Giallo (2009)

Heel aardige gallio, die nog veel beter had kunnen zijn als de soundtrack en het waardeloze acteren van Emmanuelle Seigner het niet een beetje verpesten. Genoeg spanning, een leuke killer en af en toe wat lekkere gore maken dat de film toch een ruime voldoende krijgt. Wel is ie af en toe flink ongeloofwaardig: Welke agent laat nu een slachtoffer meegaan tijdens het onderzoek bv en het feit dat de agent zelf ook een moordenaar is, is ook niet echt geloofwaardig te noemen
Conclusie: Met een betere soundtrack en een fatsoenlijke actrice in de hoofdrol had dit een dikke 4 opgeleverd. Nu blijf ik helaas steken op 3.5

In Giallo toont Dario Argento ons een rauw en ruw Rome. Zijn moorden en ziekelijke killer bevinden zich in een entertainent typische setting die ook met een modernere look weet te overtuigen. Vooral in de cameravoering en timing (en uiteindelijke sfeer) is Argento's typische stempel te vinden waardoor het een heerlijke film is. Bij bepaalde plotelementen kunnen we onze vraagtekens zetten maar dat neemt niet weg dat we met een heel gaafe film te maken hebben.

Na de leuke kortfilm Pelts is ook Giallo me prima bevallen
De plot is heerlijk simpel, het verhaal zou bij wijze van spreken zelfs zonder tekst uit de voeten kunnen. De karakters zijn dan ook weinig uitgewerkt; Brody hoeft haast alleen maar sigaretten te roken, z'n wenkbrauwen op te trekken als een puppy en af en toe bedenkelijk over z'n kin te wrijven. De vrouwelijke hoofdrollen zijn (weer) lekker hulpeloos en compleet afhankelijk van mannen; Linda van Enzo, en haar zus van de killer. En zoals vaker is het acteerwerk niet uitmuntend te noemen (ahum).

Maar who cares, Giallo is oogstrelend. Er zijn weer mooie, langharige vrouwen met een 'gracieus' beroep (wat te denken van Enzo's moeder in haar jurk ), een gepaste klassieke score, goede belichting en een subtiel kleurengebruik.

Argento weet je opnieuw op detailniveau lekker te maken: de dieprode eerste paar letters van een taxi-lichtbalk, het olijfgroene stewardesspakje, een helderblauw verkeersbord dat ergens tegen een lichte achtergrond zweeft, een pasteltint groene auto die verderop staat geparkeerd, een felrood tasje, en ga zo maar door; nagenoeg elk shot is verrijkt met dit soort kleurtoepassingen. Om vrolijk van te worden.

De verwondingen zijn hard zoals de vingers langs de balk met glasscherven, maar overall redelijk buiten beeld en beperkt aanwezig. Het spanningsniveau is zoals vaker niet hoog, wat vooral te wijten is aan het te vroeg zichtbaar zijn van de dader, een behoorlijke misser. Zijn stompzinnige stem maakt hem zelfs ridicuul.

Het camerawerk is netjes maar redelijk ingetogen, misschien iets té. Volgens mij bevat alleen de flashback-scene (die ook in de YouTube-link hierboven te zien is), enkele niet-lineaire camerabewegingen. Daar hadden er zeker meer van mogen zijn.

Blijft staan dat de setting van de vlekkeloze Italiaanse straten en de aankleding van gebouwen gelikt is. Zelfs een shot in een parkeergarage is al netjes.

Een dikke 3,5* voor deze (audiovisuele) filmbeleving.

Jammer van het slappe spel van alle leads, uitstekende beeldregie van Argento! Ben bang dat het niet meer goed gaat komen met onze Italiaanse vriend.

2,5*

Veel minder slecht dan dat ik dacht! Geen meesterwerk uiteraard, maar een aardige terugkeer naar het genre. Een aantal kenmerkende stijlelementen geven dat echte 'giallogevoel'. Jammer dat de moordenaar al halverwege wordt onthuld. En het einde? Tja, daar heb ik gemengde gevoelens over. Desondanks een prima giallo.

Toch wel een aardige film die mij ook geen seconde verveelde.

De killer was angstaanjagend en doet dat zonder dat hij een masker draagt. Zijn gezicht is namelijk al eng genoeg. Wanneer er een moord wordt gepleegd draait het beeld in het begin van de film vaak weg, maar later komen de moorden wel gewoon op beeld. De gore ziet er dan ook wel goed uit.

Had wel wat meer een giallo sfeer verwacht. Giallo is toch soorten films met van die leren zwarte handschoenen?? Wel jammer dat dat hier wordt gemist.

Acteerprestaties vond ik van Brody wel redelijk goed, ook de killer doet zijn acteerwerk heel aardig. Vond alleen Seigner matig presteren.

3,5.* Vind ik deze film toch wel waard. Het kent een paar hele leuke/goede scene's, en het heeft ook wat gore.

Bovengemiddelde horror-thriller met slechts één probleem: hij is geregisseerd door één van de beste giallo/horror-regisseurs in de periode 1970-1993 en voor klassieke Argento is het net allemaal iets te veel Hollywood...weliswaar de martel-porno (Saw etc) variant, maar toch..

In de klassieke giallo's is gewoon de hele cast potentiele dader en blijf je tot het eind in het ongewisse over wie?, waarom? en hoe?

Dit is toch allemaal wat meer rechtlijnig de inspecteur, het slachtoffer, de dader.

Qua gore overigens allemaal van best redelijk niveau, lekker vlot ook wel, Adrien Brody misschien wat te gladjes voor zijn rol.

@Friday the 13th: Wat is het bezwaar tegen roken in films? Gebeurt in het echte leven ook nog steeds...kon ook niet zien welk merk er gerookt werd ... sluikreclame van de complete tabaksindustrie?

Misschien zegt het iets over het karakter van de bewuste persoon "een roker"...nou dan weet je het wel...hij zal ook wel te weinig groente eten en te weinig bewegen.

Maar lijkt me zinniger dit soort grieven in een sluikreclame-topic of zo te plaatsen.

Vermakelijk.

Is het meest positieve dat ik ervan kan zeggen. Wetend dat dit een Argento is het des te meer een behoorlijk lachwekkende film.

Slecht script, slecht acteerwerk (en kromme tenen). Sfeer en camerawerk zijn nog best in orde, maar ook dat kOn Argento toch veel en veel beter. 4.5/10*

Giallo is eindelijk weer eens een film die op momenten als een volbloed Argento aanvoelt. Maar wat gaat er een hoop mis. Het verleden van de moordenaar, de Amerikaanse acteur tussen een hoop Italianen, de stedelijke setting, allemaal vertrouwde zaken die aanvoelen alsof de oude Dario nooit is weggeweest. Maar wie bedacht heeft dat de moordenaar al zo vroeg ontmaskerd wordt, zou nooit meer een dergelijk script mogen schrijven. Ook is het idee dat de moordenaar gespeeld zou moeten worden door Brody zelf onder een dikke laag make-up ten koste gegaan van zijn geloofwaardigheid. Wie bedenkt zoiets..

Ook visueel voelt veel vertrouwd aan. De setting zoals gezegd, het kenmerkende gespeel met glas en messen, de gore (zonder cgi!), typisch Argento. Alleen lijkt de wil er niet meer om er werkelijk iets bijzonders van te maken. Met kleur wordt amper wat gedaan en het camerawerk is vooral generiek en weinig spannend. Om niet te spreken over de muziek, die werkelijk niets te maken heeft met de muziek van Goblin, de band die menig Argento van vroeger beter wist te maken.

Giallo doet op momenten denken aan de oude Argento, maar is dat uiteindelijk helaas verre van. Hoofdschuldigen zijn de plot, de muziek en het ongeïnspireerde camerawerk. Wel is dit stukken beter dan brolwerk als La Terza Madre en al helemaal Dracula 3D.

2,5*

Had toch wel meer verwacht van deze Argentofilm. Ik hoop dat Peake hierboven het bij het rechte einde heeft en dat Dario beperkt was in zijn mogelijkheden, anders moeten we gewoon zeggen dat Argento zijn beste tijd achter de rug heeft. De elementen zijn er nog wel steeds, veel vrouwelijk schoon, een aantal gore momenten maar toch minder dan ik had verwacht. Wat me vooral tegenviel is de keuze van Brody als hoofrolspeler. Sinds The Pianist gaat het serieus bergaf met deze acteur. Ik heb zelfs de neiging te zeggen dat deze acteur meer bezig is met zijn uiterlijk en reclameadvertenties dan met acteren. Sommigen zullen het nog braafjes een eendagsvlieg noemen. Uit respect voor Dario nipt 3 sterren.

De - tot nog toe - op een na laatste film van meastro Dario Argento is een moderne thriller met knipoogjes naar de Giallo en verteld het verhaal over hoe een model door een 'gele' seriemoordenaar wordt ontvoerd. De zus van het model gaat samen met een politie-inspecteur achter de moordenaar aan.

De film komt vrij Amerikaans over, op de typisch Italiaanse elementen en brutere scènes na dan. Adrien Brody (The Pianist) en Emmanuelle Seigner (Frantic) speelden prima rollen.

In tegenstelling tot bij The Card Player en The Mother of Tears waren hier dan eindelijk weer een aantal van Argento's stijlelementen aanwezig. De film was weer een beetje ouderwetsig geschoten met lekker korrelige nachtscènes en telelens-shots van Turijn. Helaas is daar dan meteen alles mee gezegd. Het concept van de film was opzich niet verkeerd, maar het is verkeerd aangepakt. Het script is alweer geschreven door makers van b-films en daar gaat het mis.

De identiteit van de moordenaar wordt veel te snel duidelijk gemaakt. Waarom niet gewoon op die typische Argentoëske manier, een taxichaufeur met zwarte handschoenen en een zonnebril. Had veel beter gewerkt. Overigens ook bizar dat Adrien Brody naast de hoofdrol ook de rol van de moordenaar heeft gespeeld onder een dikke laag make-up. Het einde was onverwacht, geen happy ending, maar het was wel een beetje abrupt.

Godzijdank heeft Giallo geen CGI, weer mooie ouderwets gore. Al hadden er wel meer moorden en veel meer scènes met gore in gemogen. Ontvoeren is zo typisch Hollywood, Giallo-moordenaars houden hun slachtoffers zelden zo lang in leven.

Als de soundtrack nou van Goblin was of Ennio Morricone, dan had je de film met recht Giallo kunnen noemen, maar dat is helaas niet het geval. De film heeft een degelijke maar erg standaard orkestrale soundtrack.

Al met al is Giallo toch na Sleepless de beste film die Argento in de 21e eeuw heeft gemaakt, gevolgd door The Card Player. De film is redelijk geschoten en bevat nog een paar leuke knipoogjes naar de Giallo. Jammer dat de film er niet uithaalt wat erin zat, maar toch niet volledig gefaald.

Op The Five Days of Milan, Il Tram, The Phantom of the Opera, de twee Masters of Horror episodes en Dracula 3D na heb ik nu alle films van Argento gezien. Die films zal ik in de toekomst nog eens kijken, maar ik verwacht er niet veel van. Het is jammer dat Argento nooit de comeback heeft gemaakt die hij verdient. Sowieso vind ik het vreselijk om aan te zien hoe de horror-regisseurs van de jaren '80 door moderne technieken ten onder gaan, John Carpenter heeft ook al in geen tijden meer een film uitgebracht die kan tippen aan zijn eerdere werk. Trauma was een erg goede film en het is een schande dat het grote publiek die film niet heeft kunnen waarderen, anders was Argento mischien wel een succesvolle Hollywood regisseur geweest nu. Hopelijk word zijn nieuwe d.m.v crowdfunding gefinancierde The Sandman een succes...

Dario Argento....een horrorregisseur naar mijn hart, maar helaas weet deze film mij niet echt te overtuigen.
Niet dat de film slecht is, maar met een titel als deze verwacht ik toch wel iets meer van.
Echt een giallo film vind ik het ook niet. En daar zijn verschillende redenen voor , o.a. het gezicht van de moordenaar wordt veel te snel prijs gegeven wat de spanning niet ten goede komt. De film leunt meer naar de typische Hollywoodelementen dan Italiaanse en mist die typische exploitatiesfeer. Verrassend is ook dat er weinig erotiek of geen naakt te bekennen valt. Nochtans met de aanwezige vrouwelijke cast zou dat wel een pluspuntje kunnen zijn. Ook de zwarte handschoenen zijn niet te bekennen. En de muziek is opvallend afwezig hier of valt gewoonweg niet op. Heel wat minpunten voor deze Giallo en toch weet de film voldoende te vermaken. Er zitten redelijke bloederige scènes in de film, al had ik toch wat meer brute scènes verwacht. Het acteerwerk is middelmatig waarbij vooral Emmanuelle Seigner niet echt overtuigend overkomt. De zoektocht en de ontmaskering blijft tot het einde wel interessant om te volgen waarbij het slot niet zo positief verloopt zoals je zou vermoeden. De dubbele rol van Brody zag ik eerlijk gezegd niet. Gelukkig maar want dat zou de geloofwaardigheid een deun geven. Dus de make-up verantwoordelijken hebben hun best gedaan. 6/10