Dirty Mind (2009)

Na het ijzersterke Linkeroever waren de verwachtingen voor Dirty Mind hoog, ja zelfs héél hoog gespannen. En 'k ben dan ook lichtjes teleurgesteld door de nieuwe Pieter Van Hees. Het is wat mij betreft namelijk allemaal een beetje nét niet.

Audiovisueel is deze prent nochtans verbluffend, hoewel ik Linkeroever (evenwel niet in de bioscoop gezien) op dat vlak nóg beter vond. De melancholische pracht van die film heeft plaats geruimd voor een virielere cinematografie, die jammer genoeg minder "magnifiek" is. De grove korrel stoort mij dan weer niet en ook zitten er meer dan genoeg fantastische shots in Dirty Mind. Zo is bijvoorbeeld de discotheekscène een spektakel om duimen en vingers bij af te likken.

Dat brengt ons bij de score, net als in LO lichtjes fenomenaal: Mauro Pawlowski is te horen naast Bailando van Paradisio en toch werkt het wonderwel!

Zowel op visueel als muzikaal gebied gooit Van Hees dus alweer hoge ogen. Jammer genoeg scoort ie op narratief gebied minder: de onderkoelde toon van z'n vorige film heeft plaats gemaakt voor onstuimigheid, daar heb ik op zich geen probleem mee. Alleen laat de uitwerking wat te wensen over in mijn ogen: zo is de humor maar zelden écht geestig. Hoe pedanter Tony T wordt, hoe beter het wel gaat werken. Zo is de scène met 't kaske hilarisch en vallen er een aantal heerlijke oneliners te rapen: z'n vaders excuus om een hoertje te bezoeken ('Het is nie omda ge thuis boeken hebt staan, dat ge nie meer naar de bibliotheek gaat') is super!

Toch had ik het gevoel dat het net allemaal niet grappig of goed genoeg was en ook zijn er een aantal bijrollen compleet verwaarloosbaar. Dirty Mind is zeker opwindende cinema, maar na het betere Linkeroever had ik toch nog ietsje meer verwacht.

Alsof iemand eraan zou twijfelen dat de beeldkwaliteit niet zo bedoeld is

Verder vooral een erg grappige film met Van Helsen die de show steelt en een geweldig personage neerzet. Geweldige oneliners inderdaad, lekkere "volks-tragisch" humor die een beetje gelijk komt te staan met Belgische humor heb ik het idee.

Visueel erg knap, aantal zeer mooie shots en gewoon puik in beeld gebracht. Ook de tussentitels erg leuk. Score vond ik binnen de film erg goed passen al denk ik dat ik er buiten de film geen 5 minuten naar zou kunnen luisteren.

Vond em iets beter dan Linkeroever. Toffer verhaaltje en het vormt vooral een geweldig goed geheel waarbij alle elementen goed bijdragen aan het sfeertje dat er hangt.

4.0* en een uitgebreide review.

(en we waren weer de enige die aan het lachen waren in de bioscoop)

Ik was toch niet echt onder de indruk. Verhaaltje was me teveel 13-in-een-dozijn en kon me maar weinig boeien. Het gedrag van de 'wetenschappers' in deze film vond ik zeer ongeloofwaardig: ze hebben blijkbaar zeeën van tijd, werken op geen enkel moment toe naar een normale dokter-patient relatie, en zeg maar dag met het handje tegen de deontologische code. Vond Kristine Van Pellicom absoluut niet overtuigen en ook Peter Van Den Begin speelde als een krant. Echt interessante info over de hersenaandoening krijgen we ook niet, leek me eerder een gimmick dan oprechte interesse in de werking van de hersenen. Ook over het thema 'hoe willen vrouwen dat een man is' leren we maar weinig nieuws bij.

Wim Helsen doet het dan weer wel verrassend goed, en de stuntscènes en enkele toffe dialogen zorgen voor fijne momenten. Ik vond de film al bij al sterk beginnen, maar het einde vond ik echt bij de haren gesleurd (dat hele subplot met Peter Van Den Begin trekt nergens op). Groffe beeldkorrel had voor mij trouwens ook maar weinig toegevoegde waarde. Soundtrack was dan weer wel zeer goed.

Vond dus dat er toch wat kansen werden gemist in deze film, had hier meer van verwacht, jammer.

Het was Van Hees eigenste debuut Linkeroever dat destijds Steve + Sky van de troon stootte als beste Vlaamse productie, naar mijn bescheiden mening weliswaar. Dirty Mind, het tweede deel in de ‘Anatomie van liefde en pijn’-trilogie, kreeg dan ook de welhaast onmogelijke opdracht om zijn unheimliche voorganger te overtreffen. En wat eerst een meer dan waarschijnlijke voorspelling leek, is uiteindelijk ook werkelijkheid geworden. In Dirty Mind toont Van Hees andermaal de finesse en het lef van de nieuwe compromisloze generatie Vlaamse regisseurs, maar slaagt hij niet in het opzicht om de twee gezichten van de prent, de tragiek en het komische, te laten samenvloeien tot een finaal bevredigend geheel.

Dirty Mind neemt nochtans in ware retrostijl een vinnige blitsstart, met een resem stunts waar Van Hees & co het vaak overmoedige Tinseltown moeiteloos het nakijken geeft. Bijgestaan door een grondige dosis cynisme, meermaals vergezeld van een onderliggende en doorgaans herkenbare emotionele factor, zorgt de prent er bovendien voor dat de kijker steeds bij de pinken blijft. Dat de debuterende Wim Helsen letterlijk en figuurlijk opgaat in zijn rol, heeft daar wellicht nog meer bijdrage toe. En toch slaagt het geheel er nog in om in de tweede helft te verzadigen. Het verdoken karikaturale karakter van enkele personages komt plots te vaak naar boven, terwijl de thematische tegenstellingen (bv. medische wereld vs. roekeloze stuntwereld) samen met een acuut gebrek aan empathie voor de protagonist leiden tot een weinig geloofwaardige slotconclusie. Een conclusie die niet alleen te snel, maar bovenal te simplistisch wordt afgehandeld. De verbeelding uit de slotact van Linkeroever was hier schijnbaar niet aanwezig.

Ten slotte stel ik mezelf de vraag of het gemis van de gebroeders Karakatsanis zowel inhoudelijk als visueel een zichtbare invloed heeft gehad op het eindproduct. De groffe korrel vormt binnen het stuntgegeven een vrij logische keuze, maar schenkt daarnaast weinig meerwaarde. Het onrustwekkende en mystieke gevoel dat uitging van de fotografie in Small Gods en Linkeroever is hier niet aan de orde. De oproep aan Van Hees moge bij deze dan ook duidelijk zijn.

2.5*

Weeral een schitterende, grappige, spitsvondige en heel onderhoudende Vlaamse film: nog even voortdoen en Vlaanderen wordt het nieuwe Scandinavië Ik ben erg enthousiast over deze film: het verhaal is geweldig (totaal over the top uiteraard en weinig geloofwaardig, maar het maakt wel een sterk punt en de opbouw zit perfect), de dialogen vaak hilarisch en Wim Helsen beter dan ook in een rol die hem op het lijf is geschreven. Schitterend ook hoe de marginaliteit van een deel van ons land eens op een liefdevolle manier in beeld werd gebracht. Visueel is de film niet uitzonderlijk maar wel functioneel.

Hele prettige Belgische film die het vooral moet hebben van Wim Helsen. Een aantal keren heb ik bijzonder hard kunnen lachen en alleen daarom al is de film de moeite waard. Het was echter wel jammer dat het thema waar alles om draait uiteindelijk niet echt uit de verf komt. Het slot vond ik te geforceerd hilarisch en hier wordt een kans gemist om echt een statement te maken. Maar ondanks dit minpuntje kan ik niet anders dan zeggen dat dit een echte meevaller is.

Geweldige film. Mensen die hier een 'ha ha ha'-komedie verwachten komen nogal bedrogen uit. Dirty Mind is goed te vergelijken met Wim Helsens tweede, en briljante, theatershow. Regelmatig erg grappig (vooral ook veel glimlachen), maar er zit ook zo'n sterke bodem achter het verhaal, dat enorm aanzet tot denken. Echt een tragikomedie van de zuiverste soort, die ongelofelijk goed enkele morele dilemma's met betrekking tot persoonlijkheid en andere zaken weet te bespreken.

Wim Helsen is fantastisch. Het is enorm lastig om iemand die je regelmatig op tv of in het theater ziet, serieus te nemen in zo'n rol, maar hij slaagt met verve. Ook de regie van van Hees is prima in orde. Nee, zulke films maken me toch jaloers op de filmproductie van de zuiderburen.

Eindelijk gezien, keek er heel erg naar uit. Moet bekennen dat dat enkel kwam omdat ik een groot fan ben van de geweldige Wim Helsen. Maar ik kan niet zeggen dat ik teleurgesteld ben in Dirty Mind. Het is een heel interessant verhaal. En de humor is subtiel maar wel erg sterk, net als eigenlijk in de shows van Wim Helsen. Ik vond de actie,camerawerk etc. erg sterk en dat had ik zeker niet verwacht van een Vlaamse productie. Muziek was ook goed.

Ja de cast is ook goed. Niet allemaal zijn ze even sterk, zo vind ik de dokter (niet die vrouw maar die man) niet goed. Maar Tony's/Diego's familie is erg sterk. En ja Wim Helsen is zowel als Tony als als Diego echt geweldig, had niet verwacht dat Wim zo ontzettend goed kon acteren. Wat een held is dat zeg.

4*

Dat meen je toch niet? Wat is in vredesnaam het verschil met eender welke moralistische Hollywood-comedy op dat vlak?

Verder niet zo erg hoor, er hoeft van mij geen diepe laag in te zitten, maar waarom deze film nu zoveel beter is dan de standaardkomedie ontgaat me compleet.

Gewoon een niet zo heel origineel verhaaltje met een paar aardige scenes en geintjes, meer niet.

'Mooi in beeld gebracht' of 'mooi geschoten' heb ik al helemaal niet gezien.

-edit- en leuke dame die Janaa.

wisselvallige film; bij vlagen echt grappig, dan weer vrij mager. Ik heb het nooit op Wim van Helsen gehad, maar hier viel hij echt goed mee, al zie ik hem niet snel een andere rol spelen. Voor de rest was weer heel acterend Antwerpen van de partij. Wat grappige rolverdelingen opleverde.

De visuele korrel vond ik nu niet echt een meerwaarde hebben, net als de letters (hoofdstukverdeling) op het scherm. Deze leken wel uit een lelijke powerpointpresentatie te komen, wat nu ook niet de bedoeling mag zijn. Soundtrack iets te jazzy. In de scène in de discotheek wordt dan weer wel knap en overtuigend met muziek gewerkt. De vuurwerkscène is ook echt knap (Tony's gezicht dat hierin verwerkt zit).

Al bij al een amusante film. Ik heb dan ook een paar keer echt hard moeten lachen. In zijn geheel is hij toch minder dan Linkeroever. Toch ben ik nog benieuwd naar het derde deel.

3,5*

Zeer amusante film van Vlaamschen bodem.

Interessant verhaal, enkele mooie stunts tussendoor. Ook leuk om de film binnen de film te bekijken (leuke rolletjes van Adriaan van den Hoof en Frank Focketyn trouwens), en het proces errond (al blijft dat wel minimaal belicht).

Grote ster is natuurlijk Wim Helsen. Wat een leuk personage mag die toch spelen! Tony T, de rappende, one-liners-spuiende roekeloze vrouwenverslindende stuntman. Tony T bedoelt het allemaal niet slecht, maar uiteindelijk worden z'n arrogantie en z'n drang naar vrouwen hem toch (bijna) fataal. Kristine Van Pellicom zag er bijzonder aantrekkelijk uit en ze speelt de burgerlijke, ietwat saaie Jaana uitstekend. Saai zeg ik, tot ze natuurlijk de exuberante Tony T tegen het lijf loopt.

Film om (een beetje) bij na te denken ook. Op wie wordt Jaana nu eigenlijk verliefd? Op Diego of Tony T? Me dunkt Tony T, maar als arts zou ze hem eigenlijk moeten helpen terug Diego te worden, iets wat haar eigen verliefdheid tegenspreekt...Uiteindelijk wordt Tony toch geopereerd met als kleine bijwerking dat hij in de buurt van zendmasten terug Tony T wordt. The best of both worlds zeg maar, wat Jaana niet erg schijnt te vinden

Er zit ook veel humor in deze film, vooral veroorzaakt door Tony's aandoening, maar ook diens moeder en vader zorgen voor hilarische stukjes. (ge hebt allebei geen aids)

Meer dan geslaagd!

Oprecht humoristische weergave van een opmerkelijk fenomeen. Met een hoofdrol die op Wim Helsen’s lijf geschreven lijkt. Hij belicht de zonderlinge persoonlijkheid van Tony T overtuigend en draagt daarmee de film. Maar ook het onconventionele scenario doet een flinke duit in de zak van een succesformule.

Bijzonder komische, charmante film. Ik had al wel eens over het frontaal syndroom gehoord, maar voor zover ik weet is er nog nooit een film over gemaakt. Op zich is het eigenlijk een zeer leuk concept, dat hier goed wordt uitgewerkt. De transformatie die Wim Helsen ondergaat van de schuchtere Diego naar de uitbundige macho Tony T. is weerzinwekkend en vooral ook realistisch. Geen van beide rollen lijkt geforceerd , iets wat niet evident is. De vleierij en spontaniteit waarmee Tony dames charmeert komt overtuigend over, daar kan kunnen Van Looy's lamlendige dialogen een puntje aan zuigen.

Ook de nevenpersonages zijn amusant: een volks hoopje mensen uit een (eerder marginaal) milieu, waar we op zich niet zoveel van afweten. Ook al komt hij zeer weinig in beeld, toch moest ik het hardst lachen met Frank Focketyn's personage: de arrogante hoofdrolspeler van een Vlaamse actiefilm, een welgemikte sneer naar het soort wannabe Hollywood troep die er hier geproduceerd wordt.

Op technisch vlak staat Dirty Mind wel bol van ongeloofwaardigheden. Niet dat dit veel uitmaakt, maar naar het einde toe begon ik me er toch aan te storen en op dat moment schiet de film in het algemeen ook tekort. Desalniettemin een uitstekende komedie van de zeer getalenteerde Pieter Van Hees, die al met Linkeroever bewees dat hij de Vlaamse cinema van het conventionele kan redden.

Ik vind de openingsscène het sterkst van de film. De wolken, de muziek en de stem van Vandebegin hadden iets puurs,moois en poetisch. Je voelt en hoopt dat de film zo verdergaat, maar helaas.

De film kijkt hwel aardig door, maar grootste cinema kun je het niet echt noemen. De hoofdrol is op Wim Helsen zijn lijf geschreven, en Pellicom doet het ook aardig.

Maar het verhaaltje is te voorspellend en iet erg hoogstaand.

Toch de helft voor de dappere poging, en het mooie begin.

Leuk om weer eens een film te zien waarin een formele relatie tussen dokter - patiënt, ingeruild wordt tegen een hoop informele praat, zonder daarbij gelijk te mikken op een hoop platvloersheid die beter zou staan bij een stel asocialen. Tony T. `s gedrag is onaangepast, maar dankzij zijn transformatie van loser tot hero komt hij vooral goed voor de dag als charmeur. Het mag allemaal wat voorspelbaar zijn dat iedereen al snel naar zijn pijpen danst en dat zijn afgedankte broer in zak en as komt te zitten.

Toch, werkt het allemaal goed en heb ik dikwijls in een scheur gelegen om de nogal bijzondere relatie die er tussen Diego en Jaana ontstond. Vooral omdat Jaana mij nou echt zo `n type leek dat niet zou zwichten voor verleiding, terwijl ze richting het einde een gewillig muurbloempje was. De gesprekken en ontmoetingen tussen de dokter en Jaana waren trouwens ook dolkomisch van karakter, de getrouwde man versus de student.

De manieren waarop Diego uiteindelijk iedereen tegen zich in het harnas joeg, onderscheiden zich met een grote knipoog van standaard rise and fall gedeeltes uit andere films, omdat het accent hier lag op het compleet uitvergroten van een ongewenste situatie, die voor een hoop consternatie en dus de nodige humor moest zorgen. Absoluut niet tevergeefs overigens, met name pa en de seropositieveling werden flink te kijk gezet.

De stunts passen perfect in het gehele plaatje en zorgen naast het nodige vermaak voor wat visuele input. De aanloop naar/uitvoering van de vuurwerkstunt was fenomenaal. De cheesy muziek zorgt voor een grote glimlach, Paradiso - Bailando op een feest?! Na het stemmige Linkeroever is Dirty Mind opnieuw een fijne film van Pieter van Hees. 4*

De film na herziening toch een halve ster verhoogd. De zwarte humor in de film is fantastisch en ook Wim Helsen acteert goed in deze film. De rol is dan ook op z'n lijf geschreven en het is nog de vraag of hij iets anders aankan, maar soit hier past hij in als gegoten. Ook verrassende rol voor Cleiren die toch gewoonlijk andere types moet spelen. De film sleept je mee met leuke humor, een gevarieerde soundtrack en spannende actie. Een film met adrenaline. Dit is gewoon sex, drugs en rock 'n roll!

Allereerst is er het goede verhaal, dat qua originaliteit toch goed scoort. Maar ook een troef van deze film, is de fantastische cast. Er doen veel goede acteurs/actrices mee, die je normaal gezien niet veel in een film zal tegenkomen. Dan denk ik bijvoorbeeld aan een Kristine Van Pellicom, Frank Focketijn, Koen van Impe,... Niet dat ze hier stuk voor stuk een geweldige rol hebben neergezet, maar het is gewoon eens leuk om ze in een langspeelfilm aan het werk te zien. Maar uiteraard is er Wim Helsen, die het echt fantastisch doet en dan ook de man is die de film volledig draagt. De transformatie van Diego naar Tony is echt geslaagd, en leidt af en toe tot enorm leuke scenes (de scene met de Parkinson-patiënt was bijvoorbeeld hilarisch).

Onverwachte meevaller!

Wim Helsen ken ik natuurlijk al als megadrukke carabetier. Nu mogen we hem ook eens in een film begroeten. En als acteur is ie net zo goed als op het podium. Dit is ook zo'n doldwaze komedie en Helsen vrolijkt alles op met zijn sarcasme, humor en poezië. En wat mag hij spelen? Een stuntman voor de heftige blockbusters die naderhand geheugenverlies krijgt en een maf kereltje word die graag Tony T genoemd wil worden. Dat neemt ons mee in de maffe wereld van Helsen, veel scherpe humor, foute romantiek en ook nog een boel keiharde typisch Belgische drama waarbij je kon zien dat Helsen ook wel eens bloedserieus kon zijn. Wat ook zo mooi was was het kleurgebruik en de montage in deze film wat er lekker geflipt en modern uitzag. Wat me ook altijd is bijgebleven is bv die scene met die vent met Parkinson, die disco-scene waarbij Tony perongeluk iets heel verkeerds zegt tegen zijn potentiele liefde en nog veel meer. Dit was gewoon een heerlijke Belgische feel good movie (en soms ook niet feel good) waar je van kon genieten. Wim Helsen mag van mij in nog meer films spelen.

4,0*

Wij zijn betrouwbaarder dan Mac en crashen beter dan Windows

Van alle bekende komieken die we hier in België hebben, kan ik het meest met Wouter Deprez en Wim Helsen. Komieken die een overstapje naar film maken is niets nieuws in ons kleine landje, maar ik zat altijd met het idee dat Helsen dat enkel met kleine rolletjes deed. Zo was zijn rol in Little Black Spiders nogal beperkt, maar met Dirty Mind, zijn debuut notabene, neemt hij blijkbaar de hoofdrol op zich.

En Helsen doet dat goed, zoveel is duidelijk. De transformatie van de ietwat sullige Diego naar de van zelfvertrouwen overlopende Tony T is heerlijk om naar te kijken, maar Helsen geraakt er ook gewoon mee weg. Blijkbaar is Dirty Mind een onderdeel van een trilogie (met Linkeroever als eerste deel en het recente Waste Land als afsluiter), ik vroeg me al af vanwaar dat deel 2 in de openingsscène vandaan kwam, maar de film kan perfect op zijn eigen benen staan. Een geslaagde komedie die op den duur leuker en leuker wordt. Hoogtepunten genoeg met onder andere de scène waar Tony het aan de stok krijgt met een Parkinson patiënt, maar het is jammer dat de film nadien wat uit de bocht vliegt met Tony die zijn moeder in de maag stompt. Voelde nogal misplaatst aan eigenlijk en is wat lastiger te rijmen met het personage.

Visueel ben ik minder overdonderd, want ik vond de continue korrel in het beeld eigenlijk vrij storend. Had precies de indruk dat ik naar een oude VHS zat te kijken en ik zie er eerlijk gezegd ook niet direct een meerwaarde in. Qua cast de vertrouwde gezichten in België met onder andere Peter Van den Begin, Sien Eggers en Frank Focketijn. Het is echter vooral een one-man show van Wim Helsen, al mag de aanwezigheid van Kristine Van Pellicom (Jaana) en Robbie Cleiren (Cisse) niet onderschat worden. Hier en daar wat een abominabele bijrol (ik kijk naar u, Adriaan Van den Hoof), maar niet storend genoeg om me echt te irriteren. Toffe soundtrack ook met Evil Superstars en natuurlijk Bailando van Paradisio tijdens de discotheek scène. Heerlijk!

Liefhebbers moeten trouwens ook nog even de extra's bekijken. Er staat een compleet van de pot gerukte kortfilm van Pieter Van Hees op genaamd Belgium Strikes Back waarin Sabine Hagedoren wordt ontvoerd en gered moet worden door Jean-Claude Van Damme.. Soit, aangename film die door een aantal schoonheidsfoutjes niet aan een 4* geraakt. Toch eens achter het overige werk van Van Hees gaan.

3,5*