Hiver 54, l'Abbé Pierre (1989)

Film die zo'n beetje begint waar de vorige ophield, de Emmaus commune is inmiddels gevestigd en gekend. Dan breekt de winter van 54 uit, en zoals we allemaal in de boekjes kunnen lezen was dat een elfstedenwinter. Ik vond de afgelopen winter al onprettig, ik ken het pre-cv tijdperk niet dus dat moet echt afzien zijn geweest.

Al helemaal vlak na de oorlog met woningnood en zielige stumpers die door booswichten uit hun huis worden geflikkerd.

Pierre-Wilson pikt dit niet en bindt persoonlijk de strijd aan met het establishment, zoals gekend eindigend in een totale triomf en het begin van de Pierre Mythe.

Klint als boeiende stof voor een feel good epos in Hollywood stijl, is het echter niet. Het scenario is erg zwak, de chronologie slaat tamelijk nergens op en het is dat de gebeurtenissen historisch zijn- e.g. de brief aan de figaro of het beroemde appel op Radio Luxembourg- anders viel er geen touw aan vast te knopen.

Bovendien gaat men hier op macro niveau opereren daar waar les chiffoniers zich strikt beperkte tot het micro niveau. Prima, maar het resultaat blijkt te zijn dat de film zich meer bezig houdt met het bashen van de baddies uit het establishment dan met de goede daden van de held.

Die wordt vertolkt door Wilson, hij doet zijn best, iets teveel zelfs want hij acteert duidelijk ook een goed mens en legt het er te dik op. Slecht is ie zeker niet, maar Reybaz was natureller. Wilson kreeg trouwens wel een Cesar nominatie. En Claudia ? Een GILF natuurlijk, maar haar vaste kwijl smiley is ze hier toch al 10 jaar kwijt . Ze speelt ene Helène, een met Philippe Leroy gehuwde society dame die het Licht ziet en Pierre besluit bij te staan. Hoewel de figuur van Helène echt heeft bestaan, is ze voor de doeleinden van de film geromantiseerd, vermelden de slotcredits. Dat zal wel.

De fotografie was wel ok, oogde niet als een tv-film in ieder geval.