Hua Pi (2008)

Painted Skin wil teveel zijn. Veel te veel genres worden erbij gehaald om uiteindelijk het melodrama de overhand te laten nemen. Niet echt waar ik op zat te wachten. Jammer, want audiovisueel was alles prima in orde. De rest was me helaas wat te soapy.

2*

Soapy is inderdaad wel een goede beschrijving. Leuk opgezet, maar uiteindelijk is Wa Pei een te lang uitgesponnen romannetje met een bovennatuurlijk tintje. Ik houd doorgaans wel van Wuxia, maar erg veel kunst en vliegwerk zit hier niet in.

De decors en locaties waren verder prima, maar er was te weinig verhaal om die voor honderd minuten op te vullen. Ik blijf achter met het gevoel alsof ik een spektakelfilm zag zonder het spektakel. De rest is ingevuld met wat geneuzel over de verliefde demoon en de ontmaskering van haar. De mannelijke demoon zag er trouwens wat lachwekkend uit, een beetje een flauw personage.

Wa Pei is niet heel slecht, maar meeslepend wordt het nergens.

Niet denderend.

Een actiefilm verwachten is natuurlijk niet slim, Painted Skin pretendeert dat ook helemaal niet te zijn. Uiteraard zit er wat Wuxia in, dat zit zowat in elke Chinees/HKse period piece.

Het verhaaltje is op zich best leuk, aardig wat taleertalent bij elkaar (paar gedenkwaardige scenes tussen Zhou en Wei), maar Chan is niet bij machte om er een geweldige film van te maken.

Probleem is een beetje dat de film vooraf gegaan wordt door films als Ye Yan die de lat al erg hoog legden. Chan is meer een mainstream regisseur en dat merk je ook duideijk aan beeldtaal en muziek. Hij probeert het iets te vlot en jolig te maken terwijl het eigenlijk erg stijlvol en strak zou moeten zijn.

De film vermaakt wel, zeker het laatste half uur leeft het een beetje op, maar de uiteindelijke finale is een beetje een tegenvaller. Los daar van kent de film gewoon té sterke concurrentie om echt op te vallen.

Niet verkeerd dus, maar meer dan een opvulseltje is het niet. De film zelf had waarschijnlijk gehoopt op meer want het is verder wel allemaal aardig groots opgezet.

3.0*

De film is gebaseerd op een populaire Chinese classic uit de "Strange Stories from a Chinese Studio" van Pu Songling. Deze film is dan ook niet de eerste verfilming van dat verhaal. Maar qua vertelling maakt de regisseur hier wel een vreemde keuze; ipv zich te richten op de horrorkant van het verhaal of meer de actie op te zoeken, gaat hij veel meer voor het romantische. De achtergrond van de personages en de driehoeksverhouding zijn prima uitgewerkt. Helaas blijft je actie-technische met een onbevredigd gevoel zitten. En dat terwijl ook Donnie Yen van de partij was! Met Xun Zhou, Li Sun, en Wei Zhao zit het qua vrouwelijk schoon dan wel weer goed! Regisseur Gordon Chan legt ze prachtig vast op beeld en zoomt regelmatig in op hun ogen. De productie heeft zeer mooie sets, kleding en een goede regie, echter ik bleef wat broodnodige horror of actie missen.