Pako to Mahô no Ehon (2008)

Paco and the Magical Picture Book

Nakashima flikt 't weer. Wat een held.

Na een prettig chaotische fantasie explosie als opening van Paco and the Magical Picture Book, waar enige samenhang en logica lijken te ontbreken, begint er zowaar een sprookje te ontstaan op een toneel in kleuren die we inmiddels van Nakashima mogen verwachten.

Een verhaal over grumpy old uncle Onuki met een weird kapsel en het meisje Paco dat na iedere nacht vergeten is wat er de vorige dag gebeurd is, als letsel overhouden aan een ongeluk dat ze heeft overleefd, waar haar ouders bij zijn omgekomen. Samen met oom leest ze dagelijks een boek over Prins Pad, die bijna net zo grumpy is als oomlief. Oom en Paco worden vergezeld door een maf gezelschap, waaronder de depresieve zuster Tamako, een klein rolletje voor Anna Tsuchiya - wilde ik toch even genoemd hebben. Allen wonend in een kasteelachtig ziekenhuis.

Het verhaal eindigt in een erg mooie finale waar film en animatie (pixar style) zich in rap tempo afwisselen en samenvloeien. Erg leuk gedaan.

Weer een film vol fantasie, kleuren, humor, feelgood, sprookjesmuziek en bovenal... fantasie. Meer sprookje dan dit kun je niet krijgen. Heb weer genoten.

Erg makkelijk om een hele alinea te jatten, maar ik vind het erg mooi verwoord. Ik weet alleen niet, of ik de chaos in het begin wel zo prettig vond. Je word in een ziekenhuis gegooid met mensen die allemaal een steekje los hebben, maar er wordt weinig moeite gedaan om enige binding met de personages te creëren Iedereen is gewoon gek, met dito situaties, thats it.

Jammer, want daarna word een 100 procent sprookje/deels familiefilm getoond, met heel veel hart. Zoet, gedramatiseerd, moralistisch, ja., maar moet zo'n film dat niet zijn?

Erg meeslepend geheel, waar verhaal en emotie mooi gecombineerd word met het visuele.

Visueel weer helemaal top. In het begin net zo richtingloos als het verhaal, maar eigenlijk gewoon de hele film prachtig. Werkelijk oogverblindende kleuren. Karakters worden 10x overdreven met veel te grote brillen of kapsels en het past perfect in de film.

Het is al eerder gezegd, dus blijkbaar geen spoilermateriaal, maar de finale daar kan Pixar nog wat van leren. Sublieme combinatie tussen live-action en CGI met weer idiote kleuren.

Lastig om te beoordelen. Na het zwakkere begin, werd ik toch redelijk weg geblazen. Moet ik daar aftrek voor rekenen? Eigenlijk wel, maar helemaal terecht is het niet, want het is wel een film met het hart op de goeie plaats. lastig!

Soms wat al te fleurig, of beter gezegd vloekend qua kleurgebruik. Ook de animaties hadden van mij niet zo gehoeven. Verder qua ideeën een stuk minder geniaal dan Kamikaze Girls, maar heeft wel dezelfde saaiheidsproblemen.

Verder dan een enkel gekruld mondhoekje, nauwelijks glimlach te noemen, kwam ik tijdens deze film niet. Toch wat te veel kinderfilm naar mijn smaak.

Na Memories of Matsuko toch weer een flinke stap terug. Nipte 2*, vooral dankzij een paar randpersonages. Waar de twee vertellers absoluut niet bij horen overigens.

Beste Nakashima.

Een heerlijk onvolwassen sprookje met een zwartkomisch sausje en een fijn laagje onderliggend drama.

Visueel echt groots, gedetailleerd en belachelijk overdreven. Bijna wee uur lang echt volop genieten. Een passende soundtrack en een serie lollige personages vervolledigen het plaatje. Geweldige rol van Yakusho, kan ik altijd enorm appreciëren als een wat "serieuzer" acteur dit aandurft.

Het drama-gedeelte werkt vooral na de film, tijdens is er te weinig tijd door alle goofy details en het razende tempo. Echt genoten, al moet je ergens nog wel een 6-jarig jongetje (of meisje) verborgen hebben zitten om hier het maximale uit te halen.

Dikke 4.5* en een uitgebreide review.

Vond de idioterie van de eerste 15-20 minuten nogal vervelend en vermoeiend, maar daarna neemt Nakashima gelukkig een (klein) stapje terug en ontpopt de film zich tot een erg charmant sprookje. Wist me vooral tijdens het toneelstuk helemaal te overtuigen. Erg fijn!

Het lijkt voorbehouden aan Japanners om dit soort absurd humoristische en - in de breedste zin van het woord - kleurrijke films te maken. Om compleet onomkaderd en grenzeloos de fantasie tekeer te laten gaan.

Van Nakashima had ik eerder Kamikaze Girls gezien, en daar redelijk van genoten, met name door een geschift kleurenpalet, evenzo maffe kostuums en een humor die daar naadloos bij aansluit. Paco zet er nog vijf kleurstalen naast en trekt nog wat blikken weirdo's open maar kleurt verhaaltechnisch wel meer binnen de lijntjes, wat meer straight forward.

Het kindersprookje begint wat warrig maar weet je langzaam mee te nemen en te verrassen met een finale die visueel ongekend uitpakt, en met evenveel plezier binnenkomt als waarmee het op het scherm getoverd is. De licht dramatische ondertoon wordt goed aangewend maar ook tijdig gerelativeerd.

Visueel is dit een parel. De kostuums zijn over the top, de kleuren spatten eraf en de CGI ondersteunt waar nodig (dat toverstof van Peter Pan de dokter ) en neemt af en toe (de finale) het voortouw. Props ten slotte voor de decors, die rechtstreeks uit een uitklapboek lijken te komen.

Een grappige ode aan de fantasie, met ongekende flair in beeld gebracht.

4,5*

Zit een beetje met hetzelfde dilemma als Reinbo. Qua beelden is het fantastisch, de kleuren spetteren van je scherm af en de designs zijn overweldigen, maar het is allemaal zo chaotisch, druk, overdreven en niet-grappig, met name de personages, dat ik er weinig binding mee krijg. Veel scènes aan het begin waren ondanks de visuele pracht gewoon saai, en dat is raar, want ik ben over het algemeen wel van style over substance. Pas naarmate het meisje belangrijker wordt, begint het steeds meer te boeien, maar voor de rest is het één groot circus vol met clowns, en laat ik dat nu net verschrikkelijk vinden.

3*, vanwege de beelden en het meisje, maar zonder dat was het zeker veel lager uitgevallen. Nakashima vist hier een beetje in dezelfde vijver als Jeunet, die het wat mij betreft toch net wat beter doet.

Ge-wel-dig!

Deze film is ene grote regenboog en er komt geen einde aan de kleuren- en vormenpracht. Het verhaal is zeer ontroerend. Het sprookje loopt parallel met en ontmoet de werkelijkheid.

Niet voor niets speelt een kikker hier een hoofdrol.

Enkele citaten van internet:
"De kikker is een symbool van transformatie, vernieuwing en wedergeboorte, en van innerlijke genezing."
"De kikker staat symbool voor gevoeligheid, medicijnen, verborgen schoonheid en kracht
De kikker verbindt de elementen water en aarde en is met zijn gekwaak en gespring, vreugde en heling. Hij brengt je naar de heilige bron waarin je je kunt verfrissen en vernieuwen. Als koudbloedige, die deels op het land en deels in het water leeft, heeft de kikker een ongelooflijk gevoelige huid, die volgens sjamanen magisch was. Als gezel van de regengeesten kan de kikker je helpen gevoeliger te worden voor anderen, te helen...."

En dit was niet de enige symboliek in deze film. Integendeel.

Wat als je elke ochtend opnieuw geboren wordt? En dan ook jarig blijkt te zijn?

Tja, een kinderfilm?? Het is audiovisueel agressief met veel geschreeuw en zelfs angstwekkende personages zoals die vampierachtige verpleegster en die suïcidale jankerd. Er zit weinig rust in deze fantasyfilm. De gevoeliger momenten moeten dan komen uit de Scrooge-achtige hoofdfiguur Onuki, die een band krijgt met het meisje Paco... Achter dat meisje zit ook alweer een zwaar tragisch verhaal. Veel flauwigheid door al die acteurs (die nochtans erg hun best doen), dat zelfs niet grappig te noemen is. Maar met de zuurlollykleuren en de mix van animatie en live-action heeft dit werkje wel degelijk een eigen verbeeldingrijke smoel. De eerste film van Nakashima die mij bevalt moet nog komen, want deze vond ik net als Kanako en Confessions erg moeilijk verteerbaar...