Just for the Hell of It (1968)

Ik vond het maar een onsamenhangend verhaal, sommige scenes zijn mijn inziens totaal overbodig. Het einde stelt al helemaal niks voor!

Ik zie hier wel gelijkenissen met Wes Craven's "Last House on the Left", er wordt heel wat rauw geweld getoond. Of haalde Stanley Kubrick hier de mosterd voor "A Clockwork Orange"?

De sountrack vond ik nog redelijk: typische 60's psychedelica.

De eerste 5 minuten duren zoals wel vaker bij Herschell Gordon Lewis ontzettend lang. Hij weet simpele scènes ontzettend lang uit te rekken, ook hier weer. De bende vernielt een huis, maar de kijker moet daar dan ook 5 minuten lang naar kijken. Hopelijk was dit niet representatief voor de rest van de film. Want dit was geen goede start.

Bij de titels horen we ook dat het filmpje niet uit deze tijd komt, dat hoeft geen probleem te zijn. Maar voor een DVD uit deze tijd verwacht ik toch wel wat betere geluidskwaliteit..

De leuke soundtrack van Just for the Hell of It maakt een hoop goed, want de beelden zijn niet om aan te zien in dit eerste kwartier. Buiten het slappe begin vordert de film ook erg langzaam. We zien de 'gang' kattenkwaad uithalen, nog meer kattenkwaad uithalen en nóg meer kattenkwaad uithalen. Pogingen tot grappig zijn falen jammerlijk.

Het gaat van kwaad tot erger, blinde mannetjes worden gepest en mensen hun tuin worden in brand gestoken. Cafés worden afgebroken, huizen worden afgebroken, hoe tof moet het zijn om een rol in deze film te spelen? Maar het maakt het er niet beter op, het sfeertje zit er op een gegeven moment goed in, maar de helft van de film lijkt gevuld te zijn met kattenkwaad, dat gaat op den duur toch wat vervelen.

De film hield de aandacht er eigenlijk totaal niet bij, het verhaal was zoals eerder gezegd onsamenhangend. Sommige scènes waren overbodig zoals in al mijn Herschell Gordon Lewis films tot nu toe.

Maar aan de andere kant heeft de film een goed sfeertje en sommige dingentjes waren wel vermakelijk. De soundtrack zorgt ervoor dat ik voor een 1,5* ga, in plaats van een magere.

De film is vergelijkbaar met She-Devils on Wheels maar dan met meer actie en geweld. Toevallig of niet maar de films komen beide uit 1968 en ik herkende in deze film ook enkele gezichten uit de She-Devils zoals het kleine juffertje dat Honey Pot speelde bij de motorbende. En ondanks dat ik haar te schattig vind voor dit soort rollen hoort ze hier ook weer bij de bende van de troublemakers. Nu is verhaal of diepe karakters nooit het sterke punt van HG Lewis geweest. Zijn films, althans zijn horror, hebben andere kwaliteiten zoals een gek maar toch vrij uniek concept, 1 of meer rare karakters die volledig opgaan in hun rol en de film naar een hoger niveau tillen, luchtigheid zonder het in het belachelijke te trekken. Niets van dit alles zit in deze film. Hier had een verhaal of meer karakterontwikkeling wél meer kunnen helpen. Eigenlijk draait de film enkel over een bende jongeren die kattenkwaad uithalen, vernielingen aanbrengen (hopelijk was het oud meubilair). Het wordt steeds erger want ze gaan tenslotte over op geweld en seksueel misbruik. De politie is te laks om op te treden, enkel een jongen en zijn vriendin lijken er wat aan te willen doen. Het is leuk dat Lewis en zijn crew dergelijke problematiek toen op de kaart wilden zetten (jongeren die voor de kick baldadigheden uithalen), maar na de 4de of 5de vandalenstreek heb je het wel gezien. 80 minuten is dan ook veel te lang voor een film als dit. Het einde was ook helemaal niet bevredigend, ik hoopte op een zekere conclusie maar die kwam er niet. Deze keer waren het wel mooie vrouwen (in tegenstelling tot de She-Devils) of alleszins toch mooi in het vrouwelijke opzicht.