Kunsten å Tenke Negativt (2006)

Ongeloofelijk dat niemand deze film heeft gerecenseerd.

Persoonlijk heb ik genoten van de diepgewortelde haat en hopeloosheid die de leden van de groep met tuttige therapie proberen weglachen. Een therapie die uit elkaar valt, smaen met de groep, wanneer Geirr met een beter plan afkomt: Johnny Cash, wiet en gin tonic.

Een film die geruststellend is in zijn hardheid.

Ik las ergens 'The Idiots meets One Flew over the Cuckoo's Nest'.

Ik ben benieuwd!

Verrassende film vooral dankzij het verhaal. Een man in een rolstoel is heel negatief na zijn ongeluk. Zijn vrouw ziet het niet meer zitten en roept de hulp in van een positiviteitstherapie inclusief een aantal andere gehandicapten die allemaal positief zijn ingesteld. Maar als de groep bij hem op bezoek komt, krijgt de therapie toch een hele andere uitwerking. Goed verhaal al blijft het einde open. Maar dat hoort er ook wel bij.

Heb je uiteindelijk de film ook gezien want een waardering of recensie ontbreekt na dit bericht.

In plaats van 'one flew over the cuckoo's nest' meets 'The Idiots' was het meer een mix van de twee. Beide films hebben we gezien en deze past er wel bij , het is een aaneenschakeling van absurditeiten en een mengelmoes van gevoelens die men soms op de meest vreemde manieren tot uiting brengt.

De hoofdrolspeler (ja, wie is dat eigenlijk?, de eigenaar van het huis dan maar) heeft trouwens een prachtige collectie muziek, waaronder de blues .

Bijzonder. Ik heb deze film al eerder gezien, maar ik denk er nu toch anders over. Een groep gehandicapten, samen met een therapeut, richten zich vooral op het positieve. Dan komen ze bij een nieuwe man en die is heel negatief. En daarmee haalt hij de hele groep onderuit. Ze brengen de nacht door in zijn huis en maken een feest van de negativiteit. De volgende dag is alles goed. Tsja, ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met deze film aan moet. Het komt toch allemaal wat gekunsteld over. Misschien kan ik me niet goed inleven in hoe het is om gehandicapt te zijn. Maar misschien is het eigenlijk toch ook niet zo'n goede film.

Ik weet niet goed welke kant ik op moet bij deze film. Bij vlagen vond ik hem best OK, maar op andere momenten vond ik hem vrij irritant. De beste scènes waren toch de dramatische scènes wanneer alles escaleert en waarbij de twee niet mindervalide personen/partners te kennen geven dat het voor hen ook zwaar is. Die man maakt zich natuurlijk weinig populair door een punt te zetten achter de relatie, maar ergens begrijp ik hem wel.

Daarnaast ook veel absurde momenten die wat over the top zijn, maar het personage Geirr was best boeiend. Hij stelde ook dat hij het recht had om neerslachtig te zijn en dat niemand hem moet vertellen dat hij zich moet herpakken of dat hij de situatie of het leven positief moet zien. Die therapeute was vervelend en het was wel leuk om te zien dat ze op haar plaats werd gezet.

De film is wat onevenwichtig en wil soms iets te veel hooi op de vork nemen en waarbij de combi humor en luchtigheid dan niet aanslaan. Al bij al wel vermakelijk en achteraf gezien toch wel een thema om even bij stil te staan.

Met de humor zit het wel goed in deze film. Gewoon een lekker wegkijkertje.

Oef.

Het is dat het concept + beperkte speelduur nog enige pluspunten scoren, want verder is dit een behoorlijk vervelend filmpje. Tragikomisch bedoeld, maar zowel het drama als de humor is erg pover. Bovendien zou het me niet verbazen als dit op een theaterstuk gebaseerd is. In elk geval krijg ik hoe langer hoe meer een antipathie tegen dit soort praatfilms die zich vnl. binnen één ruimte afspelen. Veel gedoe, veel moeilijkheden, weinig gelachen. En dan is 1u15 nog lang genoeg.

1,5

Geweldige zwarte en zwartgallige komedie met heerlijk enorm aangedikte personages.

Overdreven positiviteit is de plicht bij de karakters uit de hulp groep met hun hoogst irritante hulpverleenster.

Positiviteit tot het lijntje knapt dan laat iedereen zijn/haar ware gezicht zien.

Op een of andere manier deed deze film me terugdenken aan Adams Appels een ander Deense topfilm