Shavua ve Yom (2016)

In de Joodse traditie wordt na de begrafenis zeven dagen lang gerouwd. De shiva. Het echtpaar Eyal en Vicky heeft deze periode afgesloten en moeten zich weer in de wereld van alledag begeven. Eyal heeft zichtbaar moeite om na de vroege dood van zijn zoon het gewone leven weer op te pakken. Liever zoekt hij in het ziekenhuis naar de verdwenen deken van zijn zoon, pikt hij tijdens het zoeken wat medicinale marihuana mee en laat hij zich in met de leeghoofdige zoon van de buren.

Op de vraag van Vicky waarom hij niet meegaat naar het graf en liever op zoek gaat naar de deken antwoordt hij dat het graf er morgen nog is, maar de deken misschien niet. Het zijn dergelijke dialogen en scènes die je onzeker maken over hoe je als kijker moet reageren. Moet je emotioneel instorten of moet je er hard om lachen. Horror en absurdisme. Tragedie en komedie. Ze zijn in deze film onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Regisseur en schrijver Asaph Polonsky laat zien dat het rouwen om een geliefde niet volgens een voorgeschreven handboek plaats kan vinden. Hij zoekt met zijn film de confrontatie tussen de lach en de traan en laat zien dat een voorgeschreven weg terug naar het normale leven niet bestaat. En dan nog. Wat is ooit nog normaal als je net je zoon hebt begraven.

De humor in de film wordt vooral aan die vraag onttrokken. Gedragsregels en verwachtingen zijn onzinnig en het is met name Eyal die die dingen aan zijn laars lapt en zijn eigen absurde weg daarin volgt. In de film gebeurt maar weinig dat als echt grappig gezien kan worden. De grondgedachte is treurig en volkomen ongrijpbaar. De situaties die uit die ongrijpbaarheid en die treurnis ontstaan zijn absurd, zijn soms surrealistisch van aard en zijn tegen wil en dank grappig.

Het is niet moeilijk om je in de figuren Vicky en Eyal in te leven. Om hun woede en verdriet te voelen die heel toonbaar is op de momenten dat het verhaal de rust zoekt. De sympathie voor de praktisch ingestelde Vicky bloeit gemakkelijker op dan voor Eyal. Hij is agressief, koppig en staat niet open voor welke vorm van communicatie ook. Het zijn echter ook deze begrijpelijke gedragingen die hem zo menselijk maken. Bovendien kun je om hem tragikomisch lachen in deze menselijke film over rouwverwerking. Prima film.