Histoires Extraordinaires à Faire Peur ou à Faire Rire (1949)

Er bestaan er veel van : Poe verfilmingen....2 zelfs met een nagenoeg identieke titel, al is deze- die een stuk eerder kwam- net iets ongekender dan de omnibus van Fellini c.s., niet geheel ten onrechte. Ik noemde Poe, maar laten we de grote De Quincey niet vergeten die zoals jullie weten ook de- vrije- inspirator was voor de "moeders " trilogie van Argento, onder andere. Beide auteurs behoren tot de zeer weinigen die ik permanent lees en herlees, wat betekent dat de verfilmingen hier die nogal "letterlijk "zijn als u begrijpt wat ik bedoel, me verder niets nieuws boden. De uitwerking had misschien op visueel vlak nog wat extra's kunnen bieden, maar wie verwacht dat van ene Faurez in een uiterst oubollige cine papa film vintage 49 practisch zonder budget.

Voor de duidelijkheid : het betreft hier een raamvertelling, ook al een oubollige. We bevinden ons namelijk des nachts tussen flikken op het bureau, niet anno 49 maar anno empire ( halverwege de 19-e eeuw dus ) die de tijd doden met het lezen van Rocambole verhalen en het uitwisselen van sterke verhalen. De aardigste kunstgreep van de film is dat die volgende verhalen zgn. afkomstig zijn uit het bureau zelf: bekentenissen van de daders en getuigenverklaringen.

Het eerste is de enige inbreng van de Quincey, een episode uit murder considered as one of the fine arts gebaseerd op de wederwaardigheden van deranged serial killer John Williams, u gekend uit eigen huis en tuin maar ook als moorddadige maniak uit Londen begin 19-e eeuw. Om geen gevoeligheden te kwetsen is Williams hier wit, en lijkt hij op Laurent Terzieff. Episode die totaal de nek om wordt gedraaid door de high school histrionics van 2 bakvisjes/ aankomende slachtoffers van de slasher, met als overmaat van ramp hun stemmetjes afwisselend als voice- offs gebruikt. Een totale sof.

Het tweede verhaal biedt ons gekende kost : the tell tale heart van Poe. Uitleg overbodig, verhaal volgt het origineel letterlijk. Het slachtoffer is niemand minder dan Maurice Schutz ( die jullie ook kennen uit la passion de Jeanne d'arc...), wiens gierenoog in close- up blijkt te bestaan uit...papier maché. Zogenaamd op het bureau verteld als bekentenis van de dader.

Het derde is zo mogelijk nog gekender : the cask of Amontillado, ook nu weer vrij letterlijk gevolgd maar de setting is verplaatst van Venezia naar Frankrijk , helaas. De gekendste namen uit de cast ook : Ledoux- fiere Belg- als Montresor, Berry als zijn slachtoffer Fortunato. Ook dit weer een "bekentenis " op het bureau.

Het vierde schijnt bij sommigen wat problemen op te leveren : het betreft hier GEEN De Quincey bewerking, maar een verfilming van het- dacht ik toch- ook vrij bekende thou art the man ! van Poe. Ook hier een verandering van setting : Rattleboro ligt nu in de Oise vallei, we zijn op een chateau en de namen zijn verfranst ( waaronder een Truffault- sic ). Nog een kunstgreep niet uit het origineel : de anonieme verteller is hier getransformeerd tot oplettende butler. Helaas schrokken de makers zelf van hun eigen inventiviteit, en de beste episode- met Amontillado- in principe wordt de nek omgedraaid door een heel onhandige narratieve coda. Jammer.

De film besluit dan met de flikken die na hun nachtdienst nog een...liedje zingen begeleid door draaiorgel. Maar eerlijk is eerlijk : de volledige titel suggereert een halve komedie, en dat is het etiket dat ik hier ook op zou plakken. Een met te bescheiden middelen en middelmatige crew vervaardigd product, slechts geschikt voor Poeverfilmingscompletisten.

À propos : de gebruikte vertalingen zijn die van Charles Baudelaire, volgens velen beter dan de oorspronkelijke texten.

Review Moviemeter horror challenge 2023: Paar jaar geleden de verhalen van Poe gelezen, leuk om deze hervertellingen van een aantal van deze verhalen te zien. Ik ben niet zo`n lezer die alles letter tot letter herinnerd na het lezen van een boek, maar het was allemaal wel vrij herkenbaar wat de prent liet zien. Jammer van de taal, want het frans ligt mij niet echt, maar geen onoverkomelijk probleem zo voor een keertje.