een behoorlijk dieptepunt lijkt mij, zeker in een tijd volop technische ontwikkelingen.

De personages zijn allemaal flauwe stereotypjes. Ik snap dat slapstick liefhebbers dit nog wel kunnen waarderen. Maar ikzelf vond de grappen er zo dik bovenop liggen dat een blinde ze nog ziet aankomen.

De mise-en-scene is behoorlijk gaar, wat toch een harde dooddoener is voor een film die voor 80% uit medium(long)shots bestaat. Nergens wordt een sfeervolle belichting gebruikt of een emotioneel camerastandpunt. De trackingsshots geven ook eigenlijk nergens een meerwaarde. Het geluid is zoals je kan verwachten in jaren '30 films: brak. Niet specifiek meer dan in andere films uit die tijd, dus dat laat ik maar buiten beschouwing.

Al met al de slechtste film uit de jaren '30 tot nu toe.

Ik kwam bij deze film terecht in de speellijst van Eye op YouTube. Ik had net Malle Gevallen bekeken, een andere film van Jaap Speyer. Die ik bij vlagen leuk, maar toch niet helemaal geweldig vond. Zodoende wist ik in het begin niet of ik deze wel helemaal aan zou kunnen of dat ik de kijkbeurt uit zou stellen.
Tot Johan Kaart in beeld kwam, met zijn rijdende marskramerij.
Vanaf dat moment was ik aan de film verkocht. Zijn rol blijft een dragende factor in de ontwikkeling van het verhaal, met zijn honger als lekkere running gag. De misverstanden die tot alle kolder leiden worden slim opgebouwd en uitgewerkt. Sterk spel van vrijwel alle acteurs. Kaart steelt de show, maar evenzeer heb ik genoten van met name Sylvain Poons en Gusta Chrispijn-Mulder.
Een genot om dit pareltje zomaar in de schoot te krijgen geworpen.