Tirador (2007)

Zeer dynamische film met een gewaagde narratie. personages verschijnen en verdwijnen weer, niemand is een hoofdpersonage. De wijk zelf lijkt de hoofdpersoon te zijn. De camera filmt van boven en onder, en dicht op de huid, dan weer van veraf en de editing is zeer ritmisch en zorgt voor veel spanning in de actie. En dit blijft boeien tot het eind en ratelt op het tempo van de af en toe opwellende percussie-achtige muziek van de ene veelzeggende scene naar de andere. Met als hoogtepunten de scene met de baby, het kunstgebit en het politieverhoor. Waanzinnig knap geregisseerd en geproduceerd dus, onder omstandigheden en met een budget waar ik dit niet achter had gezocht. Al eerder eens voorbeelden gezien van dit soort films en die waren echt stukken minder.
Let ook even op een van de bijrollen die wordt gespeeld door de inmiddels wat oudere (the Blossoming of) Maximo Oliveiros. Zijn scene is ook meteen één van de beste.

Uit nieuwschierigheid alvast deze film van Mendoza bekeken en heb nu wel zin om er meer te gaan zien.

Een verhaal zoals je dat van Mendoza gewend bent: een poel van ellende, maar zoals Querelle aangeeft: dynamisch, energiek en knap geregisseerd, met een haast manisch cameragebruik en de film springt van miniplot naar miniplot. De regisseur gunt je geen seconde om bij te komen.

Dwalen door een sloppenwijk en het overleven daar zien. Pikt soms een flard van een verhaal op om vervolgens door te gaan naar een ander. Over leven, liefde, dood, recht en onrecht, maar vooral over allerlei manieren om aan geld te komen. Begint al meteen steengoed met een politierazzia en het waarschuwen van iedereen in de wijk en zit daarna vol met kleine schetsjes van de situatie daar. Met een stevig tempo en vooral enorm vol met leven.

Net als Querelle heb ook mijn deel aan Filipijnse sloppenwijkdrama's gezien, het is bijna een subgenre daar, maar deze steekt toch wel heel duidelijk boven de anderen uit.

Twee Mendoza's gezien nu en heel enthousiast. Ik wil meer.

4.0*