Un Barrage contre le Pacifique (2008)

Dit is zo'n film waarin je op een zaterdagavond heerlijk in kunt wegzakken en je kunt laten meevoeren, terwijl het allemaal lekker voortkabbelt en je niet bang hoeft te zijn voor zwaar drama. Een film die je ook vooral kijkt voor Isabelle Huppert, die nu eenmaal alles wat ze aanraakt in goud verandert. Ze speelt altijd rollen van vrije, onafhankelijke en vaak wat dwarse vrouwen, die niet van een man afhankelijk (willen) zijn om te overleven.

Zo ook hier. Ze speelt een weduwe van een Franse ambtenaar in Frans Indochina in de jaren dertig van de vorige eeuw, met twee opgroeiende kinderen, in het land dat we nu Cambodja noemen. Ze exploiteert daar rijstvelden op een onmogelijke plaats, vlak langs de kust, waardoor die velden steeds worden overstroomd door het zoute water van de zee. Die niet te bewerken velden zijn haar verkocht door corrupte Franse ambtenaren en ze steekt nu zwaar in de schulden. Maar op de bank en de regering hoeft ze niet te rekenen. Dan haar dochter maar uithuwelijken aan een rijke (maar onbetrouwbare) Chinees.

De beelden van dat groene land achter de zee, de rijstvelden, het houten huis waar ze wonen zijn prachtig. En Huppert is prachtig in haar strijdbaarheid, nuchterheid, cynisme en wanhoop. Ze ziet er af en toe niet uit, afgepeigerd en op het punt van breken. Isabelle Huppert heeft daar nooit problemen mee. Toch blijft het te veel een plaatjesboek, te afstandelijk om je echt betrokken te voelen bij die rotstreek die haar is geleverd. Ook de bouw van de dam, dat toch een enorm karwei moet zijn geweest, wordt niet echt spannend in beeld gebracht. Navrant is weer wel de hardvochtigheid en de gruwelen van het Frans koloniaal bestuur, dat al dorpen uitmoordde lang voordat de Amerikanen het land bombardeerden en de Rode Khmer de dorpen in brand stak.

Om kort te gaan: een mooie film met fraaie beelden en onderhoudend tot het eind. Maar je zit niet handenwringend op het puntje van je stoel.

Vandaag te zien op TV ARTE >23:25 uur

Isabelle Huppert alleen en de mooie landschapszichten hebben het niet kunnen redden.

Hier was toch iets meer mee te doen want om het even welk aspect in het verhaal wordt onvoldoende sterk aangeboord zodat je de film meer oppervlakkig ondergaat dan hem intens beleeft.

Toch niet volledig waardeloos want het is goed dat de misdragingen van koloniale besturen nog even worden herbelicht.

De gevolgen staan trouwens her en der nog ter discussie en werpen nog steeds een schaduw op wat vaak als louter beschavingswerk werd voorgesteld.