O' Horten (2007)

Odd Horten deed me denken aan Martin Brozius die een aantal Mr. Bean scétches naspeelde.
Aardige film, een aantal erg leuke, subtiele scénes, maar het geheel komt wel een beetje flauw over bij mij. (Odd die in slaap valt in de sauna, in zijn eentje in een zwembad achterblijft, bij een vreemd gezin onder het bed verstopt zit omdat hij wederom in slaap was gevallen... )

Misschien is het typisch Noors, maar ik verbaasde me ook erg over de manier waarop Odd Horten alles over zich heen liet komen zonder emotioneel te worden. Als hij op de luchthaven een anusonderzoek moet ondergaan kijkt meneer niet eens een klein beetje bezorgd. Als iemand naast hem in de auto ineens overlijdt stapt ie gewoon uit de auto en loopt weg alsof er niets gebeurd is.

Het begin van de film was trouwens prachtig gefilmd, vanuit de trein met al die tunnels... erg mooi gedaan.

Het duurt wel even voor ge in de sfeer van de film zit, want als er ooit van humor sprake is, dan zit dat alleen in enkele situaties en dialogen. Van de hoofdacteur zelf gaat geen enkele komische uitstraling uit. Hoeft ook niet, want hij stelt een introvert personage voor.

Al bij al genietbaar, traag uiteraard, maar zo is het nu eenmaal met die films uit de Skandinavische landen.

Op het einde wordt de film wat sappiger, met zelfs een glimlach en een vleugje romance en dat maakt ook goed.

Goede film. Ik denk dat ik deze een jaar of vijf geleden nog te traag had gevonden, maar de typische zwartgallige, donkere humor werkt eigenlijk toch wel heel goed. De eenzaamheid van de hoofdpersonage (en de andere personages) wordt op deze manier namelijk erg voelbaar. Veel scènes zijn eigenlijk bizar, maar zijn door de manier waarop het wordt gebracht, juist erg sterk. Absurd en troosteloos op een hele subtiele manier.

De wonderlijke nostalgische wereld van Odd Horten.
Ogenschijnlijk gebeurt er niet zoveel in de films van Bent Hamer. Maar dit is slechts schijn en op het eerste gezicht.
O´Horten toont heel fijnzinnig een soortement ode aan de gewone man.
Een man die jarenlang heeft geleefd voor zijn vak, en waarschijnlijk tevreden was met zijn bestaan als machinist, hoewel het een eenzaam leven geweest moet zijn.
Na zijn pensionering is de kapstok waar hij zijn leven aan had gehangen weg. Toch zet dit juist een aantal toevallige komische en aandoenlijke gebeurtenissen op gang. Eigenlijk wordt hij weer net wat meer mens, en begint hij op eigen wijze een wonderlijk avontuur.
Prachtige shots van de trein in het sneeuwrijke Noorse landschap, en het in- en uitrijden van een donkere tunnel. Dat laatste kan gezien worden als metafoor voor de eindigheid van het leven.
Springt hij nou de dood tegemoet vanaf de skischans, en zijn de laatste beelden een soort droom? Je kunt er in ieder geval meerdere kanten mee op, wat ik mooi vind.

Een vreemd filmpje. De film begon nog redelijk normaal, maar de man raakt dan van de ene absurde situatie in de andere, maar het kwam allemaal wel overtuigend over.

De cast deed het ook erg goed.

Verder verveelde de film niet, mede door de speelduur van zo'n 90min.

Een leuk niemendalletje.

Klein, licht absurdistisch, melancholisch drama met een handjevol droogkomische momenten (glad ijs!). Het is heel traag, er gebeurd tamelijk weinig en wat er gebeurd is vrij absurd en/of raar. De sfeer is troosteloos en dat straalt de hoofdpersoon (en eigenlijk iedereen) ook uit. De film bungelt ergens tussen saai en aandoenlijk.

Zeer onderkoelde droogkomische bedoening over een stoïcijnse machinist (Baard Owe) die direct na zijn pensioen te maken krijgt met allerlei maffe, licht surrealistische toestanden. De film is best onderhoudend en regisseur Bent Hamer brengt alles mooi in beeld, maar personages en plot zijn net iets te ongrijpbaar om echt indruk te maken. Het geheel blijft een beetje steken in goede bedoelingen.

O'Horten gaat over een gepensioneerde man die niet veel risico heeft genomen in het leven. Op de dag dat hij met pensioen gaat begint hij wat meer avonturen te beleven en komt hij in allerlei situaties terecht. Deze film volgt een soort formule dat je wel vaker ziet. Een persoon of meerdere personen komen de hele tijd in gekke situaties terecht met gekke mensen. Dat zie je veel bij stoner komedies maar ook bij een film als Superbad. En ook andere films en boeken hanteren deze structuur. Deze film doet dat ook maar dan wat meer ingetogen en meer gericht op drama of eenzaamheid. De scene van die oude dokter die blind wil rijden vind ik wel echt geniaal. Zo zijn er meer kleine goede vondsten te vinden in deze kleine schattige film maar wel met genoeg sfeer en authenticiteit om overeind te blijven. Ergens krijg je het gevoel dat je wel een beetje weet hoe het is om een treinbestuurder te zijn in Noorwegen. Dat is wel knap gedaan.