Parking (1985)

Medio jaren '80 vond Jacques Demy blijkbaar dat hij met zijn tijd mee moest en maakte deze film met typische tachtiger jaren-aankleding. Dat maakt de film direct een stuk gedateerder dan al zijn voorgaande films. Ook visueel valt er dit keer minder te genieten dan gewoonlijk bij Demy. Meest opvallend zijn wat dat betreft de in nagenoeg zwart/wit en in fel rood gefilmde delen die in de onderwereld spelen, maar veel meer dan een gimmick is dat eigenlijk niet. Zwakste deel van de film zijn echter de saaie gladde liedjes die Orphée zingt. Echt Jacques Demy en Michel Legrand onwaardig. Het verhaal is op zich wel mooi, dus bij mij blijft het gevoel dat er meer in gezeten had.

Jacques Demy en componist Michel Legrand hebben samen beslist enkele parels afgeleverd maar deze film bevindt zich wat mij betreft op de bodem van hun oeuvre. Geen magie, geen charme, geen spatje flair … Vlakke acteerprestaties en ongeloofwaardige relaties. Francis Huster doet zijn best maar zijn dwaas rood hoofdbandje doet er sowieso geen goed aan. Keiko Ito hebben ze er (als Japanse actrice) bijgehaald om de financiering van de film rond te krijgen, heb ik ergens gelezen. Als dat waar is, zal het me niet verbazen welke rol ze hier aangemeten krijgt. Haar relatie met Francis Huster, een soort John & Yoko relatie lijkt het wel, is heel bevreemdend in een op zich al bevreemdend verhaal.
Blijkbaar is de film een soort remake van Cocteau’s Orphée. De enkele goede ideeën die ik in de film zag, zijn dus hoogstwaarschijnlijk niet eens origineel. Het leven van popster Huster met de zogenaamde uitzinnige fans in de concertzaal komt vooral fake over. Tot tenenkrommend toe. Zo ook de scène waarin hij op het eind naar buiten wordt gedragen en dan uit het niets wordt vermoord. Idioot is ook de scène waarin hij poogt zichzelf te pletter te rijden om dan nadien in het ziekenhuis een beetje afstandelijke commentaar te krijgen van zijn entourage. De scènes in de hel met Jean Marais en de agenten geëquipeerd met jaren ‘80 desktops vind ik nog best vermakelijk, op camp af.
Helaas is ook de muziek van Michel Legrand zwak en ongeïnspireerd. Voor het eerst heb ik met deze film een werk gezien van het duo waarin de mayonaise niet pakt. Kan gebeuren. Volgende keer hopelijk beter.