De Familie van Mijn Vrouw (1935)

Misschien komt dat door het gebrek aan filmische kwaliteit. Als je de acteurs niet zou kennen en het geluid op mute zet, zou je dit zo aan kunnen zien voor een karige zwijgende film uit 1910. Een film 20 jaar verkeerd inschatten is toch wel een behoorlijk dieptepunt lijkt mij, zeker in een tijd volop technische ontwikkelingen.

De personages zijn allemaal flauwe stereotypjes. Ik snap dat slapstick liefhebbers dit nog wel kunnen waarderen. Maar ikzelf vond de grappen er zo dik bovenop liggen dat een blinde ze nog ziet aankomen.

De mise-en-scene is behoorlijk gaar, wat toch een harde dooddoener is voor een film die voor 80% uit medium(long)shots bestaat. Nergens wordt een sfeervolle belichting gebruikt of een emotioneel camerastandpunt. De trackingsshots geven ook eigenlijk nergens een meerwaarde. Het geluid is zoals je kan verwachten in jaren '30 films: brak. Niet specifiek meer dan in andere films uit die tijd, dus dat laat ik maar buiten beschouwing.

Al met al de slechtste film uit de jaren '30 tot nu toe.

Ik kwam bij deze film terecht in de speellijst van Eye op YouTube. Ik had net Malle Gevallen bekeken, een andere film van Jaap Speyer. Die ik bij vlagen leuk, maar toch niet helemaal geweldig vond. Zodoende wist ik in het begin niet of ik deze wel helemaal aan zou kunnen of dat ik de kijkbeurt uit zou stellen.
Tot Johan Kaart in beeld kwam, met zijn rijdende marskramerij.
Vanaf dat moment was ik aan de film verkocht. Zijn rol blijft een dragende factor in de ontwikkeling van het verhaal, met zijn honger als lekkere running gag. De misverstanden die tot alle kolder leiden worden slim opgebouwd en uitgewerkt. Sterk spel van vrijwel alle acteurs. Kaart steelt de show, maar evenzeer heb ik genoten van met name Sylvain Poons en Gusta Chrispijn-Mulder.
Een genot om dit pareltje zomaar in de schoot te krijgen geworpen.