Jitsuroku Rengô Sekigun: Asama Sansô e no Michi (2007)

Een voor mij ontypische Wakamatsu. Hij kan in de films die ik tot nu toe gezien heb nihilistisch zijn wat hij wil, *echt* raken doen zijn films mij niet.

Deze film begint met een mengsel van archiefbeelden, voice over en gedramatiseerde scènes, en geeft een wat breder kader voor wat volgt. Het docu gedeelte doet wat oppervlakkig aan door zijn accent op demonstraties en getallen(aantal arrestaties). Een flink stuk inhoudelijke ontwikkeling wordt genegeerd en wordt zo samengevat in de pervertering ervan. Het roept wel de sfeer en beelden op die westerlingen aan de jaren ''60/'70 hebben overgehouden. Het specifiek Japanse komt niet echt aan bod, eigenlijk niet eens het linkse: de film had ook over een sekte waar ook ter wereld kunnen gaan.

De gedramatiseerde scènes zien er wat klungelig uit en doen het ergste vrezen.

Boeiend wordt de film eigenlijk pas in het tweede gedeelte, als twee radicale splintergroeperingen de bergen in trekken om zich in trainingskampen voor te bereiden op de aanstaande, wereldwijde revolutie.

Wakamatsu focust al snel op een aan collectivistische wereldbeelden inherente spanning met betrekking tot individu en identiteit. De daaruit voortvloeiende groepsdynamiek leidt tot nogal wat geweld. Vrij intens, dit tweede deel, maar het wordt nooit exploitatie. Aangrijpend de visualisering van de prijs die het individu moet betalen voor het ideaal. (spiegelscene). Het derde deel van de film speelt zich af in een hotel dat 10 dagen door de politie belaagd werd en waar twijfel onder de overgeblevenen de kop op steekt. (extra info)

Visueel is de film niet echt bijzonder, al zijn de scènes buiten wel mooi. De scènes binnen - de film speelt zich eigenlijk maar op een paar locaties af, zonder dat dit negatief voelbaar wordt - hebben het vooral van voor een groot deel overtuigend spel.

De soundtrack is ook best sterk en ik vond het ontroerend dat Wakamatsu ergens op het einde een lied laat horen met de tekst: "I was wrong". Self-criticism op late leeftijd.

Heel bijzonder is de film niet, maar hij wist me wel te raken met een droevige toon die overal in doorklinkt, rouw wellicht, en hangen bleef. De film had soms iets korter gekund, maar echt storen deed het mij niet.

Wakamatsu grand cru.

Niet zozeer de kwaliteit van de film, wel het onderwerp en de focus. Drie uur de tijd neemt Wakamatsu om nog een laatste keer de radicale linkse revolutionairen hun plaatsje te geven op het witte doek. Verrassend genoeg is de film aardig negatief, terwijl dat in z'n vroegere films toch een stuk genuanceerder overkwam.

Het begin doet documentaire-achtig aan, de geacteerde scenes vallen daardoor een beetje uit de toon. Wel verrassend om Tak Sakaguchi voorbij te zien komen als één van de leiders, toch niet de man die je in een Wakamatsu film zou verwachten.

Het hele tweede en derde deel waren qua idee wel boeiend, maar werden wat mij betreft te traag uitgewerkt. De spanning werkte niet helemaal, waardoor het toch allemaal wat begon te slepen. Desondanks is er wel een aparte rode draad die me wist te boeien. Het is best boeiend om zien hoe een op zich lovenswaardig iets (de zelf-kritiek) uitgroeit toch een symbool en later zelfs een drukkingsmiddel. Het krijgt iets religieus en onaantastbaars, terwijl het in essentie helemaal niet verkeerd is.

Als film wat taai, maar na 10+ films van Wakamatsu en de wetenschap dat hij ondertussen overleden is, ben ik in zijn plaats wel blij dat hij deze film nog kunnen maken heeft. Het is duidelijk een persoonlijk werk geworden. Allicht iets té persoonlijk, maar dat vergeef ik hem graag.

2.5*